Świat finansjery [Making Money - pl]

Na dachu Tant, najstarszego więzienia w mieście, Moist był całkiem mokry. Dotarł już do punktu, w którym stał się tak przemoczony, że powinien zbliżać się do suchości z drugiej strony.

Z niedużej wieży semaforowej na płaskim dachu wyjął ostrożnie ostatnią lampę olejową i wylał jej zawartość w wyjącą noc. I tak były tylko do połowy pełne. Zadziwiające, że komukolwiek chciało się je w taką noc zapalać.

Po omacku dotarł na brzeg dachu, znalazł swoją kotwiczkę, przesunął ją przez blanki i popuścił linę, by zsunęła się delikatnie na niewidoczną ziemię. Teraz, kiedy lina opasała kamienny blok, zjechał w dół, trzymając obie jej części. Potem ściągnął ją za sobą. Kotwiczkę i linę ukrył wśród odpadków w zaułku; w ciągu godziny ktoś je ukradnie.

Załatwione. A teraz do rzeczy.

Pancerz straży, który wyniósł z bankowej szatni, pasował jak rękawiczka. Wolałby jednak, żeby pasował jak hełm i napierśnik. Chociaż prawdę mówiąc, nie lepiej pewnie wyglądały na właścicielu, obecnie spacerującym dumnie po korytarzach w bankowym błyszczącym, ale niepraktycznym pancerzu. Powszechnie było wiadomo, że podejście straży do uniformów sugerowało jeden ogólny rozmiar, który właściwie na nikogo dobrze nie pasuje, oraz że komendant Vimes nie aprobował pancerzy, które nie wyglądały jak skopane przez trolle. Lubił, kiedy pancerz wyraźnie dawał do zrozumienia, że wykonuje swoje zadania.

Moist odczekał chwilę, by uspokoić oddech, po czym wynurzył się z zaułka, podszedł do dużych czarnych drzwi i pociągnął za sznur dzwonka. Mechanizm grzechotał i szczękał. Nie będą się spieszyć, nie w taką noc…

Był teraz jak nagi, odkryty niczym nowo narodzony homar. Miał nadzieję, że przewidział wszystkie pułapki, ale pułapki są… jak to się nazywa, słuchał o tym wykładu na uniwersytecie… fraktalne. Pułapki są fraktalne. Każda ma mnóstwo mniejszych pułapek. Nie można przewidzieć wszystkich. Strażnik w banku może być wezwany z powrotem do pracy i odkryje, że jego szafka jest pusta, ktoś mógł zauważyć, że Moist ją opróżniał, mogli przenieść Jenkinsa gdzie indziej… Do demona z tym. Kiedy czas goni, trzeba tylko zakręcić kołem i być gotowym do ucieczki.

Albo też, jak w tym przypadku, unieść oburącz wielką kołatkę i dwukrotnie opuścić ją mocno na gwóźdź. Odczekał, aż z trudem odsunęła się mała klapka w drzwiach.

— Czego? — zapytał rozdrażniony głos należący do twarzy w mroku.

— Odbiór więźnia. Niejaki Jenkins.

— Co? Jest piekielny środek nocy!

— Mam podpisany Formularz 37 — oświadczył spokojnie Moist.

Klapka zamknęła się z trzaskiem. Znowu musiał czekać na deszczu. Tym razem minęły trzy minuty, zanim znowu się otworzyła.

— Co jest?

To był nowy głos, zamarynowany podejrzliwością.

Aha, dobrze — to Bellyster. Moist był zadowolony. To, co zamierzał dzisiaj przeprowadzić, miało jednego z dozorców postawić w bardzo niedobrej sytuacji, a niektórzy z nich byli całkiem porządni, zwłaszcza w celi śmierci. Ale Bellyster to prawdziwy klawisz ze starej szkoły, mistrz drobnych okrucieństw, typ dręczyciela, który wykorzysta każdą okazję, żeby życie więźnia zmienić w mękę. Nie chodzi o to, że pluł do miski cienkiej zupy, ale nie miał nawet tyle przyzwoitości, by robić to w miejscu, gdzie więzień go nie widzi. Czepiał się słabych i wystraszonych.