Świat finansjery [Making Money - pl]

— Ale ludzie chcą, panie Bent — przerwał mu Moist. — I na tym polega geniusz. Myślę, że najwięcej zarabia na musztardzie, ale ten człowiek naprawdę potrafi sprzedać skwierczenie, panie Bent. A to rynek sprzedawcy.

Ostatniego z potencjalnych pożyczkobiorców poprzedzała dwójka muskularnych mężczyzn, którzy zajęli stanowiska po obu stronach drzwi, a potem zapach tłumiący nawet uporczywy odór kiełbaski Dibblera. Nie był to zapach szczególnie nieprzyjemny; przywodził na myśl stare ziemniaki albo opuszczone tunele. Był tym, co się dostaje, zaczynając od paskudnego smrodu, a potem szorując mocno, ale nieefektywnie. Otaczał Króla jak cesarski płaszcz.

Moist był zdumiony. Król Złotej Rzeki… Tak go nazywali, gdyż podstawą jego majątku było codzienne zbieranie przez jego ludzi uryny ze wszystkich pubów i oberży w mieście. Klienci płacili mu, by ją odbierał, natomiast alchemicy, garbarze i farbiarze za to, że im ją dostarczał.

Ale to był zaledwie początek. Ludzie Harry’ego Króla zbierali wszystko. Wszędzie widziało się ich wózki, zwłaszcza przed świtem. Każdy śmieciarz, zbieracz odpadów, każdy szambonurek i asenizator, każdy zbieracz złomu… Pracuje się dla Harry’ego, mawiali, bo złamana noga szkodzi w interesach, a Harry dbał o interesy. Mawiali, że jeśli pies na ulicy zdradzał najlżejsze objawy napięcia, człowiek Króla zjawiał się błyskawicznie i podsuwał mu szuflę pod zadek, bo za świeże psie odchody wysokiej klasy garbarze płacili po dziewięć pensów za wiadro. Płacili Harry’emu. Miasto płaciło Harry’emu. Wszyscy płacili Harry’emu. A czego nie mógł sprzedać w bardziej aromatycznej formie, trafiało na gigantyczne pryzmy kompostowe w dole rzeki; w mroźne dni pryzmy wypuszczały w niebo tak wielkie pióropusze pary, że dzieci nazywały je fabrykami chmur.

Królowi oprócz dwóch wynajętych pomocników towarzyszył chudy młody człowiek, ściskający teczkę.

— Ładny ma pan tu lokal — stwierdził Harry, siadając naprzeciwko Moista. — Porządny. Żona nie daje mi spokoju, żebym kupił takie zasłony. Jestem Harry Król, panie Lipwig. Właśnie wpłaciłem w pańskim banku pięćdziesiąt tysięcy dolarów.

— Bardzo dziękuję, panie Król. Postaramy się dobrze o nie zadbać.

— Tak zróbcie. A teraz chciałbym pożyczyć sto tysięcy, jeśli można. — Harry wyjął grube cygaro.

— Ma pan jakieś zabezpieczenie, panie Król? — zapytał Bent.

Harry Król nawet na niego nie spojrzał. Zapalił cygaro, pociągnął kilka razy i machnął w przybliżonym kierunku Benta.

— Kto to, panie Lipwig?

— Pan Bent jest naszym głównym kasjerem — wyjaśnił Moist, nie ośmielając się nawet zerknąć na twarz Benta.

— Czyli księgowy — stwierdził lekceważąco Harry Król. — I to było pytanie księgowego.

Pochylił się.

— Nazywam się Harry Król. To jest pańskie zabezpieczenie i w tym mieście powinno wystarczyć na sto patoli. Harry Król. Wszyscy mnie znają. Płacę, co jestem winien, biorę, co mnie są winni, słowo daję, tak jest. Mój uścisk ręki to moja fortuna. Harry Król.

Z trzaskiem położył dłonie na blacie. Z wyjątkiem małego palca lewej ręki, którego brakowało, na wszystkich innych miał ciężkie złote pierścienie, a na każdym wyrzeźbioną literę. Gdyby człowiek zobaczył je zbliżające się gwałtownie, na przykład w jakimś zaułku, ponieważ podbierał coś z towaru, ostatnim imieniem, jakie by widział, byłby H*A*R*R*Y*K*R*Ó*L. Był to fakt wart zachowania w płatach czołowych mózgu w interesie zachowania płatów czołowych mózgu.

Moist spojrzał mu w oczy.

— Będzie potrzebne o wiele więcej — burknął Bent gdzieś sponad Moista.

Harry Król nie uniósł głowy.

— Gadam tylko z kataryniarzem — powiedział.

— Panie Bent, mógłby pan nas zostawić na parę minut? — zaproponował energicznie Moist. — I może… współpracownicy pana Króla zrobią to samo?

Harry Król niemal niedostrzegalnie skinął głową.

— Panie Lipwig, ja naprawdę…

— Proszę, panie Bent.

Główny kasjer prychnął z oburzeniem, ale wyszedł za osiłkami z gabinetu. Młody człowiek z teczką zrobił ruch, jakby chciał podążyć za nimi, lecz Harry zatrzymał go gestem.

— Lepiej uważaj pan na tego Benta — rzekł, zwracając się do Moista. — Jest w nim coś zabawnego.

— Dziwnego raczej, bo nie lubi być nazywany zabawnym — odparł Moist. — A więc dlaczego Harry Król potrzebuje pieniędzy, panie Król? Wszyscy wiedzą, że jest pan bogaty. Czyżby interes z psimi kupkami zszedł na psy?

— Dokonuję kon-so-lid-acji — wyjaśnił Król. — To przez tę historię z Przedsięwzięciem… Dla człowieka na właściwym miejscu to parę niezłych okazji. Jest ziemia do kupienia, dłonie do posmarowania… Wie pan, jak to bywa. Ale te inne banki nie chcą pożyczać Królowi Złotej Rzeki, chociaż to moje chłopaki pilnują, żeby ich szamba pachniały fiołkami. Gdyby nie ja, te nadęte dupki chodziłyby po kostki we własnych sikach, ale zatykają nosy, kiedy przechodzę, o tak. — Urwał, jakby nowa myśl wpadła mu do głowy, po czym mówił dalej: — Zresztą większość ludzi zatyka, jasna sprawa, człowiek w końcu nie może się kąpać co pięć minut, ale ta banda bankierów i tak się ode mnie odwraca, nawet kiedy żona szczotką prawie skórę ze mnie zdarła. Bezczelni! Mniej ze mną ryzykują niż z większością tych swoich lizusowskich klientów, to jasne. W tym mieście w taki czy inny sposób daję robotę tysiącowi ludzi. To znaczy, że beze mnie tysiąc rodzin nie zje kolacji… Może i robię w gnoju, ale gnoju nie robię.