Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Jak to: nic? — zdumiał się Vimes. — To przecież musi być książka! Liże palce, kiedy przewraca kartki, i codziennie przyjmuje małą dawkę arszeniku! Przerażająco sprytne!

— Przykro mi, sir. — Cudo cofnęła się o krok. — Nie ma nawet śladu. Nie wykrył go żaden test, jaki znam.

— Na pewno?

— Mogę posłać książkę na Niewidoczny Uniwersytet. W budynku Magii Wysokich Energii skonstruowali nowy rezonator morficzny. Magia bez trudu…

— Lepiej nie — przerwał Vimes. — Nie mieszajmy do tego magów. Do licha! Przez pół godziny naprawdę wierzyłem, że znalazłem…

Usiadł przy biurku. Coś nowego nie pasowało teraz u krasnoluda, ale znowu nie bardzo mógł konkretnie stwierdzić, co to takiego.

— Coś nam tutaj ucieka, Tyłeczek — powiedział.

— Tak jest, sir.

— Przyjrzyjmy się faktom. Jeśli chcemy otruć kogoś powoli, musimy podawać mu truciznę przez cały czas, a przynajmniej każdego dnia. Wykluczyliśmy wszystko, co Patrycjusz mógłby robić. Nie może to być powietrze w pokoju, przecież codziennie tam bywamy. Nie jest to pożywienie, tego jesteśmy praktycznie pewni. Czy coś go użądliło? Da się zatruć komara? Potrzebny jest…

— Przepraszam, sir.

— Detrytus? Myślałem, że nie masz służby.

— Kazałżem im dać mi ten adres do tej pokojówki, tej Easy, jak pan mówił — odparł ze stoickim spokojem Detrytus. — Żem poszedł, a tam różni ludzie zaglądali do środka.

— Jak to?

— Sąsiedzi i w ogóle. Płaczące kobiety koło drzwi. Ale żem pamiętał, co pan mówił o tym słowie na diplo…

— Dyplomacji — podpowiedział Vimes.

— No. Nie wrzeszczeć na ludzi i takie tam. Żem pomyślał, to delikatna sytuacja. I jeszcze rzucali we mnie różnymi rzeczami. No to żem wrócił tutaj. Żem zapisał ten adres. A teraz idę do domu.

Zasalutował, zachwiał się lekko od silnego uderzenia w skroń i wyszedł.

— Dziękuję, Detrytus — rzucił Vimes.

Spojrzał na kartkę zapisaną dużymi, okrągłymi literami.

— Pierwsze piętro od tyłu, ulica Kogudziobna 27 — przeczytał. — Coś takiego!

— Zna pan te okolice, sir?

— Powinienem. Urodziłem się na tej ulicy. To jeszcze za Mrokami. Easy, Easy… Tak. Teraz sobie przypominam. Mieszkała tam pani Easy. Chuda kobieta. Dużo szyła. Liczna rodzina. No, wszystkie rodziny mieliśmy tam liczne, to był jedyny sposób, żeby się rozgrzać…

Zmarszczył czoło, wpatrzony w kartkę. To chyba nie jest żaden konkretny trop. Pokojówki zawsze brały wolne, żeby odwiedzać swoje matki, kiedy zdarzały się jakieś rodzinne kłopoty. Jak to mówiła jego babcia? „Twój syn jest synem, póki nie weźmie sobie żony, ale córka jest córką do końca życia”. Wysłanie tam strażnika prawie na pewno będzie stratą czasu…

— No, no… Kogudziobna…

Znowu spojrzał na kartkę. Równie dobrze można by ją nazwać Aleją Wspomnień. Nie, na pewno nie warto marnować sił straży na takie bezsensowne wyprawy. Ale on sam może zajrzeć. Po drodze. Może dzisiaj…

— Ehm… Tyłeczek?

— Tak, sir?

— Na twoich… na wargach. Czerwone. Na wargach…

— Szminka, sir.

— Och… no tak. Szminka? Świetnie. Szminka.

— Dała mi ją funkcjonariusz Angua, sir.

— To ładnie z jej strony — przyznał Vimes. — Tak sądzę.