Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Może są rozsądniejsi od nas — podsumował to Charban.

Rione była bardziej bezpośrednia, gdy odezwała się do Geary’ego:

— Wie pan, co się stanie, gdy wyśle pan na pokład tej jednostki tysiąc komandosów?

— Wiem doskonale, co może się wydarzyć — odparł. — Jaką cenę zaakceptowałaby pani za możliwość zdobycia planów broni zdolnej do obrony całych planet przed bombardowaniem z orbity?

Wyczuła jego gniew.

— Tutaj chodzi o coś jeszcze. O co?

Admirał spojrzał jej hardo w oczy.

— Z pani własnych wypowiedzi wynika jasno, że rządy Republiki Callas i Federacji Szczeliny nie chcą, by ich okręty wróciły do domu.

— Nigdy nie mówiłam niczego podobnego.

— Ale też nie zaprzeczała pani, gdy podniosłem tę kwestię przed opuszczeniem Varandala. Doszedłem do tego wniosku, analizując pani wcześniejsze oświadczenia. Uwagi o tym, że wasze rządy obawiają się tego, co mogą zrobić załogi… że może dojść do prób zamachu stanu, za którym staną ich dowódcy albo nawet ja. Domyśliłem się, że w przestrzeni Sojuszu także mamy wielu takich, co z tych samych powodów boją się pierwszej floty, więc wysłano nas tutaj w nadziei, że nigdy nie wrócimy. A kiedy myślę o tych wszystkich okrętach i ludziach, którzy nie wrócą do domów, robi mi się przykro, że ich zagłada jest na rękę tylu naszym ziomkom.

Potrzebowała dłuższej chwili, by odpowiedzieć.

— Nie spodziewałabym się po panu niczego innego. Nigdy nie wspierałam działań, które mogłyby przynieść szkodę tej flocie, bez względu na to, czego ode mnie wymagano.

— Proszę mi zatem powiedzieć, kto tego wymagał.

— Nie mogę, ponieważ nie mam całkowitej pewności. Ci ludzie są na tyle przebiegli, że korzystali z pośredników, działających z ich polecenia agentów, których nie sposób z nikim połączyć. Proszę mi wybaczyć, admirale. Przykro mi z powodu ludzi, którzy musieli zginąć tylko dlatego, że ich przywódcy im nie ufali. Jest też wielu takich, którzy pokładają w was zaufanie. Uważając, że rząd Sojuszu jest pańskim wrogiem, popełnia pan błąd. Już dawno temu uprzedzałam, że wielu światłych ludzi próbuje kontrolować polityków. Część z nich jest pańskimi sprzymierzeńcami, wielu innych chce wyłącznie dobra Sojuszu, ale widzi je inaczej niż my.

Geary siedział na mostku „Nieulękłego” na stanowisku głównodowodzącego, zastanawiając się, czy to, co musi teraz zrobić, ma sens. Tak czy inaczej wiedział, że nie ma odwrotu.

— Wysłać sondy.

Bezzałogowe urządzenia zostały odpalone z kilku okrętów naraz. Zbliżały się do wraku superpancernika ze wszystkich stron bardzo wolno, by jego załoga nie uznała ich za kolejne zagrożenie. Każda sonda nadawała też szerokopasmowe komunikaty wzywające krodźwiedzi pozostających na pokładzie do złożenia broni i zawierające obietnicę zapewnienia im bezpieczeństwa. Cywilni eksperci floty opracowali przy pomocy kilku techników animowane filmiki zawierające podobne przekazy, przekonwertowane na formaty wizyjne powszechnie używane w systemie Pandory. Obie wersje wezwań nadawano równocześnie.

Mimo wielokrotnego wysłania wiadomości w kierunku wraku superpancernika flota nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Czy ocaleni z wcześniejszego pogromu członkowie załogi już nie żyli czy po prostu nadal odmawiali kontaktów z ludźmi?

Nagle z gigantycznego kadłuba wystrzeliły wiązki promieni, które w ciągu kilku sekund zniszczyły bądź uszkodziły wszystkie sondy, wyłączając przy okazji ich nadajniki.

— Trzeba to zatem zrobić w bardziej bolesny sposób — rzucił Geary.

— Wcale mnie to nie dziwi — odparła Desjani.

Od jakiegoś czasu była nie w sosie. Nie podobało jej się, że zadanie unieszkodliwienia gigantycznego okrętu Obcych zostało powierzone załogom pancerników, a nie liniowcom i „Nieulękłemu”.

— Kapitanie Armus — odezwał się admirał.

Hologram dowódcy „Kolosa” pojawił się przed Gearym. Armus był solidnym, pozbawionym wyobraźni człowiekiem, któremu niewiele brakowało do przekroczenia granicy zbytniej powolności. W innych okolicznościach mogłoby to być minusem, ale podczas tej operacji wydawało się zaletą, więc admirał przekazał mu dowodzenie pozostałymi pancernikami.

— Mój zespół uderzeniowy jest gotowy do akcji.

— Rozpocząć bombardowanie.

Kapitan zasalutował w nieco koślawy sposób, co było częste wśród oficerów starej daty, którzy przesłużyli całe życie we flocie, w niej bowiem nie stosowano tego zacnego obyczaju. Moment później jego hologram zniknął.

Otaczające wrak pancerniki pierwszej floty wykonały zwrot i zaczęły podchodzić bliżej, aktywując pełną moc tarcz dziobowych i wszystkie systemy bojowe. „Dreadnaught”, „Orion”, „Wyborowy” i „Doskonały”, które zostały najpoważniej uszkodzone w poprzedniej bitwie i nie osiągnęły jeszcze pełnej sprawności bojowej, otrzymały rozkaz trzymania się z tyłu, dopóki większość stanowisk ogniowych wroga nie zostanie zneutralizowana. Ich dowódcy zostali jednak powiadomieni, że mogą otrzymać rozkaz wcześniejszego wkroczenia do akcji, jeśli zajdzie taka potrzeba. Poza tymi jednostkami Geary wystawił przeciw superpancernikowi krodźwiedzi aż dziewiętnaście pancerników pierwszej floty. A bezsprzecznie najpotężniejszy okręt wroga był teraz unieruchomiony i nie mógł się równać siłą ognia z nadciągającym wolno ze wszystkich stron przeciwnikiem. Geary przyglądał się lecącym do boju dywizjonom z niekłamaną dumą.