Niezwyciężony [Invincible - pl]

Osiem

— Każcie im zostawić go w spokoju! — zażądał Geary.

Hologramy generała Charbana i emisariuszki Rione, zajmujących się cały czas komunikacją z pająkowilkami, wymieniły spojrzenia.

— Nie wiem, czy uda nam się przekazać im taki komunikat — odpowiedział dyplomatycznie emerytowany wojskowy.

— Spróbujcie. Macie do pomocy cywilnych ekspertów, nieprawdaż? Siądźcie do tej wiadomości wszyscy. Nie chcemy, żeby zniszczono ten okręt krodźwiedzi. On należy do nas.

Wokół uszkodzonego superpancernika roiło się od jajowatych okrętów, ale odkąd zekowie odzyskali zasilanie tarcz i systemów uzbrojenia, pająkowilki woleli trzymać się na dystans, od czasu do czasu przypuszczając pojedyncze i raczej nieskuteczne ataki na wciąż potężnego wroga.

Większość sił pająkowilków wybrała jednak pościg za uciekającymi z coraz większą prędkością niedobitkami armady, którzy kierowali się prosto na punkt skoku. Zanim tam dotrą, upłynie niemal cała doba, nawet jeśli zekowie nadal będą gnali na złamanie karku. Z tego, co widział Geary, pająkowilki zamierzali dopilnować, aby tak właśnie się stało.

Po zakończonej rozmowie z Charbanem i Rione admirał opadł ciężko na oparcie fotela, trąc otwartą dłonią skroń. Jego wzrok zawędrował z pewnymi oporami na wyświetlacz pokazujący najnowsze informacje. Pierwsza flota powoli zwierała szyki, liżąc liczne rany. W tym samym czasie niszczyciele i lekkie krążowniki krążyły po gigantycznych wrakowiskach, wyszukując i podejmując kapsuły ratunkowe, w których schronili się członkowie załóg wyeliminowanych jednostek. Geary nie zauważył, by któryś z okrętów pająkowilków został zniszczony podczas niedawnej bitwy, co rozgoryczyło go jeszcze bardziej, choć gdy obejrzał raz jeszcze powtórkę ostatniego ataku, zauważył, że Obcy przyłączyli się do szarży i także polecieli w sam środek chaosu, tracąc kilka okrętów podczas desperackiej próby powstrzymania armady krodźwiedzi. Maleńkie szalupy zostały niemal natychmiast podjęte przez inne jajowate okręty.

Jedno tylko się potwierdziło. Nigdzie nie było żadnej kapsuły ratunkowej krodźwiedzi.

Kapsuły ratunkowe… Sprawdził, jak wyglądają postępy przy podejmowaniu rozbitków. Wyglądało na to, że eskadry lekkich krążowników dobrze radzą sobie z tym zadaniem. Z jednym tylko wyjątkiem…

— Czy ten okręt pająkowilków przejął właśnie jedną z naszych kapsuł ratunkowych? — Nie był pewny, co poczuł na ten widok. Wdzięczność? Gniew? Strach?

— Ta kapsuła z „Balestry” była mocno uszkodzona — poinformowała Desjani. — Może Obcy zrozumieli, że ci ludzie potrzebują natychmiastowej pomocy. „Quarte” miał podjąć tę kapsułę, ale znajduje się wciąż pół godziny lotu od jej ostatniej lokacji.

— Połącz mnie z kimkolwiek w tej kapsule — rozkazał Geary. — Powiadom mnie, jak tylko nawiążecie łączność.

Z powodu ogromnej odległości, jaka dzieliła „Nieulękłego” od miejsca zdarzenia, musiał poczekać całe dziesięć minut, zanim zobaczył przed sobą zrywający się obraz z uszkodzonego komunikatora. Ujrzał wnętrze kapsuły i stłoczonych w nim rozbitków z „Balestry”. Ludzie ci ucierpieli mocno podczas ostrzału lekkiego krążownika, a pojazd, w którym się schronili, także nie wyglądał najlepiej.

Kilku najciężej rannych rozbitków było nieprzytomnych, pozostali zajmowali się nimi w miarę skromnych możliwości albo naprawiali pokiereszowane urządzenia. Geary widział otwarte luki magazynów ze sprzętem ratunkowym oraz półki ogołocone z narzędzi, leków i części zapasowych. Obie rolki taśmy izolacyjnej, które znajdowały się na stanie każdej kapsuły, zostały zużyte prawie do końca. Jedna posłużyła do zatkania otworów w rozszczelnionym poszyciu, drugą łatano coś pod otwartym panelem na głównej konsoli. Jeden z komandosów owijał właśnie tors rannego marynarza, którego złamaną ręką zajmował się w tym samym momencie inny człowiek.