Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

— Tak, to o to chodzi — rzekł bez zakłopotania ani poczucia, że mówi do drugiej osoby; zamyślony, powiedział to, co przyszło mu do głowy. — Nigdy tego nie dostrzegałem.

W głosie Takver pobrzmiewał jeszcze ślad urazy.

— Nigdy nie byłeś zmuszony tego dostrzec.

— Dlaczego nie?

— Dlatego, jak przypuszczam, że nigdy nie dostrzegłeś takiej możliwości.

— Co chcesz przez to powiedzieć, jakiej możliwości?

— Odpowiedniej osoby!

Rozważył to. Siedzieli oddaleni od siebie o mniej więcej metr, obejmując podciągnięte kolana, robiło się bowiem zimno. Oddechy mroziły im gardła jak lodowata woda. Mogli je obserwować — blade opary w nabierającej blasku poświacie księżyca.

— Ja dostrzegłam to tamtej nocy — powiedziała Takver — tej przed twoim wyjazdem z Północowyżu. Mieliśmy przyjęcie, pamiętasz. Niektórzy siedzieli i gadali przez całą noc. Ale to było cztery lata temu. A ty nie znałeś nawet mojego imienia. — W jej głosie nie było już zawziętości; wyglądało na to, że chce mu wybaczyć.

— Czy ujrzałaś we mnie wtedy to, co ja w tobie przez te cztery ostatnie dni?

— Nie wiem. Nie potrafię ci odpowiedzieć. To właściwie nie miało podłoża seksualnego. W ten sposób już wcześniej zwróciłam na ciebie uwagę. To było coś innego; ja cię zobaczyłam.

Ale przecież ja wcale nie wiem, co ty dostrzegasz teraz. Ani, na dobrą sprawę, co sama wtedy dostrzegłam. Wcale cię dobrze nie znałam. Jedynie, kiedy mówiłeś, wydawało mi się, że widzę cię na wylot, zaglądam do twego wnętrza. Ale przecież mogłeś być zupełnie inny, niż mi się zdawało. Nie byłaby to ostatecznie twoja wina — dodała. — Po prostu wiedziałam, że to, co w tobie dostrzegłam, to jest to, czego potrzebuję. A nie tylko chcę!

— I ty mieszkasz w Abbenay od dwóch lat i nigdy…

— Co nigdy? To wszystko siedziało we mnie, w mojej głowie, ty nawet nie znałeś mojego imienia. Ostatecznie osoba nie może nawiązać więzi sama z sobą!

— A ty bałaś się, że jeśli do mnie przyjdziesz, mogę nie zechcieć nawiązywać więzi?

— Nie bałam się. Wiedziałam, że jesteś człowiekiem, którego… nie można zmusić… Owszem, bałam się. Bałam się ciebie. Nie popełnienia błędu. Wiedziałam, że to nie błąd. Ale ty byłeś, byłeś sobą. Zdajesz sobie chyba sprawę, że nie jesteś jak większość ludzi.

Bałam się ciebie, bo wiedziałam, że jesteś mi równy! — zakończyła ze złością, ale już w następnej chwili dodała miękko, łagodnie: — Wiesz, Szevek, to naprawdę nie ma znaczenia.

Po raz pierwszy wymówiła przy nim jego imię. Odwrócił się w jej stronę i powiedział zacinając się, niemal krztusząc:

— Nie ma znaczenia? Najpierw odkrywasz — pokazujesz mi, co ma znaczenie, co się naprawdę liczy, czego szukałem przez całe życie, a potem mówisz, że to nie ma znaczenia!

Siedzieli teraz twarzami do siebie, lecz nie dotykali się.

— A więc tego chcesz?

— Tak. Więzi. Szansy.

— Teraz — i na całe życie?

— Teraz i na całe życie.

Życie — powtórzył w zimnej ciemności szumiący w dole po kamieniach bystry strumień.

Po powrocie z gór Szevek i Takver wprowadzili się do pokoju dwuosobowego. W kwartale w pobliżu Instytutu nie było żadnej wolnej dwójki, Takver słyszała jednak o jednej niezbyt daleko, w starej mieszkalni na północnym końcu miasta. Żeby dostać pokój, udali się do zarządcy kwartału mieszkaniowego — Abbenay podzielone było na około dwieście okręgów administracyjnych, zwanych kwartałami — którym okazała się chałupniczka szlifująca soczewki, siedząca w domu z trójką małych dzieci. Księgi meldunkowe trzymała w szafie na najwyższej półce, żeby dzieciaki nie mogły się do nich dobrać. Sprawdziła, czy pokój jest zarejestrowany jako wolny; Szevek i Takver zajęli go, wpisując po prostu do księgi swoje imiona. Przeprowadzka również nie była niczym skomplikowanym. Szevek przeniósł pudło papierów, zimowe buty i pomarańczowy koc. Takver musiała odbyć trzy kursy.

Pierwszy do rejonowego składu odzieży po nowe ubranie dla obójga; miała niejasne, lecz silne uczucie, że zmiana stroju to zasadniczy dla rozpoczęcia ich partnerstwa akt. Drugi kurs do dawnej noclegowni, raz po ubranie i papiery, powtórnie — w towarzystwie Szeveka — żeby przenieść pewną liczbę osobliwych przedmiotów: zrobionych z drutu, zawiłych, kolistego kształtu, które, zawieszone u sufitu, poruszały się. Zrobiła je z drucianego złomu przy pomocy narzędzi z magazynu zaopatrzenia rzemiosła i nazwała: Zajęcia Nie Zamieszkanej Przestrzeni. Jedno z pary znajdujących się w pokoju krzeseł było mocno podniszczone, odnieśli je więc do punktu naprawczego, skąd wzięli inne, solidne. Tak więc mieli już umeblowany pokój. Sufit w nim był wysoki, pomieszczenie zawierało więc dużo powietrza i pod dostatkiem przestrzeni dla Zajęć. Domicyl zbudowano na jednym z niskich wzgórz Abbenay i z narożnego okna w pokoju, przez które po południu zaglądało słońce, rozciągał się widok na miasto, jego ulice i place, dachy, zielone parki i zamiejskie równiny.