Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Dajcie mi spokój, nie jestem w nastroju — odezwał się do nich. — Poszukajcie sobie kogoś innego.

Wypróżnił kieszenie z pieniędzy i cisnął je im pod nogi. Pozbierali szybko banknoty, ale nie byli zadowoleni. Pragnęli rozrywki, a on był najwyraźniej bezbronnym gentlemanem. Kilku łotrów zbliżało się do Foyla, aby go podręczyć.

— Miły gentlemanie — uśmiechali się. — Urządźmy sobie małe przyjęcie.

Foyle widział już raz okaleczone ciało jednego z honorowych gości ich przyjęcia. Westchnął i otrząsnął się z wizji Olivii Presteign.

— Dobra, szakale — powiedział. — Pobalujemy.

Rabusie przygotowali się do wprawienia go w taniec wrzasku. Foyle przełączył klawiaturę w ustach i na dwanaście niszczycielskich sekund przedzierzgnął się w najbardziej morderczą maszynę, jaką kiedykolwiek wynaleziono — w Komandosa-Zabójcę. Wszystko odbywało się bez udziału jego świadomości, czy woli, jego ciało stosowało się jedynie do dyrektyw zakodowanych w mięśniach i odruchach. Pozostawił na ulicy sześć rozciągniętych ciał.

Odwieczna katedra Św. Patryka stała nienaruszona. Po zaśniedziałym, krytym miedzią dachu igrał odblask szalejących wokół pożarów. Wewnątrz świątynia była pusta. Nawę główną zapełniały namioty Cyrku Four Mile. Były oświetlone i umeblowane, ale personel cyrkowy znikł. Służba, kucharze, kamerdynerzy, atleci, filozofowie, ciury obozowe, kanciarze, wszyscy czmychnęli w popłochu.

— Wrócą pewnie na szaber — mruknął do siebie Foyle.

Wszedł do swojego namiotu. Pierwszą rzeczą, jaką zobaczył, była postać w bieli siedząca na dywanie i nucąca sobie wesoło. Poznał w niej Robin Wednesbury. Jej suknia była w strzępach, w strzępach był jej umysł.

— Robin!

Nuciła dalej, nie zwracając na niego uwagi. Podniósł ją z dywanu, potrząsnął i uderzył w policzek. Rozpromieniła się i nuciła dalej. Napełnił strzykawkę i zaaplikował jej potężną dawkę Niaciny. Otrzeźwiający kop narkotyku wpłynął w okropny sposób na jej patetyczną ucieczkę od rzeczywistości. Satynowa skóra przybrała barwę popiołu. Piękna twarz skręciła się z bólu. Poznała Foyla; przypomniała sobie to, o czym próbowała zapomnieć. Krzyknęła i padła na kolana. Zaczęła płakać.

— Tak jest lepiej — powiedział do niej. — Jesteś pierwsza do ucieczki. Najpierw samobójstwo, teraz to. Co będzie następne?

— „Odejdź.”

— Prawdopodobnie religia. Już cię widzę jak dołączasz do sekty piwniczników z hasłem w rodzaju Pax Vobiscum na ustach. Przemyt biblii i umartwianie się w imię wiary. Czy nigdy niczemu nie potrafisz stawić czoła?

— „A ty nigdy nie uciekałeś?”

— Nigdy. Ucieczka jest dla kalek. Dla neurotyków.

— „Neurotyków. Najulubieńsze słowo Dopiero-Co-Wyedukowanego Jasia. Jesteś takim Jasiem, prawda? Taki opanowany. Taki zrównoważony. Uciekasz całe swoje życie.”

— Ja? Nigdy. Całe życie poluję.

— „Właśnie że uciekasz. Czy nigdy nie słyszałeś o Ucieczce przez Atak? O ucieczce od rzeczywistości przez atakowanie jej… wyparcie się jej… niszczenie jej? Tak właśnie robisz.”

— Ucieczka przez Atak? — Foyle zerwał się wzburzony na równe nogi. — Chcesz przez to powiedzieć, że przed czymś uciekam?

— „Najwyraźniej.”

— A niby przed czym?

— „Przed rzeczywistością. Nie potrafisz zaakceptować życia takim, jakie ono jest. Wzbraniasz się przed tym. Atakujesz je… starasz się je nagiąć do własnych o nim wyobrażeń. Atakujesz i niszczysz wszystko, co stoi na przeszkodzie twojemu szalonemu stylowi życia.” -Podniosła mokrą od łez twarz i spojrzała mu prosto w oczy. — Nie jestem w stanie dłużej tego znosić. Chce, żebyś pozwolił mi odejść.

— Odejść? Dokąd?

— Tam, gdzie będę mogła żyć własnym życiem.

— A co z twoją rodziną?

— Sama je odnajdę.

— Dlaczego? Dlaczego właśnie teraz?

— Tego już za wiele jak dla mnie… ty i ta wojna… Bo ty jesteś tak samo zły jak wojna. Gorszy. To co się stało ze mną dzisiejszej nocy, dzieje się każdej chwili kiedy jestem z tobą. Nie mogę już wytrzymać ani jednego, ani drugiego.

— Nie zgadzam się — powiedział. — Potrzebuję cię…

— Jestem gotowa wykupić się.

— Czym?

— Straciłeś wszystkie tropy prowadzące do „Vorgi”, prawda?

— No i?

— Znalazłam jeszcze jeden.

— Gdzie?

— Nieważne gdzie. Pozwolisz mi odejść jeśli ci go zdradzę?

— Mogę wyciągnąć to od ciebie siłą.

— No dalej, wyciągnij. — Oczy jej błyszczały. — Jeśli wiesz co to jest, nie napotkasz na żadne trudności.

— Mogę cię zmusić, żebyś to mi wyjawiła.