Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Mam pewne powiązania — powiedział Morderstone — z pewną grupą ludzi.

Stał teraz przede mną, ręce szeroko rozwarte w geście „Witaj w mojej wizji”, którego tak chętnie obecnie używają politycy. Ja siedziałem rozwalony na sofie. Niewiele się zmieniło, poza tym, że w pobliżu ktoś smażył paluszki rybne. Zapach nie do końca pasował do pomieszczenia.

— Ludzie ci — kontynuował — to przeważnie moi przyjaciele. Ludzie, z którymi robiłem interesy przez wiele, wiele lat. Ludzie, którzy mi ufają, którzy na mnie liczą. Rozumie pan?

Rzecz jasna nie pytał mnie, czy zrozumiałem naturę tych konkretnych relacji. Chciał tylko wiedzieć, czy słowa takie jak Zaufanie i Niezawodność nadal miały jakiekolwiek znaczenie w dołach społecznych, w których się obracałem. Skinąłem głową, że owszem, jeżeli trzeba, potrafię je przeliterować.

— Chcąc okazać tym ludziom swoją przyjaźń, podjąłem pewnego rodzaju ryzyko. Bardzo rzadko mi się to zdarza.

— Uznałem, że to dowcip, więc się uśmiechnąłem, z czego wydawał się zadowolony.

— Osobiście ubezpieczyłem sprzedaż pewnej ilości towaru.

Zamilkł i spojrzał na mnie, oczekując jakiejś reakcji.

— Sądzę, że natura produktu jest panu dobrze znana.

— Helikoptery — powiedziałem. Wdawało się, że na tym etapie udawanie idioty nie ma większego sensu.

— No właśnie, helikoptery. Muszę panu powiedzieć, że osobiście za nimi nie przepadam, ale powiedziano mi, że wyjątkowo dobrze spełniają niektóre funkcje.

Zaczynał się robić nieco afektowany — udając odrazę do prostackich, poplamionych olejem maszyn, dzięki którym mógł sobie kupić dom i, z tego co wiedziałem, tuzin podobnych — dlatego w imieniu zwykłych ludzi postanowiłem sprowadzić rozmowę trochę bardziej na ziemię.

— Niewątpliwie — przyznałem. — Helikoptery, które pan sprzedaje, potrafią zniszczyć średniej wielkości wieś w czasie krótszym niż minuta. Razem z wszystkimi jej mieszkańcami, rzecz jasna.

Przymknął na sekundę oczy, zupełnie jakby sama myśl o czymś takim sprawiła mu ból. Nie trwało to długo.

— Jak już powiedziałem, panie Lang, nie sądzę, abym musiał się przed panem usprawiedliwiać. Nie interesuje mnie, do czego zostanie ostatecznie wykorzystany towar, który sprzedaję. Interesuje mnie, ze względu na dobro moich przyjaciół oraz moje własne, czy produkt znajdzie odbiorców.

Splótł dłonie i czekał. Jakby teraz to już był mój problem.

— Niech je pan zareklamuje — zaproponowałem. — Na przykład na ostatnich stronach „Woman's Own”.

— Hm — mruknął, jakbym był idiotą. — Nie jest pan biznesmenem, panie Lang.

Wzruszyłem ramionami.

— A ja, widzi pan, jestem — kontynuował. — Wydaje mi się więc, że powinien pan zaufać mojej wiedzy na temat rynku.

Wydawało się, że przyszła mu do głowy jakaś myśl.

— Ostatecznie ja nie ośmieliłbym się doradzać panu, jak się powinno…

Znalazł się w kropce, ponieważ uświadomił sobie, że moje CV nie dawało żadnych powodów do przypuszczeń, że istnieje cokolwiek, co potrafiłbym robić najlepiej.

— Jeździć na motocyklu? — podpowiedziałem z galanterią.

Uśmiechnął się.

— No właśnie.

Ponownie usiadł na sofie. Tym razem trochę dalej ode mnie.

— Produkt, którym się zajmuję, wymaga, jak sądzę bardziej wyrafinowanego podejścia niż reklama na łamach „Woman's Own”. Jeżeli produkuje pan nową pułapkę na myszy, to reklamuje ją pan jako nową pułapkę na myszy. Z drugiej strony — wskazał ręką w drugą stronę, aby pokazać mi, jak wygląda druga strona — jeżeli próbuje pan sprzedać pułapkę na węże, najpierw musi pan przekonać wszystkich, że węże to złe stworzenia. Dlaczego trzeba je łapać? Rozumie pan? Znacznie, znacznie później zjawia się pan ze swoim produktem. Dostrzega pan sens tego mechanizmu?

Uśmiechał się cierpliwie.

— A więc — powiedziałem — zamierza pan sfinansować zamach terrorystyczny i pozwolić, aby pańska mała zabawka dała pokaz swoich możliwości w wiadomościach o dziewiątej. Wszystko to już wiem. Rusty wie, że wszystko to już wiem.

Zerknąłem na zegarek, starając się sprawić wrażenie, że za dziesięć minut mam jeszcze umówione spotkanie z innym handlarzem bronią. Jednak Morderstone nie był człowiekiem, którego dałoby się popędzać.