Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Minęły lata, odkąd zdarzyło mu się uderzyć dwukrotnie w ciągu miesiąca. Zwykle podejmował się nowego zadania mniej więcej po roku. Po historii w Hawanie przyczaił się na pięć lat. Cierpliwość stanowiła jego siłę.

Czekająca go robota nie należała do spektakularnych, prawdopodobnie nikt nie zauważy zniknięcia ofiary, a co za tym idzie, nikt nie będzie go podejrzewał. Dla niego był to drobiazg, ale klient bardzo się niecierpliwił. Znajdował się akurat w pobliżu, stawka była niezła, więc się nie wahał. Miał tylko nadzieję, że jego kumpel Luke nie przebierze się i tym razem za farmera, lecz domyśli się, że powinien wyglądać jak wędkarz.

Po tej robocie miał zamiar zrobić sobie długie wakacje, może w ogóle się wycofać. Pieniędzy mu nie brakowało – tego, co ma, z pewnością nie zdoła wydać, nawet gdyby szastał forsą na prawo i lewo. Jednak głównym powodem rozważań o emeryturze było to, że zaczynał popełniać niedopuszczalne błędy.

W oddali ujrzał nabrzeże i zmienił kurs. Miał w zapasie trzydzieści minut. Popłynął ćwierć mili wzdłuż linii brzegu, a potem zwrócił dziób ku plaży. W odległości dwustu jardów od lądu zgasił motor, zdjął go z rufy i wrzucił do wody. Położył się na dnie pontonu, który dryfował na fali, wspomagany lekkimi ruchami plastikowego wiosła. Kierował się ostrożnie ku ciemnej plamie ceglanych baraków, stojących rzędem w odległości trzydziestu stóp od brzegu. Po chwili wskoczył do sięgającej pasa wody i małym scyzorykiem przedziurawił ponton. Gumowy wrak nabrał wody i zatonął. Plaża była pusta.

Luke stał sam na końcu nabrzeża. Była jedenasta. Czekał na przybysza, zaopatrzony w wędkę z kołowrotkiem. Na głowie miał białą czapkę z daszkiem.

Nagle stanął obok niego jakiś mężczyzna, który pojawił się znikąd, niczym duch.

– Luke? – spytał cicho przybysz.

Hasło brzmiało inaczej. Luke przeraził się. W pudełku z haczykami miał ukryty pistolet, ale nie zdążyłby po niego sięgnąć.

– Sam? – rzucił niepewnie. Może o czymś zapomniał? Może Khamel nie mógł znaleźć nabrzeża?

– Tak, to ja. Wybacz tę drobną zmianę. Miałem problemy z pontonem.

Luke odetchnął z ulgą. Serce przestało mu łomotać.

– Gdzie samochód? – spytał Khamel.

Luke omiótł go szybkim spojrzeniem. Tak, na pewno stał przed nim Khamel, choć miał ciemne okulary i odwracał głowę ku morzu.

Wskazał głową jeden z baraków.

– Obok monopolowego. Czerwony pontiac.

– Daleko stąd do Nowego Orleanu?

– Pół godziny drogi – odparł Luke kręcąc kołowrotkiem.

Khamel cofnął się o pół kroku i dwukrotnie uderzył łącznika w kark. Najpierw lewą, potem prawą ręką. Pęknięty kręgosłup przerwał rdzeń. Luke upadł ciężko i jęknął. Tylko raz. Khamel przyglądał się, jak umiera, a potem odszukał kluczyki w kieszeni zabitego, po czym kopnięciem zrzucił ciało do wody.