Miecz Liktora [The Sword of the Lictor - pl]

Jednocześnie coraz bardziej oddalała się od pierścienia, aż wreszcie zupełnie straciliśmy go z oczu. O ile mogłem się zorientować, dotarliśmy w pobliże kolan siedzącej postaci. Tutaj nagle napotkaliśmy stromiznę jeszcze większą niż wszystkie, z jakimi mieliśmy do czynienia do tej pory, a kiedy ją pokonaliśmy, naszym oczom ukazało się zbiorowisko smukłych wież; sprawiały wrażenie, jakby wisiały nieruchomo w doskonale przejrzystym powietrzu.

— Thrax! — wykrzyknął chłopiec z taką radością w głosie, że bez trudu domyśliłem się, iż matka często opowiadała mu cudowne historie o tym mieście, a może nawet obiecywała, kiedy opuszczali ubogą chatkę w górach, że właśnie tam się udadzą.

— Nie — odparłem. — To nie jest Thrax. Bardziej przypomina moją Cytadelę z Wieżą Matachina, Wiedźmińcem, Niedźwiedzią Wieżą i Wieżą Dzwonów.

Wytrzeszczył na mnie oczy.

— Ale to także nie jest Cytadela. Byłem w Thraksie wiem, że miasto zostało zbudowane z kamieni, a te wieże są metalowe, tak jak nasze.

— I mają oczy — dodał mały Severian.

Istotnie, miały. W pierwszej chwili pomyślałem, że wyobraźnia płata mi figle, tym bardziej że oczy znajdowały się tylko na niektórych wieżach, ale w porę uświadomiłem sobie, że przecież część budowli jest odwrócona tyłem do nas. Zaraz potem zorientowałem się, iż mają nie tylko oczy, ale również barki i ramiona, i zrozumiałem, że widzimy metalowe figury katafraktów, żołnierzy uzbrojonych od stóp do głów.

— To nie jest prawdziwe miasto — powiedziałem do chłopca. — Natknęliśmy się na strażników Autarchy, czekających w jego objęciach, aby zniszczyć każdego, kto będzie chciał wystąpić przeciwko niemu.

— Czy zaatakują nas?

— Niepokojąca myśl, prawda? Przecież mogliby nas zmiażdżyć niczym myszy. Jestem jednak pewien, że nie zrobią nam krzywdy. To jedynie posągi, duchowi obrońcy pozostawieni dla upamiętnienia jego potęgi.

— Są też duże domy — zauważył mały Severian.

Miał rację. Budynki sięgały zaledwie do pasa metalowym postaciom i dlatego w pierwszej chwili nie zwróciliśmy na nie uwagi. One także przywiodły mi na myśl Cytadelę, gdzie wśród wież wznoszą się budowle, które nigdy nie odważyły się rzucić wyzwania gwiazdom. Być może sprawiło to rozrzedzone powietrze, ale nagle wydało mi się, jakby stalowi mężczyźni zaczęli się z wolna unosić, potem coraz szybciej, wznosząc ręce ku niebu, tak jak my czyniliśmy, nurkując przy świetle pochodni w zbiorniku wody pod Wieżą Dzwonów.

Choć moje buty z pewnością skrzypiały na wychłostanej wiatrem skale, nie mogę sobie przypomnieć tego odgłosu. Przypuszczalnie pochłonął go ogrom góry, dzięki czemu zbliżaliśmy się ku gigantycznym postaciom tak cicho, jakbyśmy stąpali po mchu. Nasze cienie, które zaraz po pojawieniu się leżały za nami długimi krechami, teraz zamieniły się w niewielkie kałuże. Nagle stwierdziłem, że widzę oczy wszystkich gigantów. Próbowałem sobie wmówić, iż początkowo niektóre po prostu przeoczyłem, choć błyszczały wyraźnie w promieniach słońca.

Wreszcie wkroczyliśmy na ścieżkę wiodącą wśród metalowych postaci, a także wśród otaczających je budynków. Sądziłem, że domy te popadły już w ruinę, tak jak budowle w zapomnianym mieście Apu-Punchau, tymczasem, choć pozamykane, tajemnicze i milczące, mogły zostać wzniesione nawet wczoraj. Nigdzie nie było widać pozapadanych dachów, korzenie roślin nigdzie nie obluzowały sześciobocznych kamiennych brył, z jakich postawiono ściany. Wszystkie były pozbawione okien, ich wygląd zaś nie kojarzył mi się ani ze świątyniami, ani z fortecami, grobowcami czy w ogóle z jakimikolwiek znanymi budowlami. Nie miały także żadnych ozdób i z pewnością brakowało im lekkości, ale ich budowniczym nie można było zarzucić braku fachowości, rozmaitość kształtów zaś zdawała się świadczyć o różnorodności funkcji, jakie niegdyś pełniły. Lśniące posągi stały między nimi jakby zatrzymane w marszu nagłym podmuchem lodowatego wiatru i w niczym nie przypominały pomników.

Wybrałem jeden z budynków i powiedziałem chłopcu, że włamiemy się do niego. Jeżeli będzie sprzyjało nam szczęście, znajdziemy tam wodę, a może nawet zakonserwowaną żywność. Okazało się jednak, iż nie byłem w stanie wprowadzić w życie tego ambitnego planu, gdyż drzwi były równie solidne jak ściany, dach zaś tak samo mocny jak fundamenty. Chyba nawet za pomocą siekiery nie udałoby mi się dostać do środka, a nie śmiałem narażać na szwank ostrza Terminus Est. Straciliśmy kilka wacht myszkując w poszukiwaniu wejścia, ale zarówno ten budynek, jak i dwa kolejne pozostały dla nas niedostępne.