Gwiezdny taniec [Stardance - pl]

— Słuchajcie, idioci — powiedziałem, wytaczając swój najcięższy kaliber — to jest na zawsze. Już nigdy nie pojeździcie na nartach, nie popływacie, nigdy nie pospacerujecie — nawet po Księżycu. Nigdy już się nawet nie wysracie bez pomocy technicznej.

— A gdzie na Ziemi można się teraz wysrać bez pomocy technicznej? — spytała Linda.

— Przestań — warknąłem — nie wyjeżdżaj mi tu z satyrą, zastanów się. Czy muszę się uciekać do argumentów osobistych? Harry, Raoul — jak wam się wydaje, z iloma kobietami umówicie się na randkę w kosmosie? Ile z nich porzuci cały świat, żeby z wami pozostać? Teraz poważnie. Linda, Tom — czy znacie jakikolwiek dowód, który przynajmniej sugerowałby, że połóg w stanie nieważkości jest możliwy? Czy chcecie pewnego dnia ryzykować dwa życia? A może planujecie poddanie się sterylizacji? A teraz przestańcie wszyscy czworo mówić jak bohaterowie komiksu i wysłuchajcie mnie, do diabła! — Ze zdumieniem stwierdziłem, że naprawdę, wpadam w szał. — Nie możemy mieć żadnej pewności, że potrafimy się porozumieć z tymi cholernymi ćmami! Tak długie igranie z losem zmniejsza prawdopodobieństwo powodzenia. Dwa życia, to wystarczające ryzyko. Ludzie, nie jesteście nam do niczego potrzebni — wykrzyknąłem i ugryzłem się w jeżyk.

— Nie — podjąłem po chwili — to kłamstwo. Nie będę się przy tym upierał. Ale, jeśli to zadanie jest w ogóle wykonalne, możemy sobie poradzić bez was. Norrey i ja mamy osobiste powody, żeby lecieć — ale po co wy macie porzucać swoją planetę?

Zapadło lepkie milczenie. Zrobiłem, co mogłem, Norrey nie miała nic do dodania. Obserwowałem cztery obojętne, nie wyrażające żadnych emocji twarze i czekałem.

W końcu Linda poruszyła się.

— Rozwiążemy problem rodzenia w stanie nieważkości — powiedziała. A w sekundę później dodała: — Kiedy będziemy musieli.

Tom zapomniał o swych dolegliwościach. Posłał Lindzie przeciągłe spojrzenie, uśmiechając się obrzmiałymi, usianymi siateczką popękanych żyłek wargami i powiedział:

— Wychowałem się w Nowym Jorku. Przez całe życie mieszkałem w mieście. Nigdy nie zdawałem sobie sprawy ile napięcia jest w miejskim życiu, dopóki nie pomieszkałem przez tydzień w domu waszej rodziny. I nie uświadamiałem sobie nawet, jak bardzo nienawidzę tego napięcia, dopóki nie zdałem sobie sprawy jak bardzo się boje, gdy musiałem wracać na Ziemie. — Dotknął jej policzka podeszłymi krwią paznokciami. — Jasne, kiedyś będziemy mieli dziecko — i nie będziemy musieli uczyć go życia w dżungli.

Linda uśmiechnęła się i ujęła jego purpurowe palce.

— Nie będziemy musieli uczyć go chodzenia.

— W stanie nieważkości — odezwał się nieobecnym głosem Raoul — jestem wyższy. — Pomyślałem, że chodzi mu o te kilka centymetrów, o które wyciągają się w stanie nieważkości każde plecy, ale on dodał — W stanie nieważkości nikt nie jest niski.

O rany, on miał rację — w kosmosie nie ma sensu mówienie o kimś, że „sięga nam do pasa”, nie ma więc też sensu mówienie o wzroście.

Ale głos Raoula był niepewny. On nie podjął jeszcze decyzji.

Harry pociągnął z puszki łyk piwa, czknął i wbił wzrok w sufit.

— Po mojemu. Dość długo. Cary ten gips z przystosowaniem. Mógłbym pracować cały rok, a nie pół. Myślało się już o tym — zerknął na Raoula. — Nie wydaje mi się, że będzie mi szczególnie brakowało kobiet.

Raoul wytrzymał jego wzrok.

— Mnie też nie — powiedział i tym razem w jego głosie brzmiała decyzja.

Coś zaświtało w zwojach szarych komórek i szczeka mi opadła.

— O rany!

— To tylko klapki na oczach, Charlie — powiedziała współczująco Linda.

Miała rację. To nie miało nic wspólnego z moją mądrością życiową ani z doświadczeniem, ani ze spostrzegawczością. To była po prostu moja wada wrodzona: klapki na oczach. Nigdy nie nauczę się dostrzegać kwitnącej pod moim nosem miłości.

— Norrey — powiedziałem oskarżycielskim tonem — wiesz, że jestem idiotą, dlaczego mi nie powiedziałaś? Norrey?

Spała pochrapując.

A pozostała czwórka śmiała się ze mnie jak diabli po sekundzie też byłem zmuszony się roześmiać. Każdy człowiek, który nie uważa siebie za głupca, jest cholernym głupcem; każdy człowiek, który stara się, to ukryć jest podwójnym cholernym głupcem, bo jest sam. Śmiejąc się razem pomniejszaliśmy moją głupotę do cechy wspólnie dzielonej i nawet Norrey poruszyła się na swej koi i uśmiechnęła przez sen.

— W porządku — powiedziałem, gdy tylko udało mi się zaczerpnąć tchu. — Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Nie będę walczył z wiatrakami. Kocham was wszystkich i będę ogromnie rad z waszego towarzystwa. Tom, wyciągnij się i prześpij trochę; Raoul, zgaś światło. Idziemy się pakować. Potem wrócimy tu po Norrey i Toma. Zapakujemy twoje komiksy i tunikę na zmianę, Tom. Nadal ważysz około siedemdziesięciu dwóch kilogramów, tak? — Pochyliłem się nad Norrey i pocałowałem ją w czoło. — No, pchajmy ten wózek.