Gwiezdny taniec [Stardance - pl]

— Wpuszczasz mnie w maliny — wykrzyknął Raoul.

— Jak Boga kocham — zapewniłem go.

— To brzmi jak żart Miltona Berle — upierał się.

— Jesteś za młody, żeby pamiętać Miltona Berle — powiedziała Norrey. Leżała na jednej z koi, zapadając co chwila w drzemkę.

— A czy nie mam biblioteki taśm?

— Zgadzam się z tobą — powiedziałem — ale fakty są faktami. Nasz korpus dyplomatyczny składa się z Hiszpana, Rosjanki, Chińczyka i Amerykanina.

— O Boże — jęknął Tom z sąsiedniej koi, w której półleżał od czasu swego przybycia. Rzeczywiście wyglądał jak jogurt truskawkowy, lekko rozbełtany, i skarżył się na sporadyczny ból oka i ucha. — To ma nawet sens.

— Jasne — zgodziłem się. — To musi być zespół wielonarodowy; całe to gadanie o jednoczeniu się ludzkości w obliczu zagrożenia ze strony obcych to wierutne brednie.

— Z przysłowiowym Człowiekiem Bez Skazy na czele — dopowiedziała Linda.

— Idealny byłby sam Sekretarz Generalny ONZ — wtrącił Raoul.

— Jasne — zgodziłem się — ale on ma do załatwienia jakieś nie cierpiące zwłoki sprawy gdzie indziej.

— Ezequiel DeLaTorre też może być — mruknął w zamyśleniu Tom. Skinąłem głową.

— Nawet ja o nim słyszałem — powiedziałem. — Okay, zdołałem wam powiedzieć wszystko, co wiemy. Komentarze? Pytania?

— Chciałbym dowiedzieć się czegoś bliższego w sprawie tej jednorocznej podróży — odezwał się Tom. — O ile się orientuję, jest to niemożliwe.

— Ja też tak uważam — zgodziłem się z nim. — Długo przebywaliśmy w kosmosie. Nie wiem, czy rozumieją, jak niewielkie długotrwałe przyśpieszenia możemy teraz znieść. Co wy na to, Harry? Raoul? Czy to możliwe?

— Nie wydaje mi się — odparł Harry.

— Dlaczego nie? Możesz to wyjaśnić?

Do przywilejów gości „Skyfac” należy również dostęp do pokładowego komputera. Harry podpłynął do terminala i na ekranie pojawił się wzór:

— To najprostszy wzór na wyrażenie czasu przelotu z planety na planetę — powiedział Stein.

— Jezu.

— I jest za prosty, żeby wyjaśnić to, o co pytasz.

— Hmmm… wspominali o jakimś przerzucie…

— Mam — wykrzyknął Raoul. — Przerzut Friesena. Miałem to na końcu jeżyka. Jasne, to by było to.

— Co? — spytali wszyscy jednocześnie.

— Gdy byłem dzieciakiem, czytywałem wszystkie artykuły dotyczące kolonizacji kosmosu, jakie wpadły mi w ręce — entuzjazmował się Raoul. — Lawrence Friesen wygłosił w Princeton referat… jasne, pamiętam, było to w roku osiemdziesiątym, czy trochę wcześniej. Poczekajcie. — Pokicał jak królik do terminala i zaczął coś na nim przeliczać.

Harry liczył na swoim kalkulatorze osobistym wbudowanym w sprzączkę od pasa.

— A jak zamierzasz uzyskać prędkość 28 kilometrów na sekundę? — spytał sceptycznie.

— Może impulsem nuklearnym? — zasugerował Tom.

— Wcale nie — powiedział Raoul. — Wykorzytując przeniesienie Friesena nie trzeba się uciekać do tego rodzaju środków. Popatrzcie — przełączył terminal na grafikę i zaczął szkicować swój pomysł. — Trzeba zacząć od takiej orbity:

— Orbita rezonansowa 2:1? — spytałem.

— Właśnie — potwierdził.

— Taka, po jakiej krąży „Skyfac”? — spytałem.

— Tak, jasne, to by… hej! Hej, tak… jesteśmy akurat tam, gdzie powinniśmy być. O rany, co za niezwykły zbieg okoliczności.

Harry zaczynał już węszyć pismo nosem. Tom chyba też. .

— No i co? — podpowiadałem.

Raoul skasował grafikę i zrobił jeszcze kilka obliczeń.

— No dobrze, załóżmy, że chcemy, aby prędkość, z jaką porusza się nasz statek zmniejszyła się o niecały kilometr na sekundę. To daje nam… no tak, wyhamowujemy przez prawie dwie minuty z przyśpieszeniem l g. Hmmm. Albo, powiedzmy, przez siedemnaście minut z 0,1 g. No nic. W wyniku tego zaczynamy spadać na Ziemie. O to nam właśnie chodzi, bo chcemy się katapultować okrążając ją. W ściśle określonym momencie zwiększamy więc prędkość o dodatkowe 5,44 kilometra na sekundę.