Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

ROZDZIAŁ 12

W Kwaterze Centrali Wywiadowczej w Londynie kapitan Yáng-Yeovil wertował napływające raporty z szybkością sześciu na minutę. Informacje przekazywane były za pomocą telefonu, telegrafu, dalekopisu i jauntingu. Wyłaniał się z nich szybko obraz zniszczeń, jakie pociągnęło za sobą bombardowanie.

ATAKIEM ZOSTAŁY OBJĘTE AMERYKI PÓŁNOCNA I POŁUDNIOWA W PASIE ZAWIERAJĄCYM SIĘ MIĘDZY 60 A 120 STOPNIEM DŁUGOŚCI GEOGRAFICZNEJ ZACHODNIEJ. OD LABRADORU NA PÓŁNOCY PO EKWADOR NA POŁUDNIU. SZACUJE SIĘ, ŻE PRZEZ EKRAN PRZECHWYTUJĄCY PRZEDARŁO SIĘ OKOŁO DZIESIĘCIU PROCENT (10%) CAŁKOWITEJ LICZBY POCISKÓW. OFIARY ŚMIERTELNE W LUDZIACH SZACUJE SIĘ NA 10 DO 12 MILIONÓW…

— Gdyby nie jaunting — powiedział Yáng-Yeovil — straty byłyby pięciokrotnie wyższe. Mniejsza z tym, to był prawie nokaut. Jeszcze jedno takie uderzenie i Ziemia jest skończona.

Słowa te kierował do asystentów wjauntowujących się i wyjauntowujących z jego biura, pojawiających się i znikających, rzucających meldunki na jego biurko oraz nanoszących dane i równania na szklaną tablicę pokrywającą całą ścianę. Nieformalność była tu zasadą, więc Yáng-Yeovil zdziwił się wielce i zaczął wietrzyć jakiś podstęp, gdy jeden z dyżurnych zapukał służbiście do drzwi, po czym wszedł do gabinetu przyjmując wyszukanie sztywną postawę.

— Co to znowu za kawały? — spytał Yáng-Yeovil.

— Jakaś dama do ciebie, Yeo.

— Czy to pora na komedie? — Powiedział rozwścieczonym tonem Yáng-Yeovil. Wskazał palcem na widniejące na przezroczystej tablicy równania Whiteheada, opisujące obraz zniszczeń. — Przeczytaj to i zetrzyj wychodząc.

— To bardzo specjalna dama, Yeo. Twoja Wenus ze Schodów Hiszpańskich.

— Kto? Jaka znowu Wenus?

— Twoja Wenus z Kongo.

— Ach, ta? — Yáng-Yeovil zawahał się przez moment. — Wprowadź ją.

— Porozmawiasz z nią prywatnie, ma się rozumieć?

— Żadne ma się rozumieć. Toczy się wojna. Zajmij się lepiej nadchodzącymi meldunkami, ale przedtem uprzedź wszystkich, żeby zwracając się do mnie używali Tajnej Mowy.

Do biura weszła Robin Wednesbury wciąż jeszcze ubrana w podartą, białą suknię wieczorową. Nie tracąc czasu na przebieranie, jauntowała się natychmiast z Nowego Jorku do Londynu. Jej twarz, chociaż przemęczona, była śliczna. Yáng-Yeovil obrzucił ją taksującym spojrzeniem, co nie trwało dłużej jak ułamek sekundy i stwierdził, iż pierwsze wrażenie, jakie odniósł na Schodach Hiszpańskich nie było pomyłką. Robin również przyjrzała mu się uważnie i jej oczy rozszerzyły się.

— Przecież pan jest kucharzem ze Schodów Hiszpańskich! Angelo Poggi!

Jako oficer Wywiadu Yáng-Yeovil był świetnie przygotowany do tego typu kryzysowych sytuacji.

— Nie jestem kucharzem, madame. Nie miałem czasu, aby powrócić do swej normalnej, fascynującej osobowości. Proszę usiąść Miss…

— Wednesbury. Robin Wednesbury.

— Czarująco. Jestem kapitan Yáng-Yeovil. Jak to miło z pani strony, że mnie pani odwiedza. Oszczędziła mi pani wielu długich i żmudnych poszukiwań.

— „A… Ale ja nie rozumiem. Co w takim razie robiłeś na Schodach Hiszpańskich? Czego tam szukałeś…”

Yáng-Yeovil zauważył, że dziewczyna nie porusza ustami.

— Ach? Pani jest telepatką, Miss Wednesbury? Jak to możliwe? Myślałem, że znam wszystkich telepatów w układzie.

— „Nie jestem pełną telepatką. Jestem tylko telenadawczynią. Mogę tylko wysyłać myśli, ale nie potrafię ich odbierać.”

— Co, oczywiście, czyni panią bezwartościową dla świata. Rozumiem. — Yáng-Yeovil zrobił do Robin pełne sympatii oczko. — Co za paskudny pech, Miss Wednesbury… żeby zostać wyposażonym we wszystkie wady telepatii, i jednocześnie być pozbawionym wszystkich jej dobrych stron. Szczerze pani współczuję. Proszę mi wierzyć.

— „Coś takiego! Jest pierwszym, który zrozumiał to sam, bez tłumaczenia.”

— Ostrożnie, Miss Wednesbury, odbieram panią. Przejdźmy teraz do Schodów Hiszpańskich, dobrze?

Zamilkł, wsłuchując się uważnie w strumień wysyłanych przez nią myśli:

— „Na kogo tam polował? Czyżby na mnie? Nieprzyja… O Boże! Czy będą mnie torturować? Wyciągać… informacje? Ja…”

— Moja droga pani — powiedział łagodnie Yáng-Yeovil. Ujął życzliwie jej dłoń i poklepał ją uspokajająco. — Proszę mnie przez chwilę posłuchać. Nie ma się pani czego obawiać. Najwyraźniej w tym konflikcie stoi pani po przeciwnej stronie barykady, tak?