Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

Poliakowa nie zastałem na komendzie, jak mnie poinformowano: „wyjechał na trupa”. Domyśliłem się, że ten uroczy zwrot miał oznaczać podjęcie czynności śledczych w związku z morderstwem. Tylko dlaczego „Polak” osobiście fatygował się na miejsce zbrodni? W końcu miał od tego innych. Jeden z milicjantów podjął się zawieźć mnie na ulicę Kronsztadzką, gdzie znaleziono zwłoki.

Trochę się zdziwiłem, dzielnica uchodziła za bezpieczną. No ale przecież i w takich miejscach zdarzają się przestępstwa. Może to jakaś sprawa rodzinna? W takich sytuacjach miejsce zbrodni nie ma znaczenia, czasem człowiek ma ochotę wyrzucić teściową przez balkon niezależnie od tego, czy mieszka w ekskluzywnym bloku dla prominentów, czy w robotniczej kamienicy. Takie życie.

Milicyjny samochód zatrzymał się przed sporą parterową willą – znaczy morderca nie skorzystał z balkonu... Ciekawe, kogo załatwili. Nasze państwo nie rozdaje lekką ręką takich domków. Tu musiał mieszkać ktoś ważny. No i zagadka rozwiązana: stąd obecność Poliakowa. Wyglądało, że mój nowy kumpel nie ma ostatnio szczęścia. Najpierw jakiś wariat wypatroszył pociotka rektora, teraz to... Oj, będzie się zwijał biedaczysko, jak mu skoczą na głowę. To nie trup menela w ciemnej uliczce, tu naczalstwo będzie wymagało rezultatów. Na wczoraj.

Widząc znaczący gest towarzyszącego mi milicjanta, pilnujący posesji posterunkowy wpuścił nas do domu.

– Razumowski! – ucieszył się Poliakow. – Dobrze, że jesteś. Przydasz się.

– Co się stało?

– Chodź, sam zobaczysz.

– Nie zadeptamy śladów?

– Nie. Eksperci zrobili już swoje, został tylko lekarz.

W obszernym pomieszczeniu z kominkiem krzątał się starszy mężczyzna, oglądał zwłoki. Te wisiały na ścianie, przyszpilone do boazerii.

– Jakieś wnioski, Edwardzie Piotrowiczu? – w głosie Poliakowa usłyszałem nieoczekiwany szacunek.

– Tak, mogę już co nieco powiedzieć – odparł z pewnym roztargnieniem lekarz. – To bardzo dziwne morderstwo.

– To widać! – mruknąłem.

Nieboszczyk, postawny mężczyzna około trzydziestki, wisiał paręnaście centymetrów nad podłogą. W jego twarzy było coś znajomego, może widziałem go gdzieś wcześniej? Chwilowo nie mogłem sobie przypomnieć. Ktoś przybił go do ściany – dosłownie, za pomocą trzech sztyletów. Jeden tkwił w piersi trupa, dwa przytrzymywały rozkrzyżowane ręce. Na dywanie, pod stopami zabitego, walał się niski rzeźbiony stołeczek.

– Poznajcie się: major Razumowski z wojennoj razwiedki, a to doktor Nikonow, najlepszy lekarz w Moskwie – przedstawił nas Poliakow.

– Co robi najlepszy lekarz w Moskwie w takim miejscu?

– Rozumiecie, majorze, miałem pewne problemy natury... ideologicznej – pospieszył z wyjaśnieniem starszy mężczyzna. – Walczyłem w armii Kołczaka, dlatego teraz mogę co najwyżej badać zwłoki.

– Jaka jest wasza specjalność? – spytałem szybko.

– Neurologia i neuroanatomia – odparł, obrzucając mnie zdziwionym spojrzeniem.

– To to samo co psychiatria?

– Niezupełnie...

– Może wrócimy do rzeczy?! – przerwał niecierpliwie Poliakow. – Mamy tu trupa. Kolejnego.

– Jak to: kolejnego?

– Nasz morderca znowu się zabawił – wycedził milicjant przez zaciśnięte zęby.

– Ten sam, co...

– Ten sam! Zobacz! – Wskazał ścianę.