Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Wyłączył przyspieszenie. Zmysły podskoczyły znowu w górę spektrum i ponownie zostały porażone straszliwymi wrażeniami bombardowania.

— Lady Olivio! — zawołał.

— Kto to?

— To ja, klown.

— Fourmyle? -Tak.

— Szukałeś mnie? Jestem wzruszona, szczerze wzruszona.

— Jesteś szalona stojąc tak tutaj. Błagam cię…

— Nie, nie, nie. To jest piękne… Wspaniałe!

— Pozwól, że jauntuję cię w bezpieczne miejsce.

— Ach, pozujesz na rycerza w zbroi? Szlachetnego wybawcę? To do ciebie nie pasuje, mój drogi. Nie masz do tego smykałki. Idź sobie lepiej.

— Zostanę.

— Jak wspaniały kochanek?

— Jak kochanek.

— Wciąż jesteś nudny, Fourmyle. Dalej, wykrzesz z siebie trochę fantazji. Powiedz mi lepiej co widzisz.

— Nic takiego — odparł rozglądając się dokoła i krzywiąc twarz. — Nad całym horyzontem świeci jasna łuna. Przelatują w pędzie jakieś świecące obłoki. W górze… coś jakby iskrzyło. Przypomina to trochę, migotanie zimnych ogni.

— Och, tak mało widzisz swoimi oczyma. Posłuchaj co ja widzę. Niebo przykryte jest kopułą, tęczową kopułą. Kolory tej tęczy zmieniają się od głuchego dzwonienia do oślepiającego świecenia. To właśnie nazywam kolorami. Czym może być ta kopuła?

— To ekran radarowy — mruknął Foyle.

— Są tam jeszcze ogromne, ogniste słupy, tryskające w górę, chwiejące się, falujące, tańczące, przeczesujące niebo. Co to może być?

— To wiązki przechwytujące. Widzisz po prostu cały elektroniczny system obronny.

— Widzę też spadające bomby… szybkie smugi tego co nazywasz czerwienią, ale nie twoją czerwienią — moją. Dlaczego je widzę?

— Nagrzewają się w atmosferze na skutek tarcia, ale mają skorupy z obojętnego ołowiu i dla nas są niewidoczne.

— No widzisz o ile jesteś pożyteczniejszy jako Galileusz niż jako Galahad? Och! Jedna spada na wschodzie. Obserwuj ją! Leci, leci, leci… Teraz!

Rozbłysk światła na wschodnim horyzoncie dowiódł, iż nie była to jej imaginacja.

— Tam, na północy, spada druga. Jest już bardzo nisko. Bardzo. Teraz!

Od północy nadleciała fala uderzeniowa.

— A eksplozje, Fourmyle… one są nie tylko obłokami światła. One są dla mnie namacalnymi tkaninami, materiałami… gobelinami zachodzących na siebie barw. Jakież one są piękne. Jak misternie tkane całuny.

— Bo też nimi są, Lady Olivio.

— Boisz się?

— Tak.

— No to uciekaj.

— Nie.

— Ach, więc jesteś buntownikiem.

— Nie wiem kim jestem. Boje się, ale nie ucieknę.

— Nadrabiasz więc brawurą. Popisujesz się męską odwagą — w jej matowym glosie dawało się wyczuć rozbawienie. — Zastanów się, Fourmyle. Ile czasu zajmie ci Jauntowanie się stąd? W ciągu paru sekund możesz być bezpieczny… w Meksyku, w Kanadzie, na Alasce. Tak, bezpieczny. Pewnie są tam już miliony ludzi. My dwoje jesteśmy prawdopodobnie ostatnimi, którzy pozostali jeszcze w mieście.

— Nie każdy potrafi jauntować się tak daleko i tak szybko.

— A zatem jesteśmy ostatnimi pozostałymi, którzy to potrafią. Dlaczego mnie nie zostawisz? Ratuj się. Niedługo zginę. Nikt się nigdy nie dowie, że schowałeś do kieszeni swoją ambicje i wycofałeś się.

— Suka!

— Ach, więc jesteś zły? Co za oburzający język. To pierwsza oznaka słabości. Dlaczego nie pokierujesz się swoją lepszą oceną sytuacji i nie porwiesz mnie? To byłaby druga oznaka.

— A niech cię diabli!

Przesunął się blisko niej zaciskając z wściekłości pieści. Dotknęła zimną, spokojną dłonią jego policzka i znowu nastąpił wstrząs elektryczny.

— Nie, już za późno, mój drogi — powiedziała. — Nadlatuje cały rój czerwonych smug… są coraz niżej… gnają prosto na nas. Nie będzie przed nimi ucieczki. Szybko! Uciekaj! Jauntuj się! Zabierz mnie ze sobą. Szybko! Szybko!

Porwał ją z ławki.

— Suko! Nigdy!

Mocno przycisnął dziewczynę do siebie znajdując słodkie koralowe usta i pocałował je. Miażdżył jej usta swoimi, czekając na ostateczny blackout. Wstrząs jednak nie następował.

— Oszukałaś mnie! — wykrzyknął. Roześmiała się. Pocałował ją znowu i wreszcie zmusił się do uwolnienia jej ze swych objęć. Przez chwile łapała spazmatycznie oddech, a potem znowu się roześmiała. Jej koralowe oczy błyszczały.

— Już po wszystkim — powiedziała.

— Jeszcze się nie zaczęło.

— O czym mówisz?

— O wojnie miedzy nami.

— Wywołaj te wojnę — powiedziała gwałtownie. Jesteś pierwszym, który nie dał się zwieść moim wizjom. O Boże! Ci nudni rycerscy rycerze z tą ich mdłą miłością do księżniczek z bajki. Ale ja nią nie jestem… w środku. Nie jestem. Nie jestem. Nie. Wywołaj okrutną wojnę miedzy nami. Nie pokonuj mnie — zniszcz mnie.