Świat finansjery [Making Money - pl]

Padało mocno. Rynny bulgotały i groziły przelaniem. Od czasu do czasu wiatr porywał kaskadę spływającej z dachu wody, by chmurą kropel uderzyć w twarz każdego, kto patrzyłby w górę. Ale to nie była noc patrzenia w górę. To była noc garbienia się i szybkiego marszu do domu.

Krople deszczu bębniły o szyby w oknach domu noclegowego pani Cake, w szczególności w oknach pokoju na tyłach, który zajmował Mavolio Bent, w tempie dwudziestu siedmiu na sekundę, plus minus piętnaście procent.

Pan Bent lubił liczyć. Liczbom można ufać, z wyjątkiem może pi, ale pracował nad tym w czasie wolnym i wcześniej czy później pi musiało ustąpić.

Siedział na łóżku i patrzył, jak liczby tańczą mu w głowie. Zawsze dla niego tańczyły, nawet w trudnych czasach. A te trudne czasy były takie strasznie trudne… Teraz przyszłość mogła kryć kolejne.

Rozległo się pukanie.

— Proszę wejść, pani Cake! — zawołał.

Gospodyni otworzyła drzwi.

— Zawsze pan wie, że to ja. Prawda, panie Bent?

Pani Cake była bardziej niż trochę nerwowa w obecności swego najlepszego lokatora. Zawsze płacił czynsz w terminie — dokładnie w terminie, zachowywał w pokoju skrupulatny porządek i oczywiście był profesjonalnym dżentelmenem. Pewnie, miał wyraz twarzy kogoś prześladowanego i dziwny zwyczaj starannego nastawiania zegara przed codziennym wyjściem do pracy, lecz z tym mogła się pogodzić. W zatłoczonym mieście nie brakowało lokatorów, ale tacy czyści, regularnie płacący, którzy nigdy nie skarżyli się na wyżywienie — tacy trafiali się rzadko i należało ich doceniać, nawet jeśli zamykali swoją szafę na taką skomplikowaną kłódkę. Ale nie warto chyba o tym wspominać.

— Tak, pani Cake — potwierdził Bent. — Zawsze wiem, że to pani, ponieważ między pani stuknięciami występuje charakterystyczna przerwa jednej przecinek cztery sekundy.

— Naprawdę? Coś takiego! — zawołała pani Cake, która lubiła brzmienie słowa „charakterystyczna”. — Zawsze powtarzam, że świetnie pan dodaje. Ehm… Na dole będzie czekać trzech dżentelmenów, którzy spytają o pana…

— Kiedy?

— Za jakieś dwie minuty.

Bent powstał jednym płynnym ruchem jak klaun wyskakujący z pudełka.

— Mężczyźni? W co będą ubrani?

— No więc w te, no wie pan… ubrania? — odpowiedziała niepewnie pani Cake. — Czarne. Jeden z nich poda mi wizytówkę, ale nie zdołam jej odczytać, bo będę miała niedobre okulary. Oczywiście, mogłabym teraz pójść i założyć te właściwe, ale strasznie boli mnie głowa, jeśli nie pozwolę, żeby przeczucie odtworzyło się jak należy. Hm… A teraz pan ma powiedzieć: „Niech mnie pani zawiadomi, kiedy się zjawią, pani Cake”. — Spojrzała na niego wyczekująco. — Przepraszam, lecz miałam przeczucie, że przychodzę tu i opowiadam o moim przeczuciu, więc pomyślałam, że lepiej przyjdę. Trochę to niemądre, ale nie da się zmienić tego, jaki się człowiek urodził. Zawsze to powtarzam.

— Niech mnie pani zawiadomi, kiedy się zjawią, pani Cake — poprosił Bent.

Pani Cake spojrzała na niego z wdzięcznością i wyszła.

Bent znowu usiadł. Życie z przeczuciami pani Cake bywało nieco skomplikowane, zwłaszcza teraz, kiedy stawały się rekursywne. Jednak do etosu ulicy Wiązów należało pobłażliwe traktowanie cudzych słabostek w nadziei na podobne podejście do własnych. Lubił panią Cake, ale nie miała racji. Da się zmienić to, jaki się człowiek urodził. Gdyby nie, nie byłoby żadnej nadziei.

Po paru minutach usłyszał dzwonek i stłumione rozmowy. Kiedy pani Cake zapukała do drzwi, należycie udał zaskoczenie.

Po chwili przyjrzał się wizytówce.

— Pan Cosmo? Och… To dziwne. Proszę ich tu przysłać…

Urwał i rozejrzał się. Ścianki działowe były teraz w mieście wszechobecne. Jego pokój był dokładnie dwa razy większy od łóżka, a było to wąskie łóżko. Troje ludzi tutaj musiałoby dobrze się znać. Czworo dobrze by się poznało, czy tego by chcieli, czy nie. W pokoju znajdowało się jedno nieduże krzesło, które Bent trzymał na szafie, żeby nie przeszkadzało.