Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Wiem… — Zamilkła na moment, potem się uśmiechnęła. — To doskonała nazwa, która pozwoli upamiętnić ich poświęcenie. Proszę o pozwolenie umieszczenia jej w rejestrze systemów gwiezdnych floty.

— Udzielam.

Jane Geary przeżyła szarżę pancerników, którą zainicjowała, choć „Dreadnaught” został poważnie uszkodzony. Kapitan Badaya, przygaszony jak rzadko, wyznał, że Jane zaatakowała z własnej inicjatywy, gdy on zastanawiał się, jak ocalić swoją formację przed całkowitą zagładą. „Orion”, uszkodzony już podczas walk na Pandorze, otrzymał kilka kolejnych trafień, lecz komandor Shen mocno się obruszył, słysząc pytanie o stan okrętu, i stwierdził, że jego jednostka wciąż może walczyć.

Rozmiary uszkodzeń, które zadano „Dreadnaughtowi”, „Orionowi”, „Bezlitosnemu”, „Odwetowi”, „Wyborowemu” i „Doskonałemu”, dowiodły po raz kolejny, że stara maksyma nie kłamie. Pancerniki potrzebują więcej czasu, aby dotrzeć na miejsce, ale gdy już się tam znajdą, nie sposób ich zniszczyć. Z drugiej strony, gdyby głównodowodzący armadą wysłał za tą poobijaną eskadrą choć jeden superpancernik z eskortą, szarża zakończyłaby się kompletną klęską i zagładą wszystkich jednostek.

Gdy „Quarte” dotarł w końcu do uszkodzonej kapsuły ratunkowej z „Balestry”, pająkowilki wycofali się na swój okręt i odlecieli w kierunku własnej floty. „Smok” potrzebował jeszcze dwudziestu minut, by znaleźć się na miejscu akcji ratunkowej, ale gnał w tamtym kierunku tak szybko, jak mógł.

Geary pomyślał o personelu medycznym pierwszej floty, nie tylko na „Smoku”, ale także na pozostałych okrętach. Ludzie ci musieli radzić sobie z lawinowo napływającymi rannymi, a szpitale i ambulatoria pełne już były ofiar potrzebujących natychmiastowej pomocy. W tych czasach ludzie, którzy docierali do szpitali, rzadko żegnali się z życiem bez względu na to, jak ciężkie odnieśli obrażenia. Czasem jednak nie można było zrobić dla nich wszystkiego co trzeba.

— Jak oni sobie radzą? — zastanawiał się na głos admirał. Desjani spojrzała na niego pytająco, tym razem nie była w stanie odczytać jego myśli. — Lekarze, sanitariusze, medycy, oni wszyscy — wyjaśnił. — Czasami, bez względu na starania, ludzie, którym starają się pomóc, po prostu umierają. Jak oni sobie z tym radzą?

Zastanowiła się nad tą kwestią.

— A jak ty sobie z tym radzisz? Wiedząc, że bez względu na to, co postanowisz, i tak będą ofiary?

To była kąśliwa uwaga, choć dostrzegał w niej też sens.

— Ja w takich sytuacjach myślę, że gdybym nie zrobił wszystkiego co w mojej mocy, ofiar byłoby o wiele więcej.

— Tak, i mnie to pomaga. Zazwyczaj.

Kapitan Smythe raz jeszcze dowiódł swojej przydatności, koordynując prace przy ogromnej liczbie napraw na okrętach floty. Jego ludzie funkcjonowali już tylko dzięki kofeinie i czekoladzie — czyli dzięki pokarmowi bogów, jeśli użyć jego własnych słów: „Gdy ludzie mówili o nektarze i ambrozji, z pewnością mieli na myśli kawę i czekoladę”. Osiem jednostek pomocniczych przycumowało bądź zbliżyło się do najbardziej uszkodzonych okrętów wojennych.

Dowódca „Tytana” złożył rezygnację, którą Geary natychmiast odrzucił, wydając równocześnie komandorowi Lommandowi rozkaz wykorzystania ogromnych talentów technicznych do jak najszybszego naprawienia własnej jednostki i znajdujących się obok niej pancerników.

System administracyjny floty podniósł jeszcze jeden alarm, informując urzędowym językiem, że wszystkie chłodnie przeznaczone do przechowywania ciał poległych zostały już zapełnione. Padła sugestia rozpoczęcia obrzędów pogrzebowych.

Czytając ostatnie zdania, Geary zdał sobie sprawę, że jeśli rzuci czymś w wyświetlacz albo walnie go ręką, i tak nie usunie wirtualnych informacji. Mimo to miał ogromną chęć na wyżycie się w ten sposób.

— Generale Charban, emisariuszko Rione, oprócz dogadania się w sprawie przejęcia superpancernika, musicie także porozumieć się jak najszybciej z pająkowilkami w sprawie pozwolenia na pogrzebanie naszych poległych w ich systemie gwiezdnym.

Wiktoria odwróciła wzrok, ale generał skinął tylko głową.

— Rozumiem, admirale.

Charban nie kłamie, pomyślał Geary. Siły powierzchniowe także ponosiły czasem ciężkie straty, prowadząc walki na wielu planetach i niszcząc ogromne połacie ich lądów. Ilu żołnierzy generał Charban stracił w walce? Ilu z nich poległo niepotrzebnie, ponieważ zdobyty teren opuszczano przy kolejnej zmianie strategii albo z powodu wycofania floty Sojuszu, kiedy to oddziały armii musiały się salwować ucieczką przed bombardowaniami z orbity?

Geary przespał niemal stulecie podobnych wydarzeń, które ukształtowały otaczających go ludzi. Desjani przypominała mu o tym od czasu do czasu, niekiedy w gniewie, mówiąc, że nie byłby w stanie ich zrozumieć, nawet gdyby potrzebowali przypomnienia, w co wierzyli ich przodkowie, zanim doszło do tej wojny.