Zatoka cykuty

Lily w obecności porucznika Dobbsa, zastępcy prokuratora, detektywa i dwóch policjantów podpisała oświadczenie, że wycofuje oskarżenie przeciwko dwudziestoletniemu Morriemu Jonesowi.

Kiedy znowu znaleźli się sami, Morrie odchylił się w swoim krześle.

– A teraz daj mi pieniądze, ty ważniaku, jeśli chcesz, żebym znowu otworzył usta.

Simon wstał, wyjął portfel z tylnej kieszeni spodni i wyłożył całą jego zawartość. Było tam osiem banknotów studolarowych i jedna dwudziestka.

– Cieszę się, że całkowicie mnie nie wyczyściłeś, Morrie. Za tę dwudziestkę kupimy sobie z Lily kilka tortilli.

Morrie uśmiechnął się cynicznie, patrząc, jak Simon zaczyna przesuwać banknoty pod kratą.

– Powiedz mi wszystko, Morrie.

– Właściwie to nie znam nazwiska. Hej, nie zabieraj tych pieniędzy. Mam coś równie dobrego jak nazwisko. Ona do mnie zadzwoniła. Ta kobieta, z takim bardzo wyraźnym akcentem, prosto z Południa, rozumiesz? Głos monotonny i bardzo powolny. Nie podała swojego nazwiska, tylko nazwisko Lily Frasier. Opisała jej wygląd, powiedziała, gdzie mieszka, i żeby zrobić to jak najszybciej.

Więc poszedłem do banku, wziąłem pieniądze i ruszyłem do pracy. – Morrie zerknął na Lily z ukosa. – Tyle tylko, że to nie wyszło tak, jak miało być.

– Nie wyszło, bo jesteś mięczakiem, Morrie.

Morrie uniósł się na krześle. Stojący pod ścianą strażnik więzienny natychmiast przyjął czujną postawę, ale Simon uniósł dłoń uspokajającym gestem.

– Ile zapłaciła ci ta kobieta za zabicie Lily?

– Dała mi tysiąc zaliczki. Po wszystkim, jakby to się ukazało w wiadomościach, miałem dostać jeszcze pięć tysięcy.

– Co ty na to, Simon? – Lily patrzyła uważnie na Morriego. – Byłam warta tylko sześć tysięcy dolarów?

– Tylko tyle – uśmiechnął się Morrie. – Wiesz, zrobiłbym to za jeszcze mniej, gdybym wiedział, coś ty za jedna.

Simon zorientował się, że rozmowa z tym młodym bandytą bawi Lily. Stuknął ją lekko łokciem, ale nie dała się powstrzymać.

– To, co zrobiłam tobie, zrobiłam za darmo. Simon spojrzał na nią, marszcząc brwi.

– Morrie, jaki to bank?

– Najpierw daj mi pieniądze.

Simon przesunął banknoty pod kratą. Morrie szybko przykrył je dłonią.

– Wells Fargo – powiedział. – Na First Street. Pieniądze były na moje nazwisko.

– Nie spytałeś, kto je tam dla ciebie zostawił? Chłopak potrząsnął głową.

– Dziękuję, Morrie. – Lily wstała z krzesła. – Porucznik Dobbs mówi, że wyjdziesz dziś po południu. Zgodził się nie zawiadamiać o tym twojego adwokata. Dam ci radę: natychmiast zwiewaj z tej okolicy. Tym razem nie musisz się bać mnie, tylko tej kobiety, która cię wynajęła. Ona na pewno nie chciałaby, żebyś żył, i jest zdolna do tego, żeby cię sama tej przyjemności pozbawić.

– Wiecie, kim ona jest?

– Tak, wiemy – odparła Lily. – Ona by cię zjadła na śniadanie. A gdzie te tysiąc dolców, które ci dała?

– Nie twój cholerny interes. – Morrie odwrócił wzrok.

– Przegrałeś je w pokera, prawda? – roześmiała się Lily.

– Nie, do diabła. W bilard.

Clark Hoyt czekał na nich w biurze porucznika Dobbsa. Stał tam z rękami skrzyżowanymi na piersi; miał dziwny wyraz twarzy.

– Dzwonił do mnie Savich, na dodatek z Saint John's z Antigui. Prosił, żeby wam powiedzieć, że zaraz rozpęta się piekło we wszystkich mediach, ale on i Sherlock są cali. Tammy Tuttle porwała Marilyn Warluski i obie zniknęły. To wszystko działo się tam na lotnisku. Savich powiedział, że to całkowita porażka.

– Antigua? – powtórzył Simon. – Rozumiem, że nie mógł nam powiedzieć, że tam był.

– Dillon długo nie będzie mógł sobie tego darować. – Lily pokiwała smutno głową.

– Savich nie podał mi żadnych szczegółów – powiedział Hoyt. – Mówił, że zadzwoni wieczorem. Powiedziałem mu, gdzie się teraz zatrzymaliście. No dobra, powiedzcie mi, kto wynajął Morriego.

– Właśnie – dorzucił porucznik Dobbs, wchodząc do swojego biura. – Kto to był?

– Moja teściowa – odparła Lily. – Nie mam żadnych wątpliwości, że to była Charlotte. Nie podała Morriemu swojego nazwiska, ale ten jej akcent…

– A więc już wiecie, ale nadal nie ma dowodów. – Porucznik Dobbs potrząsnął głową. – Razem z Hoytem przesłuchiwaliśmy Frasierow, całą trójkę, ale pojedynczo. Przy każdym przesłuchaniu był ich adwokat, Bradley Abbott, niezły zresztą skurwiel. Frasierowie odmówili odpowiedzi na pytania. Abbott odczytał nam oświadczenie, w którym Frasierowie twierdzą, że to wszystko stek bzdur. Przykro im z powodu śmierci pana Mońka, ale oni nie mieli z tym nic wspólnego. Powiedzieli też, że Lily jest wariatką, która z jakiegoś niezrozumiałego powodu chce się na nich zemścić, i że nie można wierzyć temu, co ona mówi. Potrzebujemy więcej dowodów, żeby móc przyprowadzić ich na komisariat i ponowić przesłuchanie.

– Poślę dwóch agentów, żeby mieli Morriego Jonesa na oku. – Hoyt zwrócił się do Simona i Lily. – Porucznik Dobbs będzie bardzo zadowolony, szczególnie że brakuje mu ludzi.