Gwiezdny taniec [Stardance - pl]

— A więc meldunki o waszym zgonie były mocno przesadzone, co?

— Wprost przeciwnie — powiedziałem, wycierając policzek rękawicą. — Pominięto w nich jedynie fakt naszego wskrzeszenia. Dzięki, Bili.

Uśmiechnął się i bardzo szybko powiedział dziwną rzecz:

— Nie zadawajcie oczywistych pytań. — Mówiąc to dał nam dyskretny znak oczyma. Na Ziemi i pod przyśpieszeniem poruszyłyby się one w bok. W stanie nieważkości rządzą inne prawa — jego źrenice zatoczyły bliźniacze kółka o średnicy jakiegoś centymetra i znowu spoczęły na nas. Wymowa znaku była jasna. Odpowiedzi na następne oczywiste pytania będą informacjami poufnymi. Czekać.

— Jesteśmy do twojej dyspozycji — powiedziałem.

Wzdrygnął się. Potem, w ułamku sekundy, zorientował się, że nie chodzi mi o to, o co jak sądził mi chodził na jego usta powrócił uśmiech.

— Będzie wam potrzebny prysznic i jakiś posiłek. Chodźcie za mną do mojej kajuty.

— Za prysznic — powiedziała Norrey — pójdę za panem do piekła.

Ruszyliśmy.

Miałem teraz drugą okazje, żeby jak turysta obejrzeć wnętrze autentycznego okrętu wojennego i znowu byłem zbyt zaabsorbowany, żeby zwracać uwagę na otoczenie. Czy Bili naprawdę sądził, że jego załoga uwierzy w przypadkowość naszego spotkania? Gdy tylko zorientowałem się, że w zasięgu głosu nie ma nikogo, spróbowałem coś z niego wydusić — ale na statkach wojennych Sił Kosmicznych ciśnienie powietrza jest tak małe, że dźwięki wolno się rozchodzą.

Dotarliśmy wreszcie do jego kajuty i wpłynęliśmy do środka. Oparł się plecami o ścianę i zawisł w powietrzu zwrócony do nas twarzą, w całkowicie swobodnym „przysiadzie kosmonauty”, po czym cisnął nam dwa dziwne przedmioty. Obejrzałem mój: wyglądał jak zegarek naręczny z przymocowaną do niego miniaturową suszarką do włosów. Potem rzucił nam dwa papierosy. Złapałem je. Warunki życia na pojazdach wojskowych różnią się od warunków panujących na luksusowych w zasadzie, obiektach kosmicznych, takich jak nasze Studio, czy „Skyfac” — system klimatyzacyjny „Championa” był prymitywny. Przedmioty, które dał nam Bili stanowiły kombinacje wentylatora z popielniczką. Wsunąłem swój na przegub i zapaliłem.

— Major William Cox — powiedziałem formalnie — Norrey Armstead. Vice versa.

— Jestem zaszczycony, pani Armstead — odparł Bili. — Widziałem wszystkie taśmy, jakie wypuściliście na rynek i… no dobrze; to może zostać źle zrozumiane, ale jest pani jej siostrą.

Norrey uśmiechnęła się.

— Dziękuje, majorze…

— Bili.

— …Bili. To duży komplement. Charlie dużo mi o tobie opowiadał.

— Mnie o pani również. Pewnej pijackiej nocy, gdy znowu spotkaliśmy się na Ziemi… Teraz musicie mi oboje wybaczyć. — Po raz pierwszy zauważyłem, że działa w pośpiechu. — Bardzo chciałbym pogawędzić, ale nie mogę. Zdejmijcie szybko swoje skafandry.

— Jeszcze bardziej niż prysznica pragnę twoich wyjaśnień, Bili — powiedziałem. — Co, u diabła, cię tutaj sprowadza i to w takiej chwili? Nie wierze, w cuda, w każdym razie nie w takie. I po co te tajemnice?

— Właśnie — wtrąciła Norrey. — I dlaczego wasza kontrola naziemna nie wiedziała, że znajdujecie się w tym rejonie?

Cox uniósł obie ręce do góry.

— Hola, hola. Udzielenie odpowiedzi na wszystkie wasze pytania zajmie co najmniej dwadzieścia minut. Za… — zerknął na zegarek — …niespełna trzy minuty przyśpieszamy do 2 g. Dlatego kazałem wam wyskoczyć z tych skafandrów — moje łóżko pomieści was razem ze zbiornikami powietrza, ale będzie wam wtedy cholernie niewygodnie.

— Co? Bili, o czym ty mówisz? Po co tak przyśpieszamy? Nasze Studio jest o parę kilometrów stąd.

— Wasi przyjaciele zostaną zabrani przez ten sam wahadłowiec, który wiezie doktora Panzellę — powiedział Cox. — Dołączą do was na „Skyfac” za parę. godzin. Ale wy dwoje nie możecie czekać.

— Na co?! — wrzasnąłem.

Bili wdał się ze mną w pojedynek na spojrzenia i przegrał.

— Cholera… — powiedział i urwał. — Mam rozkaz nic wam nie mówić. — Spojrzał znowu na chronometr. — No i naprawdę muszę, wracać. Słuchajcie, jeżeli mi zaufacie i nie będziecie przeszkadzać, mogę streścić wam te dwadzieścia minut w dwóch zdaniach, zgoda?

— Ja… zgoda.

— W bliskim sąsiedztwie Saturna znowu pojawili się obcy. Po prostu siedzą tam. Przemyślcie to sobie.

Zaraz potem wyszedł, ale zanim jeszcze zamknął za sobą drzwi, byłem już w połowie ściągania skafandra, a Norrey sięgała po pasy zwisające po prawej stronie kapitańskiej koi.

I oboje zaczynaliśmy odczuwać strach. Znowu.