Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Z pewnością nie pomieściła całej załogi — zauważył Geary.

— Zgadza się — poparła go Desjani. — To byłoby niemożliwe.

Okręty pierwszej floty znajdowały się wciąż zbyt daleko od superpancernika, by przejąć uciekającą jednostkę ratunkową, lecz pająkowilki tylko czekali na taką okazję i już masowo ruszali w pościg za nową ofiarą.

— Chce pan, żebyśmy kazali im zostawić tę jednostkę? — zapytała Tania.

— Nie wiem, czy to ma sens — odparł admirał.

Wiadomość wysłana w tym momencie dotrze do pająkowilków już po tym, jak pierwsi z nich zaatakują uciekinierów.

Desjani przytaknęła z mocno zaciśniętymi ustami.

— Teraz wrak zostanie na pewno wysadzony — rzuciła.

— Niewykluczone. — Geary skrzywił się, patrząc na wyświetlacz. — Ta jednostka jest za duża jak na kapsułę ratunkową, ale i tak o połowę mniejsza od naszych niszczycieli.

— Ma jedną trzecią ich masy i długości — poprawiła go Tania. — Pani porucznik, proszę obliczyć, ilu krodźwiedzi mogło się nią ewakuować.

Odpowiedź przyszła po dłuższej chwili.

— Nasze systemy szacują, że jednostka tej wielkości może pomieścić około stu istot wielkości zeków — zameldowała Castries. — Pod warunkiem, że zajmą całą wolną powierzchnię, a ich ekwipunek będzie zbliżony objętościowo do naszego. Dolna granica szacunków to dwudziestu zeków.

— Góra stu. — Desjani skrzywiła się mocno. — Na takim superpancerniku służy pewnie nawet tysiąc marynarzy.

— Może ta jednostka jest niemal w pełni zautomatyzowana — spekulował Geary. — Nie. Część nagrań, które odebraliśmy, pokazywała wnętrza ich okrętów, a na każdym tłoczyły się masy krodźwiedzi. Ale tylko stu z nich mogło się ewakuować. — W tym momencie znalazł odpowiedź. — Oficerowie. Dowódca, jego sztab, może rodziny, jeśli zabierają je z sobą. Przywódcy tej części stada zostawiają trzódkę na pastwę losu, a sami uciekają w bezpieczne miejsce.

— Wolałabym określenie przewodnicy stada — wtrąciła zdecydowanym tonem Tania. — Oficerowie nigdy nie opuszczają swoich załóg, a z tego, co widzę, na tym gigancie nie ma innych jednostek ewakuacyjnych.

— Niektórzy krodźwiedzie są równiejsi od innych — wymamrotał admirał. — To nie powinno być dla nas specjalnym zaskoczeniem. Wiemy, że mają przywódców, a ci niemal zawsze tworzą uprzywilejowaną kastę.

— Jak Syndycy.

— Tak. Na swój sposób, oczywiście. — Nawet Syndycy mieli liczne kapsuły ratunkowe na pokładach swoich okrętów wojennych. Inna sprawa, że nie dysponowali trzydziestoma miliardami upakowanych ciasno robotników, których mogliby poświęcić bez mrugnięcia okiem.

— Przewodnicy stada próbują uciec, ale nie dolecą daleko.

Desjani zaśmiała się pod nosem.

— Zbyt wiele pająkowilków blokuje im drogę.

Tak było, mrowie jajowatych okrętów kierowało się już w stronę jednostki ewakuacyjnej, podchodząc do niej pod najróżniejszymi kątami. Ich sieci zaciskały się coraz ciaśniej wokół uciekającego dowódcy krodźwiedzi.

Jak na swoje rozmiary kapsuła dysponowała niewiarygodnie potężnymi tarczami. Brakowało jej za to opancerzenia i zwrotności. No i nie miała za wiele systemów obronnych, więc w kierunku atakujących okrętów oddawano tylko po kilka strzałów naraz.

A pająkowilki uderzali nieprzerwanie i w końcu przeciążyli tarcze energetyczne i doprowadzili do przebicia kadłuba, co poskutkowało przesterowaniem rdzenia. Gdy atakujący rozprysnęli się we wszystkie strony, w miejscu zniszczonej jednostki ewakuacyjnej pozostała chmura gazu i szczątków.

— Z tego, co widzę, pająkowilki nie są zainteresowani braniem jeńców — zauważyła Desjani. — Dlaczego dowódcy krodźwiedzi próbowali uciekać? Byliby o wiele bezpieczniejsi w superpancerniku.

— Ten okręt zostanie z pewnością zniszczony — odpowiedział Geary. — Może dowódca spanikował, może zaraz zobaczymy jego samozagładę, a on nie chciał ginąć w taki sposób.

— Ale i tak zginął od eksplozji reaktora — stwierdziła oschle Tania, wskazując szczątki jednostki ewakuacyjnej. — Hm, do tej pory znaleźliby się już poza polem rażenia eksplozji. Nawet przy założeniu najgorszego scenariusza byliby bezpieczni. Dlaczego więc superpancernik nie wybucha?

— Może to pułapka? Podobna do tej, którą kapitan Smythe chciał zrobić z „Niezwyciężonego”? Krodźwiedzie zaminowali wrak, by wybuchł, gdy wejdziemy na jego pokład…

— Chyba że coś poszło nie tak — zasugerowała Desjani. — A może zekowie zostawieni na pokładzie nie chcieli się wysadzać. Albo nigdy nie mieli zamiaru przeciążać rdzenia. Sprawdziłam zapisy z ostatniej bitwy. Żadna z uszkodzonych jednostek krodźwiedzi nie dokonała aktu samozniszczenia. Pająkowilki wykończyli wszystkie okręty, które my uszkodziliśmy.

— Kiedy miałaś czas na przeglądanie tych zapisów? — zapytał admirał, przypominając sobie, co sam robił od momentu zakończenia walki.