Świat finansjery [Making Money - pl]

Teemer Spools pięli się coraz wyżej dzięki dużemu kontraktowi na znaczki. I tak zawsze potrafili najlepiej drukować, ale teraz mieli ludzi i środki, żeby starać się o wszystkie wielkie kontrakty. No i można było im ufać. Moist zawsze miał trochę wyrzutów sumienia, kiedy ich odwiedzał, gdyż Teemer Spools reprezentowali to wszystko, co on tylko udawał.

Gdy dotarł na miejsce, wszędzie paliły się światła. Pan Spools siedział w gabinecie i pisał coś w rejestrze. Uniósł głowę, a kiedy zobaczył Moista, powitał go uśmiechem, jaki rezerwuje się dla najlepszego klienta.

— Pan Lipwig! Co mogę dla pana zrobić? Proszę usiąść! Ostatnio rzadko pana widujemy!

Moist usiadł i gawędził, gdyż pan Spools lubił pogawędzić.

Sytuacja była trudna. Sytuacja zawsze była trudna. Ostatnio pojawiły się liczne nowe drukarnie. T S wyprzedzali konkurencję, pozostając na szczycie. To przykre, stwierdził z poważną miną pan Spools, ale nasi „przyjacielscy” rywale, magowie z Wydawnictw Niewidocznego Uniwersytetu, trochę wtopili ze swoimi mówiącymi książkami…

— Mówiące książki? To chyba dobry pomysł — wtrącił Moist.

— Całkiem możliwe — zgodził się Spools i pociągnął nosem. — Ale te nie były do tego przeznaczone, a już na pewno nie miały narzekać na jakość kleju i prymitywny skład. Oczywiście teraz uniwersytet nie może ich oddać na przemiał.

— Czemu nie?

— Proszę sobie wyobrazić te wrzaski! Nie, z satysfakcją stwierdzam, że nadal utrzymujemy się na fali. Ehm… Czy może życzy pan sobie czegoś specjalnego?

— Co możecie zrobić z czymś takim? — spytał Moist, kładąc na blacie jeden z nowych dolarów.

Spools podniósł go i uważnie przeczytał wszystkie napisy. A potem, jakby nieobecnym głosem, powiedział:

— Rzeczywiście coś słyszałem. Czy Vetinari wie, co pan planuje?

— Panie Spools, założę się, że wie, jakie noszę buty i co jadłem na śniadanie.

Drukarz odłożył banknot, jakby papier zaczął tykać.

— Widzę, co pan chce zrobić. Tak niewielki przedmiot, a jednak taki niebezpieczny…

— Może je pan wydrukować? — spytał Moist. — Oczywiście nie ten. Zrobiłem parę, żeby sprawdzić ideę w działaniu. Chodzi mi o banknoty wysokiej jakości, o ile znajdę artystę, który mi je narysuje.

— Ależ tak. Nasza firma jest symbolem jakości. Montujemy nową prasę, żeby nadążyć za popytem. Ale co z bezpieczeństwem?

— Jak to, tutaj? Jak dotąd nikt was nie niepokoił, prawda?

— Nie, rzeczywiście nie. Tylko że jak dotąd nie leżały tu stosy pieniędzy, jeśli pan rozumie, o co mi chodzi.

Spools podniósł banknot… i wypuścił go. Papier spłynął łagodnie w powietrzu i wylądował na biurku.

— I takich lekkich — dodał Spools. — Kilka tysięcy dolarów da się wynieść bez trudu.

— Ale dość trudno je przetopić. Może zbudujcie tę nową prasę w mennicy? Mają tam dość miejsca. I po kłopocie.

— No tak, to by miało sens. Ale wie pan, prasa jest ciężka i trudno ją przenieść. Transport zajmie kilka dni. Spieszy się panu? Oczywiście, że tak.