Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Podejście sierżanta Detrytusa do takich spraw było niemal instynktownie prawidłowe. Całą pałacową służbę ustawił przed sobą w szereg i wrzeszczał na nich ile sił.

Taki Detrytus na przykład, myślał Vimes, zbiegając po schodach. Parę lat temu zwykły prymitywny troll, a teraz wartościowy funkcjonariusz straży — pod warunkiem że każe mu się powtarzać wszystkie rozkazy, by sprawdzić, czy na pewno zrozumiał. Pancerz błyszczy mu chyba nawet bardziej niż Marchewy, ponieważ jego nie nudzi polerowanie. Opanował też policyjną robotę w stylu praktykowanym przez większość sił porządkowych wszechświata, to znaczy, ogólnie rzecz biorąc, wrzeszczy wściekle na ludzi, aż się załamią. Tylko z jednej przyczyny nie zaprowadził jednotrollowych rządów terroru: jego procesy myślowe łatwo mógł zepchnąć z toru ktoś, kto próbował czegoś przerażająco chytrego, na przykład bezpośredniego zaprzeczenia.

— Wiem, żeście to zrobili! — krzyczał Detrytus. — Jak ta osoba, co to zrobiła, się nie przyzna, cała służba, ale cała, trafi do Tant i jeszcze wyrzucimy klucz! — Wskazał palcem krępą posługaczkę. — Tyżeś to zrobiła, przyznaj się!

— Nie.

Detrytus przerwał na moment.

— Gdzieżeś była wczoraj w nocy?! — zawołał po chwili. — Przyznaj się!

— W łóżku, oczywiście.

— Aha! Niezła historyjka! Przyznaj się, zawsze żeś tam jest w nocy?

— Oczywiście.

— Aha, przyznaj się, masz świadków?

— Świntuch!

— Aha, czyli nie masz świadków, żeś to zrobiła, przyznawaj się!

— Nie!

— No…

— Dobrze, wystarczy. — Vimes poklepał go po ramieniu. — Dziękuję, sierżancie. Na dzisiaj wystarczy. Czy są tu wszyscy służący?

Detrytus spojrzał groźnie na szereg.

— I co? Wszyscy żeście są?

Wśród zebranych nastąpiło pełne wahania szuranie nogami, po czym uniosła się niepewna ręka.

— Mildred Easy nie ma od wczoraj — poinformował jej właściciel. — To pokojówka z góry. Jakiś chłopak przekazał od niej wiadomość. Musiała się zobaczyć z rodziną.

Vimes poczuł przebiegający mu po karku najdelikatniejszy dreszcz.

— Ktoś wie, o co chodzi? — zapytał.

— Nie mam pojęcia, proszę pana. Zostawiła wszystkie swoje rzeczy.

— Dobrze. Sierżancie, zanim skończycie służbę, poślijcie kogoś, żeby jej poszukał. Potem możecie się trochę przespać. Wy wszyscy idźcie i bierzcie się do tego, co zwykle robicie. Aha… panie Drumknott?

Osobisty sekretarz Patrycjusza, który z przerażeniem obserwował techniki pracy policyjnej w wykonaniu Detrytusa, spojrzał na Vimesa.

— Tak, panie komendancie?

— Co to za książka? Czy to dziennik jego lordowskiej mości?

Drumknott wziął ją i obejrzał.

— Na to wygląda, istotnie.

— Czy udało się panu złamać szyfr?

— Nie wiedziałem, że pisał szyfrem, komendancie.

— Co? Nigdy pan nie zaglądał do tego dziennika?

— A czemu miałbym zaglądać? Nie jest mój.

— Wie pan oczywiście, że poprzedni sekretarz próbował go zamordować?

— Tak, proszę pana. Muszę też dodać, że zostałem wyczerpująco przesłuchany przez pańskich ludzi. — Drumknott otworzył książkę i uniósł brwi.