Świat finansjery [Making Money - pl]

I jeszcze jedna dobra rzecz: Bellyster nie cierpiał straży, i to z wzajemnością. A to można wykorzystać.

— Przychodzę po więźnia, a od pięciu minut stoję tu na deszczu — poskarżył się Moist.

— I nadal będziesz tam stał, synku, oj, będziesz, dopóki ja tu nie będę gotów. Pokaż papiery!

— Tu stoi, że Jenkins, Owlswick.

— No to pokaż!

— Powiedzieli, że mam je oddać, kiedy już przekażecie mi więźnia — odparł Moist, model flegmatycznego uporu.

— Och, mamy tu prawnika, co? No dobra. Abe, wpuść naszego uczonego przyjaciela.

Klapka się zasunęła, a po kolejnej porcji trzasków otworzyła się furtka w skrzydle bramy. Moist wszedł do środka. Za murem deszcz był tak samo obfity.

— Widziałem cię już kiedyś? — zapytał Bellyster, przechylając głowę.

— Zacząłem dopiero tydzień temu — wyjaśnił Moist.

Za nim zatrzasnęła się furtka. Stuk zasuwanych rygli odbił się echem w jego głowie.

— Dlaczego jesteś tylko jeden? — zainteresował się Bellyster.

— Nie wiem, sir. Musiałby pan spytać moją mamę i tatę.

— Nie rób sobie żartów! Dwóch powinno eskortować więźnia!

Moist wzruszył ramionami, a ten wilgotny i znużony gest jasno wyrażał całkowity brak zainteresowania.

— Powinno? Mnie niech pan nie pyta, sir. Powiedzieli mi tylko, że to pętak i nie narobi kłopotów. Może pan sprawdzić, jak pan chce. Słyszałem, że chcą go natychmiast zobaczyć w pałacu.

Pałac… To słowo przygasiło blask w paskudnych oczkach dozorcy. Człowiek rozsądny nie wchodzi pałacowi w drogę. A posłanie z tym niewdzięcznym zadaniem jakiegoś nierozgarniętego żółtodzioba miało sens — tak właśnie postąpiłby Bellyster.

Wyciągnął więc rękę i zażądał:

— Papiery!

Moist wręczył mu cienką kartkę. Dozorca przeczytał, poruszając wargami. Wyraźnie marzył o tym, żeby coś się nie zgadzało. Ale choćby nie wiem jak wytrzeszczał oczy, niczego nie znajdzie. Moist schował do kieszeni kilka formularzy, kiedy pan Spools robił mu kawę.

— Rano ma zawisnąć — stwierdził Bellyster, podnosząc dokument do latarni. — Czego teraz od niego chcą?

— Nie wiem — odparł Moist. — Ale ruszcie się, co? Za dziesięć minut kończę służbę.

Dozorca pochylił się do niego.

— A ja, przyjacielu, pójdę i sprawdzę. Tylko jeden do eskorty? Nigdy dość ostrożności, nie?

Wszystko zgodnie z planem, pomyślał Moist. Teraz przez dziesięć minut będzie popijał herbatę tylko po to, żeby udzielić mi lekcji, pięć minut mu zajmie odkrycie, że nie działają sekary, potem sekundę decyzja, że musiałby zwariować, by w taką noc iść na dach i sprawdzać, co się popsuło, i następną sekundę decyzja, że papier jest w porządku, sprawdził znak wodny, a to najważniejsze… Powiedzmy dwadzieścia minut, mniej więcej.