Odwieczny Wróg

– To żadna sensacja.

– Nie, zrozumże pan, to dlatego, że siedzę ze słuchawkami na uszach, wpadłam na ten cały interes. Jest pan redaktorem?

– Nie. Mam pod sobą reklamy.

– No tak… ale może dałby pan radę mi pomóc.

– Paniusiu, jest niedziela w nocy – nie, już poniedziałek nad ranem. Tkwię sam jak palec w tej ponurej klicie i próbuję wykombinować, jak, do diabła, zachęcić ludzi z biznesu, żeby ta gazeta utrzymała się na powierzchni. Jestem zmęczony. Jestem zirytowany…

– To okropne.

– …i obawiam się, że musi pani zadzwonić jeszcze raz rano.

– Ale coś strasznego stało się w Snowfield. Dokładnie nie wiem co, ale wiem, że zginęli ludzie. Może nawet zginęło dużo ludzi albo przynajmniej grozi im śmierć.

– Chryste, muszę być bardziej zmęczony, niż myślałem. Jestem zainteresowany wbrew sobie. Mów pani.

– Zmieniliśmy telefoniczną obsługę Snowfield, wyłączyliśmy je z ruchu automatycznego, ograniczyli wszystkie telefony “do". Można dzwonić tylko na dwa numery, oba obsługiwane przez ludzi szeryfa. Zrobiono tak, żeby odciąć miasto, zanim dziennikarze coś wyczują.

– Paniusiu, co piłaś?

– Nie piję.

– No to co ćpałaś?

– Słuchaj pan, wiem jeszcze coś. Otrzymują telefony z biura szeryfa w Santa Mira, z urzędu gubernatora, z jakiejś bazy wojskowej w Utah i…

San Francisco. Poniedziałek – 1:40.

– Tu Sid Sandowicz. Czym mogę służyć?

– Toż mówię w kółko, że chcę gadać z reporterem z San Francisco Chronicie, człowieku.

– To ja.

– Człowieku, jużeście odstawili mnie trzy razy! Co z wami, kurwa?

– Uważaj, co mówisz.

– Sram na to.

– Słuchaj, masz pojęcie, ile dzieciaków wydzwania do gazet, marnuje nasz czas szczeniackimi wygłupami i niby gorącymi informacjami?

– Hę? A skąd wiesz, że nie jestem dorosły?

– Bo na słuch masz dwanaście.

– Mam piętnaście!

– Gratuluję.

– Sram na to.

– Słuchaj, synku, mam chłopca w twoim wieku i tylko dlatego cię znoszę, inni się nie palili do tego. Więc jak masz coś naprawdę ciekawego, wal.

– No, mój stary jest profesorem w Stanford. Jest wirusologiem i epidemiologiem. Wiesz, o co biega, człowieku?

– Bada wirusy, choroby zakaźne, takie tam.

– No. I dał się kupić.

– Co to znaczy?

– Przyjął stypendium od pieprzonego woja. Człowieku, przypisali go do jakiegoś oddziału broni chemicznej. Niby że to pokojowe zastosowanie jego badań, ale to wszystko pieprzenie w bambus. Sprzedał swoją duszę i w końcu się o nią. upomnieli. Gówno walnęło pod sufit.

– Fakt, że twój ojciec się sprzedał -jeśli faktycznie się sprzedał – to może wielka sprawa w twojej rodzinie, ale obawiam się, że moi czytelnicy nie oszaleją z wrażenia.

– Hej, człowieku, nie dzwonię, żeby zawracać wam dupę. Mam prawdziwą bombę. Dziś w nocy wpadli po niego. Jakiś kryzys. Oficjalnie to poleciał na Wschodnie Wybrzeże w interesach. Podkrad-łem się na górę i podsłuchiwałem ich w sypialni, klarował wszystko staruszce. Jakieś skażenie w Snowfield. Sakramencko nagła sprawa. Wszyscy mają trzymać język za zębami.

– Snowfield, Kalifornia?

– No, no. Skombinowałem, człowieku, że po cichu robili jakąś próbę bron; biologicznej na własnym narodzie i wypsnęło im się to z ręki. A może to przypadkowe skażenie. Coś naprawdę dużego tam się dzieje, nie ma gadania.

– Jak się nazywasz, synku?

– Ricky Bettenby. Mój stary nazywa się Wilson Bettenby.

– Mówisz – Stanford?

– No. Pójdziecie za tym, człowieku?

– Może jest w tym coś. Ale zanim zacznę dzwonić do Stanford, muszę zadać ci jeszcze dużo pytań.

– Odpalaj pan. Powiem wszystko, co wiem. Chcę, żeby się to rozniosło, człowieku. Chcę, żeby zapłacił za to, że się sprzedał.

Przez noc liczba przecieków rosła. W Dugway, Utah, pewien oficer, któremu coś padło na mózg, zadzwonił z budki telefonicznej poza bazą do Nowego Jorku. Wygadał sprawę ukochanemu młodszemu braciszkowi, który był nieopierzonym reporterem New York Timesa. W łóżku, załatwiwszy sprawy seksualne, doradca gubernatora wygadał się swojej kochance, reporterce. Te i inne dziury w tamie spowodowały, że upływ informacji wzrósł ze strumyczka w powódź.

Do trzeciej nad ranem centrala w Wydziale Szeryfa Okręgu Santa Mira była przeciążona. Zanim nastał świt, reporterzy z prasy, telewizji i radia napłynęli rojnie do Santa Mira. W godzinach porannych ulica przed biurami szeryfa była zatłoczona samochodami prasy, mikrobusami ze sprzętem tv stacji z Sacramento i San Francisco, reporterami i gapiami w każdym wieku.

Zastępcy poddali się i przestali przeganiać ludzi z ulicy. Było ich za dużo, żeby zmieścić się na chodnikach. Policja odcięła kwartał barierkami i zamieniła go w jeden wielki ośrodek prasowy na wolnym powietrzu. Kilka przedsiębiorczych dzieciaków z pobliskiego domu zaczęło handelek narkotykami, sprzedaż słodyczy i – za pomocą najdłuższej serii przedłużaczy, jaką ktokolwiek widział w życiu – gorącej kawy. To stoisko stało się centrum plotkarskim, zbierali się tu dziennikarze, snując teorie, wymieniając pogłoski i oczekując na najświeższe informacje oficjalne.