Cerber: Wilk w owczarni [Cerberus: A Wolf in the Fold - pl]

Następnego dnia wpadłem do Tookera i przejrzałem faktury oraz dokumenty dotyczące frachtu. Nawet jeśli Emyasail pracował teraz dla Laroo, to jednak ciągle była to nasza firma i korzystała z naszych dróg transportu. Naturalnie potrzebne jej były torpedy na wypadek napotkania jednego czy dwu borków po drodze, na Wyspę Laroo.

Nikt nie trzymał dużych zapasów torped, niezależnie od tego, za jak bezpieczne je uważał. Budziły one przerażenie służb przeciwpożarowych, a miejscowe władze z niechęcią myślały o nagromadzeniu materiałów wybuchowych w jednym miejscu. Niewielki pożar magazynów mógłby bowiem zdmuchnąć z powierzchni ziemi sporą połać zamieszkanego terenu.

Musiałem z wielką niecierpliwością czekać przeszło dziesięć dni, nim Ernyasail złożył kolejne zamówienie, a opiewało ono jedynie na dwadzieścia sztuk. Niemniej, była to ilość wystarczająca, uwzględniając fakt, iż miały one zastąpić jedynie te, które zostały już wystrzelone, nie stanowiły natomiast ilości niezbędnej do całkowitego przezbrojenia łodzi.

Niewielkie zmiany na formularzach spowodowały, że torpedy te musiały trafić wpierw do Hroyasail i do mojej skromnej osoby.

Dylan nie miała z tym wszystkim nic wspólnego. Nie wolno jej było uczestniczyć w czymkolwiek, co mogłoby wyrządzić komuś krzywdę. Sanda, natomiast, była bardzo zadowolona, że może być do czegoś przydatna.

Na początku obawiałem się reakcji Dylan na obecność Sandy w pobliżu, jednak okazało się, iż mamy do czynienia z odwróceniem sytuacji. Sanda miała ogromne wyrzuty sumienia i winiła się za wszystko, co się stało. Unikała mojej obecności, a szczególnie obecności Dylan, kiedy to tylko było możliwe. Zatrudniłem ją w porcie, gdzie pracowała przy malowaniu łodzi i tym podobnych zajęciach. Wydawała się być zadowoloną ze swego losu. Teraz wszakże miałem inną robotę malarską do wykonania i to taką, którą należy zrobić cicho i szybko.

Cały ten ich system związany z wykorzystywaniem torped posiadał jedną wadę — skoro były one praktycznie niepodatne na sabotaż, zostały poddane pełnej standaryzacji. Dzięki temu, Sanda i ja, pracując przez całą noc nad nowymi torpedami Emyasail, byliśmy w stanie usunąć numery i zastąpić je nowymi. Podziwiałem przy okazji sam proces produkcji tych pocisków: numery były wypalane i usunięcie ich było ciężkie jak wszyscy diabli, ale moje wierne komputery od Tookera pomogły mi w znalezieniu odpowiedniego rozpuszczalnika, który znacznie ułatwił całą tę pracę, chociaż nowe numery nie były umieszczone już tak solidnie jak stare. Och, wyglądały świetnie, ale nie były na pewno takie trwałe. Miałem jedynie nadzieję, iż nic się nie zetrze podczas transportu.

Sanda nie bardzo wiedziała, co o tym myśleć, mimo to była podniecona samym faktem, że bierze udział w jakiejś nowej akcji.

— Nie rozumiem, co może dać zmiana numerów — skomentowała naszą pracę, bardziej z ciekawości niż z jakiegokolwiek innego powodu. — Po prostu nie przejdą testu i zostaną odrzucone, jak te trzy nasze, które tam leżą.

Uśmiechnąłem się. — Ale one przejdą swój test — powiedziałem. — My nie zmieniamy tak po prostu numerów. My je wymieniamy. Wszystkie numery są prawidłowe, tyle że znajdują się na niewłaściwych torpedach. Kiedy je załadują i kiedy będą je testować, otrzymają odpowiedź komputerów dotyczącą torped znajdujących się w magazynie, ale komputer główny nie będzie znał prawdy. W każdym razie im jej nie ujawni. Wypłyną przeto w morze z przetestowanymi torpedami pod pokładem, ale kiedy będą chcieli je użyć, okaże się, że nie działają.

— Wygląda na to, że zamiast tego ty wysadzisz ten port w powietrze.

— Nie. Jest mało prawdopodobne, by borki pojawiły się w odległości mniejszej niż trzy kilometry od lądu. Strefa niebezpieczeństwa zaczyna się zaś pięć kilometrów od brzegu. A to już za daleko. Niemniej, w przypadku jakiegoś drobiazgowego śledztwa, mogę wysadzić port w powietrze z którejkolwiek z naszych łodzi.

Patrzyła na mnie lekko wstrząśnięta. — O! — powiedziała jedynie.

Manipulacje z torpedami rozwiązywały tylko część problemu. Pozostawało upewnienie się, iż znajdzie się okazja do ich użycia. W tym celu zająłem się szczegółowym badaniem wszystkiego, co mogłoby podniecić borki.

Okazało się, że najpewniejsze i najskuteczniejsze środki były całkiem proste. Pewne rozpuszczalne siarczki przyciągały je natychmiast, o ile tylko znajdowały się w pobliżu, i wprawiały je w stan szału (zupełnie jak gdyby nie był to dla nich stan naturalny). Jednak dla przyciągnięcia ich z większej odległości potrzebne mi było coś innego. I znów rozwiązanie okazało się względnie proste. Jak większość stworzeń morskich na wielu światach, borki były nadzwyczaj wrażliwe na dźwięki wysokiej częstotliwości. Najwyraźniej używały ich same, broniąc swego terytorium, walcząc, łącząc się w pary (coś, co trudno nawet sobie wyobrazić, choć z drugiej strony, skądś się te wszystkie borki brały) i w tym podobnych sytuacjach. „Słownictwo” miały ograniczone, ale było ono dobrze ludziom znane i w związku z tym silniki na łodziach oraz inne urządzenia wykonywano zgodnie z obowiązującymi standardami w taki sposób, by nie emitować dźwięków tego rodzaju na akwenach, na których te stworzenia występowały.