Cerber: Wilk w owczarni [Cerberus: A Wolf in the Fold - pl]

— No dobrze, jakiż to sposób?

— Po prostu był osobą, którą udawał.

Pokręciła głową. — Przecież to nie ma najmniejszego sensu. W końcu to był robot czy człowiek?

— Robot. Absolutnie doskonały robot, którego składniki budowy były w stanie dostarczyć mu tego, czego w danej chwili potrzebował, czy to jako naśladowcy-imitatorowi, czy też jako urządzeniu wykonującemu swą misję, czy uciekającemu. Niewiarygodna maszyna, zbudowana z maleńkich, jednokomórkowych komputerów, posiadających niezależną kontrolę nad tym, czym są i nad tym, co robią… być może całe ich biliony. Jednak obcy rozwiązali problem, którego nam się nigdy nie udało rozwiązać, chociażby dlatego, że nie poświęciliśmy mu dość czasu i środków. Odkryli oni mianowicie taki sposób programowania wstępnego robotów, który pozwalałby im działać swobodnie i samodzielnie, a mimo to nie zbaczać z celu programu głównego, którym było szpiegowanie ludzkości. Budują je więc teraz na nasze podobieństwo i… co? Przysyłają je na Cerber. Nie, nie na Cerber, prawdopodobnie na stację kosmiczna.

Dylan zmarszczyła brwi, zaskoczona moimi słowami. — Chcesz przez to powiedzieć, że one są tutaj, wokół nas?

Pokręciłem przecząco głową. — Nie. Dalej, dzieje się mniej więcej tak. Cel-oryginał jest porywany i uprowadzany. Prawdopodobnie podczas wakacji. W każdym razie, w takim okresie, kiedy jego lub jej nieobecności nikt nie zauważy przez kilka tygodni. Ofiarę transportuje się na stację kosmiczną i infekuje cerberyjską wersją organizmu Wardena, dając trochę czasu na adaptację. Po czym… czy przypominasz sobie ten narkotyk, który ukradłaś, by się wyzwolić od macierzyństwa?

Skinęła głową. — Ja… ja dostałam go od pilota wahadłowca.

— Doskonale! Wszystko się świetnie zgadza. Po krótkim okresie adaptacji ofierze aplikuje się nieco tego narkotyku i przedstawia się ją robotowi w podobny sposób zainfekowanemu. Umysł i osobowość oryginału przechodzą do robota, który już przeszedł wstępne programowanie agenta.

— Podobne do tego, któremu ja zostałam poddana — powiedziała Dylan bezbarwnym głosem.

Skinąłem głową. — Jedynie metoda jest o wiele — bardziej wyrafinowana. Automat nie mógłby tego dokonać, bo potrzebna im jest pełna osoba… i zmiana dotyczy tylko stosunku tej osoby do rzeczywistości. Nie, jestem pewien, że wszystko to znajduje się w programie pierwotnym robota dostarczonym mu podczas jego tworzenia.

— W jaki jednak sposób ten robot jest w stanie zastąpić oryginał? — spytała? — Czy nie uległby zniszczeniu przez organizmy Wardena w razie opuszczenia Rombu?

— Niekoniecznie. Nie zapominaj, iż są już pewne produkty, które można wysterylizować. Widocznie roboty należą do tej grupy. Zasadniczo muszą się one jedynie wydostać z tego systemu. Nastąpi wówczas śmierć organizmów Wardena, a te komponenty quasi komórkowe robotów posiadają takie możliwości przystosowawcze, iż natychmiast przystępują do niezbędnych napraw ewentualnych uszkodzeń. Kopia oryginału powraca do pracy z „wakacji” już jako absolutnie doskonały agent-szpieg. To śliczny pomysł.

— Za bardzo przypomina to, co się mnie przydarzyło — zauważyła.

— Przepraszam cię — powiedziałem łagodnie. — Podziwiałem jedynie „pięknie oszlifowany klejnot”. Nie traktuje lekko całej ludzkiej tragedii, jaka wiąże się z tym wszystkim. Biorąc jednak pod uwagę rozmiary i złożoność Konfederacji, wydaje się niemożliwością zablokowanie do niej dostępu, a poza tym szkody zapewne zostały już poczynione.

— A Operacja Feniks naszego Laroo?

Zastanawiałem się przez chwilę. — Znajduję tylko jedno wyjaśnienie i jest ono pod wieloma względami przerażające. Nie ma powodów, dla których obcy mieliby korzystać z tej wyspy, a jeszcze mniej jest powodów, by korzystali z personelu mniej się znającego na ich robotach od nich samych. Zlokalizowanie jakiejkolwiek ich operacji bezpośrednio na którymś z wardenowskich światów doprowadziłoby do przecieków informacji, a przecież wiedzą dobrze, że na Rombie robi się i bez tego trochę dla nich za gorąco. Nie, żeby odpowiedzieć sobie na to pytanie, trzeba myśleć tak jak Wagant Laroo, z perspektywy Rombu, a wówczas odpowiedź stanie się oczywista.

— Nie dla mnie — powiedziała.

— W porządku… przez cały czas zastanawialiśmy się nad tym, co takiego mogli obcy ofiarować Czterem Władcom poza oczywistą zemstą. Proszę bardzo, oto sposób zapłaty. W przypadku zwycięstwa, Czterej Władcy i ci, których oni wybiorą — być może nawet cała ludność tych czterech planet — otrzymają nowe ciała. Ciała doskonałe, ciała organicznych robotów. Rozumiesz teraz, co zaoferowano Czterem Władcom? Drogę wyjścia. Ucieczki. Wolność. Możliwość opuszczenia Rombu. Jeśli mogą to uczynić te roboty, to każdy może. Jest tutaj jednak pewna komplikacja, którą ktoś o tak paranoicznej osobowości jak Laroo musiał natychmiast dostrzec.