Cerber: Wilk w owczarni [Cerberus: A Wolf in the Fold - pl]

Rozdział dwunasty

OPERACJA FENIKS

Dylan zdecydowanie prześladował pech, natomiast mnie szczęście jeszcze nie całkiem opuściło. Moja biedna dziewczyna udała się do Domu Akeba na swój obowiązkowy czyściec i pozostała tam troszkę dłużej, by — mając moje błogosławieństwo — odnaleźć stare przyjaciółki, uzyskać od nich pociechę i radę, lecz głównie porozmawiać o tym i owym. Nieszczęście, jak twierdzi Sanda, uwielbia towarzystwo, a nikt nie mógł być teraz bardziej nieszczęśliwy od Dylan. Niemniej, kiedy wreszcie wróciła, przyniosła mi ciekawe informacje. Sanda spędzała cały swój urlop, z nami i w ogóle tam ostatnio nie zaglądała.

— Jest tam kilka kobiet poddanych klauzurze — powiedziała. — I to takich, o których nigdy wcześniej nie słyszałam. Na dodatek, prześlicznych.

— Co to takiego ta klauzura?

— Oznacza ona, że nie mogą opuścić terenu Domu i że ich kary zostały unieważnione. Nie wolno im stamtąd wyjść. Zwyczajowo, jest to kara Syndykatu za jakieś wykroczenia, ale one mi nie wyglądają na takie. Zresztą nigdy byś nie odgadł, skąd się tam wzięły.

Wzruszyłem ramionami. — A cóż to za tajemnica?

— Są z Wyspy Laroo — powiedziała. — Były rodzajem… czego? Kurtyzan? Odalisek? Czymś takim.

Wiadomości te zainteresowały mnie bardzo i to z kilku powodów.

— A cóż takiego zrobiły? Pokłóciły się z tym starym draniem? Czy po prostu mu się znudziły?

— Same nie wiedzą. Pewnego dnia… ciach i cała grupa została rozesłana po różnych Domach położonych wzdłuż wybrzeża i wszystkie znalazły się pod klauzurą. Przypuszczają, iż to z powodu jakiegoś większego interesu, do którego Laroo potrzebna jest cała wyspa. Z tego, co mówią, pojawiło się tam ostatnio wiele nowych twarzy i mnóstwo jakichś urządzeń. — Pokręciła ze zdumieniem głową. — Jedna z nich zobaczyła nawet nazwę na skrzyniach, zresztą skrzyniach od Tookera.

Coraz lepiej. — Jaką nazwę?

— Operacja Feniks.

Uruchomiłem encyklopedię na monitorze pokojowym i sprawdziłem to słowo. W starożytnych kulturach Ziemi legendarny ptak, który całkowicie strawiony przez płomienie odradza się z popiołów.

— Czy możesz wejść na teren Domu zawsze, kiedy zechcesz?

— Jako członek Syndykatu, tak.

— Chcę, żebyś się tam udała. Chcę, żebyś zbliżyła się do tych kobiet i dowiedziała się od nich wszystkiego, co tylko można, o Laroo, o jego wyspie i owej tajemniczej operacji.

— Jak sobie życzysz — odpowiedziała. — Muszę cię jednak ostrzec, na wypadek gdybyś planował jakieś nowe intrygi. Jedna z tych rzeczy, które mi psycholodzy zapisali na stałe w mózgu, mogłaby pokrzyżować twoje plany. Nie potrafię kłamać. Nie potrafię okłamywać; i to nie tylko ciebie, ale nikogo.

Zastanowiłem się nad jej słowami. — A czy potrafisz nie powiedzieć prawdy? Jeśli ktoś zada ci pytanie, a ty nie chcesz udzielić odpowiedzi, czy potrafisz się od udzielania tej odpowiedzi powstrzymać?

Myślała przez chwilę. — Tak, na pewno. W przeciwnym razie każdy mógłby dowiedzieć się ode mnie wszystkiego o tobie, a to przecież byłoby niezgodne z prawem.

— No cóż, kieruj się tedy zdrowym rozsądkiem, a jeśli ktoś zada ci pytanie, na które odpowiedź mogłaby spowodować jakieś problemy, powiedz, że nie wolno ci odpowiadać na takie pytanie.

— Jak sobie życzysz — powtórzyła bezbarwnym tonem.

Popatrzyłem na nią. — O co ci chodzi z tym „jak sobie życzysz”?

— To reakcja uwarunkowana. Muszę być posłuszna każdemu twojemu rozkazowi czy poleceniu, o ile nie stoją one w sprzeczności z przepisami Syndykatu lub z innymi zakazami zapisanymi w mym mózgu. Nie rób takiej sfrustrowanej miny… nie zmienisz reguł gry. Nie możesz nawet nakazać mi, bym ja je ignorowała, bo to również przewidzieli, niech ich wszyscy diabli! Mam wbudowany… przymus służenia. Uczynili ze mnie osobnika całkowicie biernego. Będę narażona na męczarnie psychiczne, jeśli nie będę otrzymywać ciągle jakichś poleceń, zadań… jednym słowem, jeśli nie będę stale zdominowana przez drugą osobę. Za każdym razem, kiedy wydajesz mi polecenie, a ja je wykonuję, odczuwam… przyjemność, zadowolenie i ważność tego, co robię. Jestem robotem w ludzkiej skórze… istnieję, by ci służyć, a ty musisz mi na to pozwalać. Musisz… dla mego dobra.