Cerber: Wilk w owczarni [Cerberus: A Wolf in the Fold - pl]

Rozdział trzynasty

JAKŻE ŁATWO JEST WEJŚĆ DO NIEZDOBYTEJ FORTECY

Kilka dni później zabrałem się na łódź Karel i zachowując się w sposób typowy i rutynowy, popłynęliśmy tak daleko na południe, jak tylko się odważyliśmy. Pamiętałem uwagę Dylan o pościgu za borkiem na odległość wzroku od Wyspy Laroo i moje, związane z tym przypadkiem, pytania. Czułem bowiem, iż możemy dotrzeć tak daleko, ścigając naszego nie istniejącego borka, jak daleko dotarła ona w pościgu za prawdziwym.

„Wyspa” leżała na pełnym oceanie, z daleka od jakiegokolwiek lądu i wyglądała dokładnie na takie miejsce, które każdy dyktator chętnie obrałby na swoje schronienie i azyl. Tworzyła ją niewielka kępa ogromnych drzew o powierzchni około stu kilometrów kwadratowych. Nie był to więc teren zbyt rozległy. Kiedyś ta kępa niewątpliwie połączona była z głównym masywem roślinnym, ale musiało się coś wydarzyć, prawdopodobnie całe wieki temu, co spowodowało powstanie takich rozrzuconych na oceanie i całkowicie odizolowanych od reszty wysp. W tej okolicy znajdowało się ich kilka tuzinów i choć żadna nie leżała w odległości wzroku od innych, wszystkie razem tworzyły kształt strzały skierowanej ostrzem w kierunku naszego „lądu stałego”.

Opłynęliśmy wyspę tuż poza perymetrem jej obrony komputerowej, widocznym dość wyraźnie na urządzeniach namiarowych. Tworzyła ją masa pomarańczowego, fioletowego i złocistego listowia porastającego grube, czarniawe pnie, i nawet z tej odległości, wynoszącej około piętnastu kilometrów, moje urządzenia ukazały mi niezwykłą budowlę w samym centrum wyspy. Lśniąca srebrzyście w promieniach słonecznych przypominała zarazem bajkowy zamek i modernistyczną rzeźbę, coś jednocześnie anachronicznego i futurystycznego. Wypędzone konkubiny i sama Dylan dostarczyły mi jej opisu, ale obraz ten wypadał blado w porównaniu z rzeczywistością.

Niemniej, właśnie dzięki Dylan i dzięki kontaktom w Domach, do których zesłano kobiety Laroo, znałem ją całkiem nieźle. Znałem przynajmniej jej ogólny rozkład, lokalizację wind, centralnej siłowni, podstawowych systemów obronnych i tym podobnych elementów. Na podstawie tych danych doszedłem do wniosku, że była to — jak na cerberyjskie warunki — forteca nie do zdobycia.

Elektroniczne pola siłowe nie tylko tworzyły niewidoczną kopułę nad całym tym miejscem, ale sięgały na głębokość dwóch kilometrów do samego dna oceanu. Dysponując kilkoma milionami jednostek odpowiednich automatów i siłą ludzką, której zresztą nie dałoby się ukryć, można byłoby się pokusić o przekopanie tuneli poniżej osłony siłowej, ale nawet wówczas, po pokonaniu tej pierwszej bariery, byłaby to operacja ryzykowna. Istniały bowiem wewnętrzne osłony siłowe i obrona natury czysto militarnej. Wokół wyspy krążyły stałe patrole złożone z bezzałogowych i obsadzonych załogą, uzbrojonych okrętów i łodzi.

Karel, postawna, muskularna kobieta o głębokim i silnym głosie, miała wielką ochotę mi pomóc, a przecież co najmniej podejrzewała, jakie mogą być moje zamiary. Choć fizycznie różniła się znacznie od Dylan, w gruncie rzeczy była bardziej do niej podobna, co pozwoliło im współpracować blisko ze sobą przez ponad trzy lata.

— Załóżmy, że zagnalibyśmy tam borki? Całe ich mnóstwo? — zasugerowałem, rozważając przeróżne warianty planów.

Roześmiała się, słysząc mój pomysł. — Niewątpliwie byłoby przy tym dużo zabawy, ale nie pomogłoby ci to dostać się do środka. Owszem, istnieją sposoby przyciągania uwagi dużej liczby borków, jednak te osłony siłowe są bardzo potężne. Nie ugną się one tak łatwo i jeśli dwie nasze łodzie, prowadzone umiejętnie, zazwyczaj potrafią wykończyć zaledwie jednego borka, to zdziwiłbyś się, co ta obrona tutaj potrafi zdziałać nawet z ich tuzinem.

Skinąłem głową. — Tak, domyślam się. Chwileczkę! Wspominałaś coś o sposobach przyciągania borków?

Pokiwała głową. — Pewne wysokie dźwięki i pewne zapachy w wodzie są w stanie symulować występowanie kolonii skritu. W ten sposób, gdybyś miał szczęście, mógłbyś przyciągnąć trzy lub cztery, ale nie więcej. Zresztą nie ma ich tutaj tak wiele. W przeciwnym razie skrit nie miałby najmniejszej szansy przetrwania i rozpłodu.

Kiwałem potakująco głową, ale myśli moje błądziły już gdzieś indziej. Kiedy wrócimy na brzeg, popracuję nad tym problemem i zobaczę, co da się zrobić. Byłem pewien, że mając dość czasu — a nie miałem pojęcia, ile go posiadam — znajdę sposób, by przebić się poprzez owe osłony, co zresztą umożliwiłoby mi jedynie znalezienie się na wyspie, na której i tak praktycznie każdy wykonany krok związany był ze sprawdzaniem układów indywidualnych mózgu przez odpowiednie automaty.