Muzyka duszy [Soul Music - pl]

— To wielkie drzwi.

— Ale dla mnie za małe, bo jeśli spróbuje mnie pan tam zawlec, musi pan wciągnąć też całą ulicę, tak się będę jej trzymał.

— Bądźcie rozsądni…

— Nie! — wrzasnął Buog. — I wrzeszczę w imieniu nas wszystkich! Gitara jęknęła.

Buddy przerzucił ją z pleców tak, żeby chwycić normalnie, i zagrał kilka akordów. To ją trochę uspokoiło.

— Wydaje mi się, że… tego… jej się podoba ten pomysł.

— Podoba jej się ten pomysł — powtórzył Buog, odrobinę ciszej. — To świetnie. A wiesz, co robią z krasnoludami, które trafią do Groty?

— Potrzebujemy pieniędzy — przypomniał mu Buddy. — A nie zrobią nam chyba nic gorszego niż gildia, jeśli zagramy gdziekolwiek indziej. I musimy grać.

Popatrzyli na siebie.

— Wiecie, chłopcy… — Dibbler wypuścił kółko z dymu. — Powinniście teraz znaleźć jakieś miłe, spokojne miejsce i posiedzieć tam do wieczora. Odpocząć trochę.

— Racja — stwierdził Klif. — Ja żem nie myślał, że przez cały czas będę nosił te kamienie…

Dibbler uniósł palec.

— Aha — rzekł. — O tym też pomyślałem. Nie chcecie chyba marnować waszych talentów na wleczenie za sobą sprzętu. Tak sobie powiedziałem. I wynająłem wam pomocnika. Bardzo tanio, tylko dolar dziennie, odciągnę to bezpośrednio z waszych wypłat, więc nie musicie się przejmować. Poznajcie Asfalta.

— Kogo? — zdziwił się Buddy.

— To ja — odezwał się worek obok Dibblera.

Rozchylił się trochę i nagle okazało się, że to wcale nie worek, ale jakiś… jak gdyby pognieciony… jakby ruchomy stos…

Buddy poczuł, że oczy mu łzawią. To coś wyglądało na trolla, ale było niższe od krasnoluda. Nie było jednak mniejsze od krasnoluda — niedostatki wzrostu Asfalt nadrabiał szerokością oraz — skoro już o tym mowa — zapachem.

— Dlaczego on taki niski? — zdziwił się Klif.

— Słoń na mnie usiadł — wyjaśnił ponuro Asfalt. Buog wytarł nos.

— Tylko usiadł?

Asfalt miał już na sobie koszulkę z napisem „Grupa z Wykro-kiem”. Była trochę ciasna na piersi, ale za to sięgała prawie do ziemi.

— Asfalt się wami zaopiekuje — poinformował Dibbler. — Nie ma takiej rzeczy, której by nie wiedział o show biznesie.

Asfalt uśmiechnął się szeroko.

— Ze mną nic wam nie grozi — zapewnił. — Pracowałem już ze wszystkimi, nie bujam. Byłem wszędzie, robiłem wszystko.

— Moglibyśmy przejść się na Fronty — zaproponował Klif. — Będzie pusto, bo uniwersytet ma wakacje.