Niezwyciężony [Invincible - pl]

Holograficzna generał Carabali wskazała ręką na włączony wyświetlacz w kajucie Geary’ego.

— Chodzi o ten wrak?

— Tak. — Admirał powiększył obraz, centrując go na uszkodzonym superpancerniku. — Czy pani komandosi dadzą radę to zrobić?

— Czy dadzą radę? Jasne, że tak, jestem tego pewna. Nie wiem tylko, jak wysokie poniosą przy tym straty.

To była ważna kwestia.

— Rozumiem. W świetle tej wypowiedzi chciałbym, aby to pani powiedziała mi, czy powinniśmy podejmować próbę zajęcia tej jednostki.

Carabali milczała przez chwilę, kalkulując.

— W tym równaniu jest zbyt wiele niewiadomych. Mamy blade pojęcie o zdolnościach bojowych zeków. Widzieliśmy jedynie przejęte programy historyczne. A sam pan wie, jak takie przekazy mogą się różnić od rzeczywistości, poza tym nikt nie rozstrzygnął jeszcze kwestii, czy to były materiały propagandowe czy dokumentalne. Trudno też powiedzieć, ilu zeków pozostało na pokładzie wraku. Moim zdaniem na pewno z tysiąc, choć może ich tam być o wiele więcej. Na okręcie tej wielkości można upchać nawet dziesięć tysięcy członków załogi, gdyby ktoś się uparł.

— Dziesięć tysięcy? — powtórzył Geary z niedowierzaniem. — Tak pani szacuje liczebność załogi superpancernika?

— Nie, sir. Tylu zeków może się na nim pomieścić. Najbardziej prawdopodobne wydaje się pięć do sześciu tysięcy, ale to i tak cała masa Obcych. — Carabali zamilkła na moment, by zebrać myśli. — Nie wiemy nic o rozkładzie pomieszczeń na tym okręcie. W czasie normalnych operacji abordażowych moi ludzie zmierzają do konkretnych celów, przejmują kontrolę nad źródłami zasilania, mostkiem i innymi ważnymi miejscami. W tym przypadku nie będziemy wiedzieli, gdzie ich szukać, a nawet jak je rozpoznać.

— To prawda, nie wiemy, czy mają na swoich okrętach odpowiedniki naszych przedziałów bojowych — przyznał Geary.

— Rozmiary pomieszczeń… — Carabali wzruszyła ramionami. — Zekowie są o wiele niżsi od nas. Ich korytarze mogą okazać się za ciasne dla komandosa w pełnym pancerzu. Nawet jeśli będziemy dysponowali przewagą ognia, to i tak nie da się z niej skorzystać podczas ewentualnej walki. Jeśli to wszystko zliczyć, otrzymujemy bardzo ryzykowną operację. Coś w rodzaju szturmowania fortecy, a nie abordażu innej jednostki.

To nie była kusząca perspektywa, ale Carabali nie należała do ludzi, którzy owijają w bawełnę. Mówiła po prostu, jak jest. Pozostawało więc pytanie: czy zyski z zajęcia tego superpancernika przewyższą poniesione w trakcie walk straty i w ogóle usprawiedliwią przeprowadzenie podobnej operacji. Kapitan Smythe i cywilni eksperci już się głowili nad odpowiedzią, lecz w ich wypadku było niemal pewne, że przeważy chęć wejścia na pokład obcej jednostki w poszukiwaniu dokładniejszych informacji o krodźwiedziach i ich technologii.

Być może ludzie znajdą na pokładzie tego superpancernika odpowiedź na pytanie, jak zbudować nieznane do tej pory systemy obrony planet przed bombardowaniami z orbity. Samo to odkrycie warte byłoby poniesienia każdej ceny i każdego poświęcenia.

— Ale możecie to zrobić? — zapytał raz jeszcze admirał.

— Tak jest. O ile zekowie nie wysadzą swojego okrętu, zanim im to uniemożliwimy. I jeszcze jedna sprawa: musicie zredukować ich zewnętrzne uzbrojenie, zanim rozpoczniemy desant, a po wejściu moich ludzi na pokład zapewnić bezpośrednie wsparcie, co oznacza konieczność podprowadzenia bliżej kilku okrętów wojennych i umieszczenia ich w polu rażenia potencjalnej eksplozji.

— Rozumiem. — W tę operację będzie musiał zaangażować wielu komandosów i sporą liczbę okrętów. Jeśli zekowie chcieli zwabić ludzi w pułapkę, uda im się zniszczyć wszystko, co Geary pośle w pobliże wraku superpancernika. Istniały zatem duże szanse na to, że straci naprawdę wiele, nie zyskując nic w zamian.

Jeśli jednak nie podejmie ryzyka, też nic nie zyska, a straci być może niepowtarzalną okazję zdobycia technologii Obcych.

— Proszę rozpocząć planowanie tej operacji — rozkazał. — Proszę też założyć, że dysponuje pani wszystkimi zasobami floty. Ja zadbam o to, by moje okręty zniszczyły maksymalną liczbę stanowisk ogniowych wroga, zanim pani ludzie ruszą do abordażu. To nie będzie łatwa robota, ale wiem, że podołacie.

Carabali zasalutowała, uśmiechając się ironicznie.

— Po coś zabieracie ze sobą komandosów, admirale. Kto inny miałby odwalać brudną robotę, której nikt inny się nie podejmie?… Na kiedy ma być gotowy ten plan?

— Tak szybko, jak to tylko możliwe, byle nie po łebkach. I tak stąd nie odlecimy, dopóki nie dokonamy większości napraw.

— Rozumiem, sir. W takim razie będziemy mieli łatwą robotę ze względu na kompletny brak rozpoznania. Wygląda bowiem na to, że szczegółowe planowanie będzie trzeba robić na bieżąco, po dotarciu na miejsce. Na szczęście komandosi są w tym dobrzy.

Geary usiadł, gdy hologram Carabali zniknął znad jego biurka, i złożywszy twarz w dłoniach, zaczął się zastanawiać, ilu ludzi zginęło już w tym systemie i jak wielu jeszcze polegnie z powodu tej decyzji.