Niezwyciężony [Invincible - pl]

— A niech mnie — jęknęła Desjani.

— To największa siła ognia, jaką kiedykolwiek skierowaliśmy na pojedynczy cel — przyznał Geary.

— Mnie chodziło raczej o to, że nasz cel nadal się odgryza, i to pomimo tak zmasowanego ostrzału — wyjaśniła Desjani.

W jej głosie wyczuł niechętny podziw dla wroga, który walczył pomimo braku szans na zwycięstwo.

Ogień superpancernika słabł błyskawicznie, stał się też bardzo chaotyczny, a w końcu umilkł całkowicie, ponieważ ludzie namierzali kolejne baterie z niesamowitą prędkością i precyzją. Ludzie prowadzili ostrzał przez kolejne kilkanaście sekund, a potem ich systemy uzbrojenia także zostały wyłączone. Tylko „Dreadnaught”, „Orion”, „Wyborowy” i „Doskonały” odpaliły ostatnią, kończącą salwę, gdy dołączyły w końcu do bliźniaczych jednostek.

Hologram zadowolonego, ale nie promieniejącego szczęściem Armusa pojawił się ponownie przed Gearym. Admirał podejrzewał, że nikt nigdy nie widział na twarzy kapitana wyższego poziomu satysfakcji.

— Zewnętrzne systemy obrony wraku zostały wyeliminowane — zameldował Armus.

— Świetnie. Doskonała robota, kapitanie. Proszę utrzymać zajmowane pozycje i przygotować się do natychmiastowego stłumienia ostrzału naszych jednostek desantowych. Zniszczcie każdą baterię, gdy tylko ją namierzycie.

Armus, zadowolony z wydanych mu poleceń, skinął sztywno głową, zasalutował raz jeszcze i zniknął. Admirał przełączył kanał.

— Pani generał Carabali, można rozpocząć atak.

Cztery transportowce szturmowe odłączyły się od głównego zgrupowania floty. „Tsunami” i „Tajfun” podchodziły z jednej strony wciąż obracającego się wolno superpancernika, a „Habub” i „Mistral” zbliżały się do niego z przeciwka. Po zrównaniu prędkości cztery małe jednostki zawisły na stacjonarnych orbitach wraku okrętu Obcych.

— Dlaczego Carabali podzieliła swoje oddziały? — zapytała Tania. — Czy to nie jest zły pomysł, skoro nadal nie wiemy, czym mogą dysponować zekowie?

— Po części dlatego, że nie mamy planów pokładów — wyjaśnił Geary. — Carabali nie chce, żeby jej ludzie trafili na wąskie gardła… na miejsca, w których nie da się wprowadzić zbyt wielu ludzi do akcji. Uderzając z kilku kierunków, uniknie takich zatorów.

General Charban pojawił się na mostku niezauważenie. Zrobił sobie krótką przerwę w trwających wciąż próbach komunikacji z pająkowilkami. Gdy przyglądał się rozpoczynającemu się właśnie abordażowi, w jego podkrążonych oczach pojawił się błysk zrozumienia i towarzyszący mu cień wspomnień.

— Czy ona nie komplikuje przypadkiem wrogowi obrony, atakując w kilku miejscach naraz? — zapytał.

— Tak. To był drugi powód — przyznał Geary, który zastanawiał się wcześniej, czyby nie pokazać emerytowanemu generałowi planu Carabali, by ten wyszukał w nim słabe punkty. Po dłuższym namyśle zrezygnował z tego pomysłu. I nie chodziło mu bynajmniej o nieodrywanie Charbana od prób porozumienia się z Obcymi. Operacje komandosów różniły się czasem znacznie od ataków przeprowadzanych przez siły powierzchniowe, a generał nie został przydzielony do tej floty jako doradca wojskowy. Z takiego rozmywania odpowiedzialności nie wyszłoby nic dobrego.

Chociaż, pomyślał admirał, bez względu na to, kto przyłoży rękę do tego planu, i tak cała odpowiedzialność spadnie na mnie.

— Ma pan, jeśli się nie mylę, trzy tysiące komandosów pod swoimi rozkazami? — rzucił Charban. — Ilu z nich weźmie udział w tej operacji?

— W pierwszym rzucie zamierzamy użyć dwóch tysięcy ludzi — wyjaśnił Geary. — Po tysiąc z każdej strony. Pięciuset komandosów generał Carabali trzyma w odwodach, a ostatnich pięciuset, stacjonujących na największych okrętach, czeka w pogotowiu, na wypadek gdyby mieli udzielić wsparcia walczącym.

— Dwa tysiące — powtórzył generał. — Przeciw ilu Obcym? Niedługo poznamy odpowiedź na nurtujące pytanie, ilu krodźwiedzi stanowi odpowiednik naszego komandosa.

Geary stłumił chęć wybuchnięcia śmiechem, gdy zdał sobie sprawę z tego, że emerytowany dowódca sił powierzchniowych pije do dumnych przechwałek członków korpusu piechoty przestrzeni, którzy uwielbiali wyliczać, ilu trzeba żołnierzy innych formacji, by im dorównać.

Desjani zaśmiała się, szczerząc zęby do Charbana. Nie lubiła go. Nie podobała się jej jego niechęć do użycia siły tam, gdzie jej zdaniem było to konieczne, ale też szanowała ludzi, którzy potrafią zażartować w trudnej sytuacji.