Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

W dniu poprzedzającym dotarcie do Mare Nubium pełznącej wolno po powierzchni Księżyca linii świtu klosze napełniano pożywką. O wschodzie słońca, nagłym i oślepiającym na pozbawionym atmosfery Księżycu, obsiewano przykryte kloszami poletka i przez kolejne czternaście dni nieprzerwanego nasłonecznienia pielęgnowano je, ekranowano, regulowano, dokarmiano… Tam i z powrotem, po pomostach roboczych, snuli się doglądający pól robotnicy odziani w skafandry próżniowe. Kiedy do Mare Nubium dopełzała linia zmierzchu, w kloszach odbywały się żniwa, po czym pozostawiano je, aby wymroziły się i wysterylizowały podczas zapadającej na dwanaście dni mroźnej księżycowej nocy.

Przy żmudnych, wlokących się w ślimaczym tempie pracach polowych jaunting nie miał żadnego zastosowania, przeto Bacteria, Inc. zatrudniała niezdolnych do jauntowania nieszczęśliwców, płacąc im głodowe stawki. Była to praca najniższej kategorii dla mętów i wyrzutków społecznych Układu Słonecznego, toteż podczas cyklicznych, dwunastodniowych przerw w pracy, baraki mieszkalne Bacteria, Inc. przypominały piekło. Foyle przekonał się o tym wchodząc do Baraku Nr 3.

Przywitało go przerażające widowisko. W ogromnym pomieszczeniu kłębiły się ze dwie setki ludzi; były tam prostytutki ze swymi patrzącymi spode łba rajfurami, byli zawodowi szulerzy ze swymi przenośnymi stoliczkami do gry, byli domokrążcy handlujący narkotykami, byli i lichwiarze. W powietrzu unosiły się opary gryzącego dymu i odór alkoholu, pomieszany ze smrodem jego substytutów. Po podłodze walały się w nieładzie szczątki umeblowania, rozmamłane barłogi, bezprzytomne ciała, puste butelki, nadpsute resztki jedzenia i licho wie co jeszcze.

W panującym zgiełku pojawienie się Foyla przeszło niezauważone, był jednak przygotowany na taką ewentualność.

— Który to Kempsey? — spytał grzecznie pierwszej zarośniętej gęby, na jaką się nadział. Ubliżono mu w odpowiedzi, mimo to uśmiechnął się i wręczył człowiekowi stukredytkowy banknot.

— Który to Kempsey? — spytał innego. Odpowiedziano mu przekleństwem. Zapłacił znowu i nie zrażając się przesuwał się niespiesznie w głąb baraku rozdając na prawo i lewo stukredytkowe banknoty w zamian za obelgi i inwektywy, którymi go obdarzano. Pośrodku sali znalazł informatora, bez wątpienia postrach baraku, nagiego, bezwłosego potwora w ludzkiej skórze pieszczącego dwie dziwki i pojonego whisky przez paru pochlebców.

— Który to Kempsey? — spytał go Foyle. — Szukam Rogera Kempseya.

— Toś, koleś, znalazł guza, bo mi przerywasz — warknął w odpowiedzi typ wyciągając wielgachną łapę po pieniądze Foyla. — Kopsaj.

Tłum zawył z zachwytu. Foyle uśmiechnął się i splunął bezwłosemu w oko. Zaległa pełna napięcia cisza. Bezwłosy zrzucił z kolan prostytutki i zerwał się na równe nogi z zamiarem unicestwienia Foyla. W piec sekund później wił się po podłodze pod postawioną na jego karku stopą Foyla.

— Pytałem o Kempseya — powiedział łagodnie Foyle. — Musze go, kurczę, znaleźć. Lepiej go wskaż, albo już po tobie, jak rany.

— Umywalnia — jęknął bezwłosy. — Siedzi w umywalni.

— Widzisz, teraz ty mi przerywasz — powiedział Foyle. Cisnął bezwłosemu resztę pieniędzy i oddalił się szybkim krokiem w kierunku umywalni.

Kempsey kulił się w kącie pod natryskami, przyciskając twarz do ściany i zawodząc w monotonnym rytmie, z czego można było wnioskować, iż znajduje się w tym stanie od kilku godzin.

— Kempsey? — spytał Foyle.

Odpowiedziało mu zawodzenie.

— Co ci jest, kurczę?

— Ubrania — chlipnął Kempsey. — Ubrania. Wszędzie ubrania. Jak plugastwo, jak zaraza, jak brud. Ubrania. Wszędzie ubrania.

— Człowieku, weź się w garść. Wstawaj.

— Ubrania. Wszędzie ubrania. Jak plugastwo, jak zaraza, jak brud…

— Kempsey, posłuchaj, człowieku. Przysyła mnie Orel.

Kempsey przestał chlipać i zwrócił zlane łzami oblicze na Foyla.

— Kto? Kto?

— Przysyła mnie Sergei Orel. Wykupiłem cię. Jesteś wolny. Odlatujemy stąd.

— Kiedy?

— Zaraz.

— O Boże! Bóg mu zapłać. Pobłogosław mu Boże! — Kempsey zaczął brykać w niemrawym uniesieniu. Posiniaczona i rozlazła twarz rozciągała się w coś na podobieństwo uśmiechu.

Śmiejącego się i pląsającego, Foyle wyprowadził z umywalni. Gdy Foyle wiódł go przez długą sale, nadzy rajfurzy zaczęli podrzucać w gore naręcza brudnych ubrań i potrząsać nimi przed oczyma Kempseya. Ten krzyknął i znowu uderzył w płacz. Pienił się i mamrotał coś pod nosem.

— Co mu jest, kurczę? — spytał Foyle bezwłosego.