Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Chwyciłem obiema rękami za barierkę, ponieważ zakręciło mi się w głowie od tej przemowy. No i od czego tu zacząć?

— A więc trup tu i tam to nic strasznego, jeżeli weźmie się pod uwagę dobro naszych porządnych demokratów. Dobrze zrozumiałem?

— Tak jest. I ani jeden z tych porządnych demokratów nie będzie odmiennego zdania.

— Myślę, że Aleksander Woolf byłby odmiennego zdania.

— Wielka mi rzecz.

Patrzyłem na rzekę. Woda wyglądała na brudną i ciepłą.

— Serio, Lang. Wielka mi, kurwa, rzecz. Jeden przeciw masie. Został przegłosowany. Tak działa demokracja. Powiedzieć ci coś jeszcze? — odwróciłem się i spojrzałem na Barnesa; stał przodem do mnie, na jego twarzy odbijało się światło z teatralnego billboardu. — Są jeszcze kolejne dwa miliony obywateli Stanów Zjednoczonych, o których wcześniej nie wspomniałem. Wiesz, co się z nimi stanie w tym roku?

Ruszył w moim kierunku. Powoli. Pewnym krokiem.

— Zostaną prawnikami?

— Umrą — powiedział. Ta myśl nie wydawała się go specjalnie martwić. — Starość, wypadek samochodowy, białaczka, atak serca, bójka w barze, wypadnięcie z okna; kto by zliczył wszystkie pieprzone powody. Dwa miliony Amerykanów umrą w tym roku. Powiedz mi, uronisz łzę za każdym z nich?

— Nie.

— A dlaczego nie, do diabła? Co to za różnica? Śmierć to śmierć, Lang.

— Różnica polega na tym, że ja nie miałem z ich śmiercią nic wspólnego.

— Jesteś żołnierzem, na litość boską!

Staliśmy twarzą w twarz. Krzyczał najgłośniej jak — mógł, nie wyciągając przy okazji ludzi z łóżek.

— Zostałeś wyszkolony do zabijania ludzi dla dobra rodaków. Nie tak jest? — Już chciałem odpowiedzieć, ale mi nie pozwolił. — Taka jest prawda czy nie?

Jego oddech miał dziwnie słodki zapach.

— To bardzo zła filozofia, Rusty. Naprawdę zła. Przeczytaj sobie jakąś książkę, na litość boską.

— Demokraci nie czytają książek, Lang. Ludzie nie czytają książek. Ludzie mają filozofię w najgłębszych zakamarkach dupy. Jedyne, na czym im zależy, wszystko, czego oczekują od rządu, to stale rosnące płace. Rok w rok chcą, aby ich zarobki rosły. Jeżeli to się skończy, wybiorą sobie nowy rząd. Tego właśnie chcą ludzie. I nigdy nie chcieli niczego innego. To, przyjacielu, jest demokracja.

Wziąłem głęboki oddech. Tak naprawdę wziąłem kilka głębokich oddechów, ponieważ to, co chciałem teraz zrobić Russellowi Barnesowi mogłoby spowodować, że nie oddychałbym ponownie przez dłuższy czas.

Nadal mnie obserwował, czekając na jakąś reakcję, jakąś oznakę słabości. Dlatego odwróciłem się i odszedłem. Carlowie ruszyli mi na spotkanie, zbliżając się z obu stron, ale się nie zatrzymywałem, spodziewając się, że nie zrobią niczego, dopóki nie dostaną sygnału od Barnesa. Po kilku krokach najwidoczniej się poddał.

Carl po lewej stronie chwycił mnie za ramię, ale łatwo wyswobodziłem się z uścisku, przekręcając jego nadgarstek i spychając go mocno w dół, tak że stracił równowagę. Drugi Carl oplótł mi szyję ramieniem na około sekundę, zanim wbiłem mu stopę w podbicie, po czym wymierzyłem cios w pachwinę. Rozluźnił uścisk, a ja znalazłem się między nimi, pragnąc zadać im taki ból, żeby popamiętali mnie do końca życia.

Niespodziewanie odsunęli się, zupełnie jakby nic się nie stało. Doprowadzili do porządku płaszcze, a ja zrozumiałem, że Barnes musiał powiedzieć coś, czego nie usłyszałem. Wszedł między Carlów, pochodząc do mnie na bardzo bliską odległość.

— No więc pojmujemy już, w czym rzecz, Lang — powiedział. — Naprawdę jesteś na nas wkurwiony. Nie lubisz mnie ani trochę; doprawdy złamałeś mi tym serce. Ale w sumie nie ma to nic do rzeczy.

Wytrząsnął z paczki kolejnego papierosa, mnie jednak nie poczęstował.

— Jeżeli chcesz nam narobić kłopotów, Lang — powiedział, powoli wypuszczając dym nosem — będzie dla ciebie najlepiej, jeżeli dowiesz się, jaką za to zapłacisz cenę.

Spojrzał na kogoś stojącego za moimi plecami i skinął głową.

— Morderstwo — powiedział.

Po czym się uśmiechnął.

Coś podobnego, pomyślałem. To może być interesujące.