Gwiezdny taniec [Stardance - pl]

Upłynęła jedna godzina, najpełniejsza godzina w moim życiu.

— Zabił nas ten pośpiech spowodowany upływającą normą czasową — powiedziałem w końcu — głupi, cholerny pośpiech. Dlaczego? A więc nasz metabolizm nie pozwala nam żyć w kosmosie. Coś w tym musi być. Czego my się tak boimy? Co Ziemia ma takiego w sobie, że tak kurczowo się jej trzymamy?

— Ludzi — odparła Norrey poważnie. — Miejsca. Tutaj, w górze, nie ma za dużo ani jednego, ani drugiego.

— Siedem miliardów rojące się w jednym zwietrzałym mrowisku.

— Charlie, spójrz tam — wskazała na Ziemie. — Widzisz te oazę, zawieszoną w kosmosie? Czy stąd wygląda na zatłoczoną?

Trafiła w sedno. Nasza rodzinna planeta, widziana z kosmosu sprawia nieodparte wrażenie jednego, ogromnego, opuszczonego odludzia. Widzi się przeważnie pustynie i tylko od czasu do czasu migoczące punkciki światła lub miniaturowa mozaika dają świadectwo działalności człowieka. Człowiek może skazić jak diabli atmosferę — . widziana na krawędzi, podczas zachodu słońca, nie wygląda na grubszą od skórki jabłka — ale jak dotąd nie poczynił jeszcze widocznych śladów na obliczu swej planety.

— Nie. Ale jest i ty o tym wiesz. Cały czas boli mnie tam noga. Nie ma tam ani chwili prawdziwej ciszy. Śmierdzi. Jest plugawa i opanowana przez bakterie, zasypywana nieszczęściami, pogrążona w zaraźliwym szaleństwie i tkwiąca po pas w rozpaczy. Nie wiem jak, u diabła, mogłem kiedykolwiek chcieć tam wracać.

— Charlie! — dopiero teraz, gdy po to, bym ją usłyszał musiała podnieść głos do krzyku, uświadomiłem sobie, jak głośno musiałem mówić. Urwałem, zły sam na siebie.

— Przepraszam, kochanie — powiedziałem. — Chyba niewiele dbam o Ziemie, od kiedy zamknięto „Le Maintenant”. — Zaczynałem tak, żeby wypadło to na dowcip, ale nie wyszło zabawnie.

— Charlie — powiedziała dziwnym głosem.

— Tak?

— Dlaczego Ośle Drabinki zapalają się i gasną?

Natychmiast sprawdziłem butle z powietrzem, potem trójnik, dołączone doń węże oraz złącza. Nie, dostawała powietrze. Wtedy dopiero obejrzałem się i u diabła, rzeczywiście. Ośle Drabinki zapalały się i gasły w dali jak mrugające lampki choinkowe. Jeszcze raz skrupulatnie sprawdziłem instalacje, powietrzną, żeby się upewnić, czy oboje nie mamy halucynacji i wróciłem do naszego czułego uścisku.

— Zabawne — powiedziałem. — Nie przychodzi mi do głowy żadne uszkodzenie układowe, które wywołałoby taki efekt.

— Coś musiało uderzyć w ekran baterii słonecznej i wprawić go w ruch wirowy.

— Chyba tak, ale co?

— Do diabła z tym, Charlie. A może to Raoul próbuje nam coś zasygnalizować?

— Jeżeli nawet, to do diabła i z nim. Nie mam nic więcej do dodania i niech mnie diabli, jeśli mam ochotę czegoś wysłuchiwać. Nie podnośmy tej cholernej słuchawki. Na czym to skończyliśmy?

— Na wniosku, że Ziemia przyciąga.

— No pewnie, że przyciąga — i to mocno. Dlaczego ktokolwiek na niej żyje, Norrey? A, do diabła i z rym.

— Tak. To nie jest takie znowu złe miejsce. Tam się poznaliśmy.

— To prawda. — Przytuliłem ją trochę, mocniej. — Wydaje mi się, że jesteśmy szczęściarzami. Oboje znaleźliśmy swoją drugą połowę.. I to zanim umarliśmy. Ilu jeszcze jest takich szczęściarzy?

— Chyba Tom i Linda. Poza nimi nie przychodzi mi do głowy nikt ze znajomych.

— Mnie też. Gdy byłem dzieckiem, zdarzało się więcej szczęśliwych małżeństw. — Drabinki zaczęły mrugać dwa razy szybciej. Czyżby drugi nieprawdopodobny meteor? A może obluzował się kawałek płyty, wprawiając resztę w szybsze wirowanie? To rozpraszanie uwagi było denerwujące; dopóki nie dostrzegałem tego migotania, lepiej mi się rozmawiało.

— Chyba nigdy nie zdawałem sobie sprawy, jakie nieprawdopodobne mieliśmy szczęście. Dzielenie go z tobą to dobry interes.

— Och, Charlie — krzyknęła poruszając się w mych ramionach. Pomimo niewygody, obróciła się znowu na swoim siodełku, żeby mnie objąć. Mój skafander próżniowy wbijał mi się w kark, słuchawka z jednej strony uwierała mnie w ucho, a jej silne ramiona wzniecały piekło w moich obolałych plecach, ale nie wydałem jęku skargi. Dopóki jej uścisk nie stał się nagle jeszcze silniejszy.

— Charlie!

— Mhm…

Złagodziła nieco uścisk, ale nic puszczała mnie.

— Co to, u diabła?

Złapałem oddech.

— Co? — obejrzałem się. — Co tu, u diabła? — Oboje spadliśmy z naszych siodełek i dryfowaliśmy na końcach węży powietrznych, niezdolni z wrażenia do jakiegokolwiek działania.