Muzyka duszy [Soul Music - pl]

Niski troll rzucił na podłogę worek kamieni i odgryzł szyjki kilku butelek piwa.

Wszedł Klif. Dotarł na środek pomieszczenia i przewrócił się, uderzając o podłogę wszystkimi częściami ciała naraz. Buog przekroczył go i siadł na beczce.

Spojrzał na butelki. Zdjął hełm. Wylał do niego piwo. A potem pozwolił, by głowa opadła mu do przodu.

Buddy usiadł w kącie, oparty o ścianę.

Na końcu zjawił się Dibbler.

— Co mogę powiedzieć? Co mogę powiedzieć?

— Niech pan nas nie pyta — odparł Klif, wciąż wyciągnięty na podłodze. — Skąd mamy wiedzieć?

— To było wspaniałe — oświadczył Dibbler. — Co się dzieje z krasnoludem? Topi się?

Buog wyciągnął rękę, nie patrząc złapał następną butelkę, utłukł szyjkę i wylał sobie piwo na głowę.

— Panie Dibbler — odezwał się Klif.

— Tak?

— Myślę, że musimy porozmawiać. Tylko my, znaczy. Grupa. Jeśli to panu nie przeszkadza.

Dibbler przyjrzał się im po kolei. Buddy siedział zapatrzony w ścianę, Buog bulgotał wewnątrz hełmu, a Klif wciąż leżał na podłodze.

— Zgoda — rzekł, po czym dodał radośnie: — Wiesz, Buddy, ten darmowy występ… Świetny pomysł. Zaraz wezmę się za organizację. I możecie zagrać, jak tylko wrócicie z trasy. Otóż to. No…

Odwrócił się, by wyjść, i wpadł na rękę Klifa, która nagle zablokowała drzwi.

— Trasa? Jaka trasa? Dibbler cofnął się lekko.

— Och, parę miejsc. Quirm, Pseudopolis, Sto Lat… — Spojrzał zdziwiony. — Nie tego chcieliście?

— Później porozmawiamy — rzucił Klif. Wypchnął Dibblera za drzwi i zatrzasnął je. Piwo ściekało z brody Buoga.

— Trasa? Jeszcze trzy noce takie jak ta?

— O co chodzi? — zdziwił się Asfalt. — Było świetnie! Wszyscy krzyczeli. Zrobiliście pełne dwie godziny. Musiałem skopywać ich ze sceny! Nigdy jeszcze nie czułem się…

Ucichł nagle.

— To właśnie problem — wyjaśnił Klif. — Wchodzę na scenę, siadam i nawet nie wiem, co będziemy robić, a potem Buddy gra coś na tej swojej… na tej rzeczy… a ja zaczynam bam-Bam-czcza-czcza-BAM-bam. Nie wiem, co gram. Samo włazi mi do głowy i spływa na ręce.

— Właśnie — zgodził się Buog. — Ze mną jest tak samo. Mam wrażenie, że wydobywam z tego rogu coś, czego nigdy tam nie wkładałem.

— To nie jest porządne granie — dodał Klif. — O to mi chodzi. Bardziej jakby na nas coś grało.

— Od dawna jesteś w show-biznesie? — Buog zwrócił się do Asfalta.

— Tak. Byłem wszędzie, robiłem wszystko. I wszystko widziałem.

— A widziałeś kiedy taką publiczność?

— Widziałem, jak w Operze rzucają kwiaty i klaszczą…

— Ha! Tylko kwiaty? Jakaś kobieta rzuciła na scenę swoje… swoją odzież.

— Zgadza się! Wylądowały mi na głowie.

— Kiedy panna Va Va Voom wykonywała taniec piór w Klubie Skunksa przy Browarnej, to jak doszła do ostatniego pióra, cała publika rzuciła się na scenę…

— To wyglądało podobnie?

— Nie — przyznał troll. — Uczciwie powiem, że nigdy jeszcze nie widziałem publiczności takiej… wygłodniałej. Nawet na pannę Va Va Voom, a tamci byli dość głodni, słowo daję. Oczywiście, nikt wtedy nie rzucał bielizny na scenę. To raczej ona zrzucała ją ze sceny.

— I jeszcze coś — mruknął Klif. — W tym pokoju jest czterech ludzi, ale mówi tylko trzech.

Buddy uniósł głowę.

— Muzyka jest ważna — wymamrotał.

— To nie muzyka — sprzeciwił się Buog. — Muzyka nie robi z ludźmi takich rzeczy. Przez muzykę nie czują się, jakby przeszli przez zgrzeblarkę. Tak się spociłem, że lada dzień będę musiał zmienić kamizelkę. — Potarł nos. — Przyglądałem się publiczności i myślałem: zapłacili pieniądze, żeby się tutaj dostać. Założę się, że było tego więcej niż dziesięć dolarów.

Asfalt podniósł wąski pasek papieru.

— Znalazłem ten bilet na podłodze — powiedział. Buog przeczytał.

— Dolar pięćdziesiąt? — zdumiał się. — Sześciuset ludzi po dolar pięćdziesiąt każdy? To przecież… To czterysta dolarów.

— Dziewięćset — poprawił go Buddy tym samym obojętnym głosem. — Ale pieniądze nie są ważne.

— Pieniądze nie są ważne? Stale to powtarzasz. Co z ciebie za muzyk?

Z zewnątrz wciąż słyszeli stłumiony ryk.

— Chciałbyś po tym wrócić do gry dla paru ludzi w jakiejś piwnicy? — zapytał Buddy. — Kto jest najsławniejszym w historii graczem na rogu, Buog?

— Brat Charnel — odparł natychmiast krasnolud. — Wszyscy to wiedzą. Ukradł złoto z ołtarza w świątyni Offlera, przekuł je na róg i grał czarodziejską muzykę, dopóki bogowie go nie złapali i nie wyrwali mu…

— Zgadza się. Ale gdybyś wyszedł teraz i zapytał tych ludzi, kto jest najsławniejszym graczem na rogu, pamiętaliby o jakimś oszukańczym mnichu, czy krzyczeli: Buog Buogsson?

— Oni by… — Buog zawahał się i urwał.

— No właśnie — rzucił Buddy. — Pomyśl o tym. Muzyk musi być słyszany. Nie możesz się teraz wycofać. Nie możemy przestać.