Gwiezdny motyl

„Starej Ziemi”.

Słowa te wprawiły ich w zamyślenie. Żaden z nich nie miał pojęcia, skąd pochodzą. Jako jedyne wspomnienia pozostały im mgliste opowieści rodziców, którzy z kolei usłyszeli je od własnych przodków.

Istniało wiele legend na temat Ziemi.

Dla wszystkich planeta, z której pochodzili, była miejscem mitycznym, gdzie działy się niezwykłe rzeczy. Poza tym krążyło mnóstwo rozmaitych „podobno”.

Podobno były tam jeziora tak wielkie, że kiedy człowiek znajdował się pośrodku, nie mógł dojrzeć brzegów.

Podobno ludzie posiadali tam dwa imiona. Jedno dla siebie, a drugie po to, żeby przypominało im krainę, z której pochodzą, i historię ich rodziny.

Podobno wyprodukowali broń, która pozwalała zabić tysiące ludzi w ciągu jednej sekundy.

Żadne z nich nie wierzyło jednak w te legendy.

Dla szóstki ocalonych ci ze starej Ziemi to byli ludzie, którzy „sporo wiedzieli, ale się pomylili”.

– Powinniśmy poszperać w bibliotece – zaproponowała dziewczyna.

– Ależ skąd. Dobrze wiesz, Elith, że bibliotekę splądrowano i spalono podczas ostatniej wielkiej wojny.

– Może zachowały się jakieś książki w nienaruszonym stanie.

– Mimo wszystko spróbujmy – zgodził się Adrien-18.

Wszyscy zabrali się do szukania.

– Na końcu poranka jest południe. Słońce powinno wtedy stać wysoko. To musi mieć związek ze słońcem.

– W środku nocy słońce jest schowane.

Rozwiązanie znalazł Adrien-18.

– Litera „K” – obwieścił.

– Dalej, mów jaśniej!

– To jest na końcu poranka, bo to ostatnia litera tego słowa.

– Zgadza się.

– To jest w środku nocki, czyli wewnątrz tego wyrazu.

– Nieźle.

– A kiedy się patrzy na słowo „księżyc”, na początku widać literę „K”.

Nacisnęli więc po prostu na literę „K” znajdującą się w słynnej dewizie OSTATNIĄ NADZIEJĄ JEST UCIECZKA, wyrytej na sejfie.

Natychmiast otworzyło się skrzypiąc małe wieko.

W środku znajdowała się złożona mapa.

– Więc która to planeta? – zapytała dziewczyna, drapiąc swędzącą owłosioną skórę.

Ten, który kazał na siebie wołać Ele-19 i który twierdził, że jest potomkiem ostatnich królów, rozłożył mapę, odkrywając planetę oznaczoną strzałką.

– Według mapy to czwarta, począwszy od ich słońca – oświadczył, spluwając nerwowo na podłogę.

Czym prędzej spojrzeli przez lornetkę we wskazanym kierunku. Dostrzegli małą, szarą planetę ze śladami po uderzeniach meteorytów.

– Nie, to nie czwarta – sprostowała Elisabeth-15. – Popatrz dokładnie na mapę, o tu, obok, to nie jest planeta. Jest za mała i za blisko innej, większej.

– Więc co to takiego?

– Po prostu jej satelita. Prawdopodobnie dlatego, że w czasach, kiedy Yves-1 ją obserwował, aktualna koniunkcja sprawiła, że satelita, obracając się, znajdował się na trzeciej pozycji, a planeta na czwartej. Ale przy obrocie położenie się zmienia. Ta właściwa to obecna trzecia, czyli większa.

Gwiezdny Motyl zmienił kurs, kierując się dokładnie ku tej właśnie planecie.

Dziewczyna zaś odniosła wrażenie, że wszechświat od dawna spiskuje po to, aby nie kto inny, tylko ich szóstka dotarła do tego miejsca.

Tu i teraz.