Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— „Nie bądź głupcem!” — pomyślał z desperacją. — „Opanuj się. Przestań marzyć. To może być niebezpieczne…”

Przedstawiono go. Przemówił doń silny, srebrzysty głos; podano mu chłodną, szczupłą dłoń; ta dłoń jednak zdała się eksplodować w jego własnej iskrami wyładowania elektrycznego. Było to coś na kształt pierwszego, wzajemnego rozpoznania… coś na kształt połączenia się emocjonalnym wstrząsem.

— „To szaleństwo. Ona jest symbolem księżniczki z twych snów… Nieosiągalna… Opanuj się!”

Walczył tak zawzięcie z samym sobą, że chyba nie zauważył nawet, iż dano mu łaskawie i obojętnie znak do usunięcia się. Nie mógł w to uwierzyć. Stał jak prostak z rozdziawionymi ustami.

— Cóż to? Ciągle tu jesteś, Fourmyle?

— Nie mogę uwierzyć w to, że zostałem odprawiony, Lady Olivio.

— Niezupełnie, ale obawiam się, że stoisz na drodze moim przyjaciołom.

— Nie przywykłem, aby mnie odprawiano. („Nie. Nie tak. Wszystko źle”), przynajmniej przez kogoś, kogo chciałbym zaliczyć do grona swych przyjaciół.

— Nie bądź nudny, Fourmyle. Zejdź.

— Czym cię uraziłem?

— Uraziłeś? Teraz jesteś śmieszny.

— Lady Olivio… („Czy nie potrafię już nic powiedzieć dobrze? Gdzie jest Robin?”). Czy możemy zacząć od początku?

— Jeśli starasz się być nietaktowny, Fourmyle, to cudownie ci się to udaje.

— Daj mi jeszcze raz swoją dłoń, proszę. O, dziękuję. Jestem Fourmyle z Ceres.

— No już dobrze — roześmiała się — Przyznaje, że dobry z ciebie klown. Zejdź teraz. Jestem pewna, że znajdziesz sobie kogoś, kogo będziesz mógł rozśmieszać.

— Co się tym razem stało?

— No nie, sir. Starasz się mnie rozzłościć?

— Nie. („Tak. Staram się. Staram się jakoś ciebie dotknąć… przebić się przez tę twoją lodową skorupę”). Za pierwszym razem uścisk naszych dłoni był… gwałtowny. Teraz tak nie było. Co się stało?

— Fourmyle — powiedziała znudzonym głosem Olivia. — Przyznam, że jesteś zabawny, oryginalny, dowcipny, fascynujący przyznam wszystko co chcesz, bylebyś tylko odszedł.

Zszedł niezgrabnie z podium.

— „Suka. Suka. Suka. Nie. Ona jest właśnie tym marzeniem, o którym śniłem. Muszę zdobyć te lodową wieżę. Musze przystąpić do oblężenia… wziąć ją szturmem… gwałtem… rzucić ją na kolana…”

I nagle stanął oko w oko z Saulem Dagenhamem.

Stanął jak wryty, zmuszając się do zachowania zimnej krwi.

— Ach, Fourmyle — powiedział Presteign — przedstawiam ci Saula Dagenhama. Może nam poświęcić tylko trzydzieści minut, a jedną z nich chce spędzić z tobą.

— „Czy on wie? Czy posłał po Dagenhama, żeby się upewnić? Atak. Toujours de láudace”. Co się stało z twoją twarzą, Dagenham? — spytał jak gdyby nigdy nic Fourmyle.

Trupia główka uśmiechnęła się.

— Wydawało mi się, że jestem sławny. To skażenie promieniowaniem. Jestem gorący. Kiedyś mawiano „gorący jak pistolet”. Teraz mówi się „gorący jak Dagenham”. — Trupie oczy zmierzyły Foyla od stóp do głów. — Co się kryje za twoim cyrkiem?

— Żądza sławy.

— Sam jestem starym wygą kamuflażu. Znam się na rzeczy. Co ty ukrywasz?

— Czy Dillinger wydał Capone’a? — Foyle odwzajemnił uśmiech odzyskując pewność siebie i odprężając się — „Obu wyprowadziłem w pole”. Wyglądasz na szczęśliwszego, Dagenham — powiedział i natychmiast ugryzł się w język.

Dagenham z błyskiem w oku wyłowił to potkniecie.

— Szczęśliwszy niż kiedy? Wtedy gdy się ostatnio widzieliśmy?

— Nie szczęśliwszy niż kiedyś; szczęśliwszy niż ja. — Fourmyle zwrócił się do Presteigna. — Zakochałem się bez pamięci w Lady Olivii.

— Minęło twoje pół godziny, Saul.

Dagenham i stojący z drugiego boku Foyla Presteign odwrócili się. Podeszła do nich pełna godności, wysoka kobieta w szmaragdowej sukni wieczorowej. Jej rude włosy błyszczały. To była Jisbella McQueen. Ich spojrzenia spotkały się. Zanim szok zawrzał mu na twarzy Foyle odwrócił się na pięcie, przebiegł sześć kroków dzielących go od najbliższych drzwi i wypadł przez nie z sali.

Drzwi zatrzasnęły się za nim. Znajdował się w krótkim, ślepym korytarzyku. Rozległ się trzask, przez chwile było cicho, a potem jakiś metaliczny głos przemówił uprzejmie: