Cerber: Wilk w owczarni [Cerberus: A Wolf in the Fold - pl]

Byłem tym wszystkim lekko wstrząśnięty. — Chce pan przez to powiedzieć, iż miała skłonności samobójcze?

Popatrzył na rozłożone przed nim papiery. — W pewnym sensie, tak. Och, nie chodzi o to, że próbowałaby się zabić, ale sama zapewne panu powiedziała, że zostaje się kapitanem głównie z powodu pewnego rodzaju znużenia. Każdy lubi rzeczy podniecające, ale przy takim prawdopodobieństwie śmierci, jakie występuje w jej zawodzie, trzeba tej śmierci pragnąć. Widać to zresztą wyraźnie w jej profilu psychologicznym.

Pokręciłem ze zdumieniem głową. — Trudno mi w to uwierzyć.

— Ale to prawda. W rzeczywistości jej profil sugeruje, tak naprawdę to chciałaby być tym, kim była — matką. Ale matką pełną, taką, która nie tylko rodzi, ale i wychowuje swe dzieci w stylu pogranicza. W rzeczywistości bowiem, pomimo całego tego logicznego tłumaczenia i uzasadniania, wystąpienie nowego czynnika w jej życiu, wtedy kiedy jej szansę były najmniejsze, stanowiło mechanizm wyzwalający i prowadzący do podjęcia tej akcji, którą podjęła.

— Nowego czynnika?

Skinął głową. — Pana. Zakochała się w panu. I nagle stwierdziła, że coraz trudniej i trudniej jest wypływać na codzienne polowania. Po raz pierwszy zaczęła się bać, ponieważ po raz pierwszy nie miała ochoty umierać przy sterze, by tak rzec. Kiedy przywrócił jej pan chęć do życia, zmniejszył jednocześnie o pewien ułamek jej szansę przetrwania. Nie była bowiem w stanie świadomie przyjąć tego wszystkiego do wiadomości, ale jej podświadomość wiedziała i właśnie dlatego uległa… pogwałciła prawo… i wzięła tę dziewczynę Sandę ze sobą tamtego dnia. Naturalnie, była wówczas w swojej najwyższej formie, bo musiała chronić i pana, i Sandę, a pan nie zdawał sobie sprawy z ryzyka, jakie pan tamtego dnia podjął. Jestem przekonany, że jedna jej połówka pragnęła iść na dno z tymi, których kocha. Pragnęła takiego porządnego, romantycznego zakończenia. Nie zrobiła tego, ponieważ zbyt mocno pana kochała.

— Chce pan przez to powiedzieć, iż wiedziała, że zostanie złapana?

— Twierdzę jedynie, że chciała, by ją złapano. Gdyby jej tym razem nie złapano, zrobiłaby coś innego. Chciała z tym skończyć. Nie chciała żyć z cieniem nieuniknionej śmierci przed sobą i z perspektywą nieuniknionego rozstania z panem.

Poczułem się jednocześnie wzruszony, zaniepokojony i pełen wątpliwości. — Mogła się przecież wycofać. Znalazłbym jej jakieś stanowisko w firmie.

— Nie, nie. Tego świadomie też nie mogła zaakceptować. Podejrzewam, że taki pomysł nigdy nie przyszedł jej do głowy, bowiem bała się także stracić pana. Podziwiał pan jej odwagę, mimo obawy o jej życie. Lękała się więc, że tego rodzaju ruch z jej strony mógłby zostać przez pana zinterpretowany jako objaw tchórzostwa i mógł doprowadzić do pańskiego odejścia — a to była jedyna rzecz, która dla niej miała jakąkolwiek wartość. Pan.

— Ależ to niedorzeczność. Ja nigdy bym…

— Prawdopodobnie nie — przyznał — ale umysł ludzki to coś więcej niż komputer i stąd zresztą obecność psychiatrów. Jesteśmy indywidualistami obdarzonymi emocjami i myśleniem irracjonalnym, które czynią człowieka wielkim i są zarazem jego największą słabością.

— Mimo wszystko nie potrafię tego zaakceptować — powiedziałem.

— Ach! Miłość! — westchnął. — Najbardziej szalona z naszych wad Niemal całkowicie zlikwidowana na światach cywilizowanych i tak rzadka również tutaj, na Cerberze. Ale daj choć niewielką szansę, daj jej niewielką szczelinę, przez którą mogłaby się wślizgnąć, a podniesie swą głowę. Proszę posłuchać, Zhang, wiem, iż nie przepada pan za kulturą cerberyjską, ale obok pogranicza to przecież światy wardenowskie — wszystkie cztery — umożliwiają coś, co czyni je, jak przypuszczam, lepszymi. Tutaj ciągle jeszcze marny marzenia, ciągle możemy fantazjować i śnić romantyczne sny. Na planetach cywilizowanych zostało to kompletnie wymazane i wszyscy o tym wiedzą. Stąd też zgoda na istnienie pogranicza. To jedyne miejsce, gdzie ludzie mogą marzyć. Wszelki postęp ludzkości — od momentu, w którym jej praprzodek zszedł z drzewa na starożytnej, pierwotnej Ziemi — był rezultatem marzeń, fantazji i wyobraźni. Podobnie jednak jak w przypadku światów cywilizowanych, u podstaw których leżały najwspanialsze marzenia, rzeczywistość okazała się bardziej prozaiczna. Pusta. Jeśli poszuka pan w głębi siebie, przekona się pan, że to prawda.