Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Czuję się osamotniony, Olivio. Porozmawiajmy kilka minut.

— Uczyniłam coś wymagającego odwagi, ojcze. Obserwowałam atak z ogrodu.

— Moja droga! Sama?

— Nie. Był ze mną Fourmyle.

Drzwiami frontowymi, które Presteign zamknął na klucz, zaczęło wstrząsać potężne walenie.

— Co to?

— Łupieżcy — odparł spokojnym głosem Presteign. — Nie obawiaj się, Olivio. Nie wtargną tutaj. — Podszedł do stołu i starannie, jakby układał pasjansa, rozłożył na nim arsenał broni.

— Nic nam nie grozi, kochanie. — Spróbował odciągnąć jej uwagę od nieustającego łomotu — Mówiłaś coś o Fourmyle’u…

— Ach tak. Oglądaliśmy wszystko razem… opisując sobie nawzajem bombardowanie.

— Bez damy do towarzystwa? To nie było rozważne, Olivio.

— Wiem, wiem. Zachowałam się haniebnie. Wydawał mi się taki wielki, tak pewny siebie, że potraktowałam go w stylu Lady Hauteur. Pamiętasz Miss Post, moją guwernantkę, która była tak sztywna i powściągliwa, że przezwałam ją Lady Hauteur? Postępowałam tak, jak Miss Post, a on się wściekał, ojcze. To dlatego przyszedł potem szukać mnie do ogrodu.

— I pozwoliłaś mu pozostać? Jestem wstrząśnięty, moja droga.

— Ja również. Teraz wydaje mi się, że na wpół postradałam zmysły z podniecenia. Jak on wygląda, ojcze? Powiedz mi, proszę, jak on dla ciebie wygląda?

— Jest wielki. Wysoki, bardzo śniady i raczej zagadkowy. Jak Borgia. Sprawia wrażenie kogoś, kto nie może się zdecydować czy być pewnym siebie, czy okrutnym.

— Ach, zatem jest okrutny? Sama to zauważyłam. Cały promieniuje niebezpieczeństwem. Większość ludzi ledwie iskrzy, a on wygląda jak piorun. To strasznie fascynujące.

— Moja droga — zaprotestował łagodnie Presteign — niezamężne niewiasty są zbyt skromne, aby dyskutować o takich sprawach. Nie byłbym zadowolony gdybyś zaczęła utrzymywać jakieś romantyczne stosunki z takim parweniuszem jak Fourmyle z Ceres.

Do holu recepcyjnego wjauntował się personel Presteigna: kucharze, kelnerki, odźwierni, gońcy, stangreci, kamerdynerzy i pokojówki. Wszyscy byli jeszcze roztrzęsieni i mieli miny winowajców. Wstydzili się swej ucieczki przed śmiercią.

— Opuściliście swoje posterunki. Zostanie to wam zapamiętane — powiedział chłodno Presteign. — Moje bezpieczeństwo i honor są znowu w waszych rękach. Strzeżcie ich. Lady Olivia i ja udajemy się na spoczynek.

Ujął córkę pod rękę i poprowadził ją schodami na górę.

— Krew i pieniądze — mruknął po drodze.

— Słucham, ojcze?

— Myślałem o naszej rodzinnej wadzie, Olivio. Dziękowałem Bóstwu, że jej nie odziedziczyłaś.

— Co to za wada?

— Nie ma potrzeby, żebyś o niej wiedziała. To wada, którą ma również Fourmyle.

— Ach, więc on jest grzeszny? Wiem o tym. On jest niczym Borgia, sam to powiedziałeś. Grzeszny Borgia o czarnych oczach i liniach na twarzy. To musi być chyba jakiś wzór.

— Wzór, moja droga?

— Tak. Na jego twarzy dostrzegłam dziwny rysunek… to nie była zwykła elektryczność wytwarzana przez mięśnie i nerwy. To coś leży głębiej pod skórą. Zafascynowało mnie to od samego początku.

— A jaki to wzór?

— Fantastyczny… Cudownie diabelski. Mogę ci go narysować. Daj mi tylko coś do pisania.

Zatrzymali się przed liczącą sobie sześćset lat szafką Chippendale’a. Presteign wyjął z niej kryształową płytkę oprawioną w srebrną ramkę i podał ją Olivii. Dotknęła płytki czubkiem palca i na jej powierzchni pojawiła się czarna plamka. Posunęła palcem i plamka wyciągnęła się w linie. Szybkimi ruchami naszkicowała straszliwe wiry i zawijasy diabelskiej maski.