Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

W pewnym momencie Vimesowi wydało się, że któryś z golemów krzyknął.

Potem sen zaczął się rozmywać. Golemy. Piekarnik. Kapłan. Dorfl. Golemy maszerowały, a od uderzeń ich stóp cały sen wibrował…

Vimes otworzył oczy.

— Wrsfl — oznajmiła leżąca obok lady Ramkin i przewróciła się na drugi bok.

Ktoś dobijał się do frontowych drzwi.

Wciąż trochę rozkojarzony, czując, że kręci mu się w głowie, Vimes uniósł się na łokciach i przemówił do nocnego świata jako takiego:

— O której to się budzi porządnych ludzi?

— Bingely bingely biip! — odpowiedział mu wesoły głos dobiegający od strony toaletki.

— Litości! — jęknął komendant.

— Dwadzieścia dziewięć minut i trzydzieści jeden sekund po piątej rano. Oszczędnością i pracą ludzie się bogacą. Czy chcesz, żeby przedstawić ci twój plan zajęć na dzisiaj? A tymczasem czy zechcesz poświęcić chwilę i wypełnić swoją kartę rejestracyjną?

— Co? Co ty wygadujesz?

Stukanie nie cichło.

Vimes wypadł z łóżka i po omacku poszukał w ciemności zapałek. Wreszcie udało mu się zapalić świecę i na wpół zbiegł, na wpół stoczył się po schodach do holu.

Stukającym okazał się funkcjonariusz Wizytuj.

— Chodzi o lorda Vetinari, sir! Tym razem jest jeszcze gorzej!

— Posłaliście po Jimmy’ego Pączka?

— Tak jest!

O tej porze mgła działała jak tylna straż nocy, broniąc pola świtowi, przez co cały świat wyglądał jak umieszczony we wnętrzu piłeczki pingpongowej.

— Zajrzałem do niego, kiedy tylko objąłem służbę, a on zgasł jak płomień, sir.

— Skąd wiesz, że zwyczajnie nie zasnął?

— Na podłodze, sir? W ubraniu?

Zanim Vimes dotarł na miejsce, trochę zdyszany i z bolącymi kolanami, strażnicy ułożyli już Patrycjusza w łóżku.

Bogowie, myślał komendant, wspinając się po schodach, wiele się zmieniło od dawnych dni biegania z pałką i dzwonkiem. Człowiek nawet się nie zastanawiał, czy da radę przebiec pół miasta; gliniarze i przestępcy razem we wspólnym pościgu…

Z mieszaniną dumy i zawstydzenia dodał na koniec: A żaden z tych łobuzów mnie nie złapał.

Patrycjusz oddychał jeszcze, ale twarz miał niczym wosk i wyglądał tak, że senne koszmary znacznie poprawiłyby sytuację.

Vimes obrzucił pokój czujnym spojrzeniem. W powietrzu dostrzegł znajomą zawiesinę.

— Kto otwierał okno? — zapytał.

— To ja, sir — wyznał funkcjonariusz Wizytuj. — Wyglądał, jakby potrzebował świeżego powietrza.

— Byłoby świeższe, gdybyś zostawił okno zamknięte — stwierdził Vimes. — No dobra. Macie znaleźć wszystkich, ale to wszystkich przebywających w pałacu i za dwie minuty zebrać ich w holu na dole. Niech ktoś sprowadzi kaprala Tyłeczka. I niech zawiadomi kapitana Marchewę.

Jestem niespokojny i zagubiony, pomyślał. Zatem pierwsza zasada nakazuje podzielić się tym z innymi.

Okrążył pokój. Nie wymagało specjalnej inteligencji odkrycie, że Vetinari wstał i przeszedł do swojego biurka, gdzie — na oko sądząc — pracował przez jakiś czas. Świeca wypaliła się do końca; kałamarz przewrócił się, zapewne w chwili kiedy Vetinari zsunął się z krzesła. Vimes zanurzył palec w atramencie i powąchał. Potem sięgnął po leżące obok pióro, zawahał się, wyjął sztylet i dopiero nim je podniósł. Zdawało się, że w piórze nie ma chytrze ukrytych kolców, ale odłożył je starannie na bok, do zbadania dla Tyłeczka potem.

Zerknął na kartkę, na której pisał Vetinari.

Ze zdziwieniem się przekonał, że to wcale nie pismo, ale dokładnie wykonany rysunek. Patrycjusz przedstawił maszerującą postać, jednak nie była to jedna osoba, lecz sylwetka utworzona z tysięcy mniejszych figurek. W rezultacie powstało coś na kształt wiklinowych ludzi budowanych przez niektóre co dziksze plemiona żyjące w pobliżu Osi; co roku celebrują w ten sposób wielki cykl natury i okazują szacunek dla życia, rzucając go jak najwięcej na wielki stos i podpalając.

Ten złożony człowiek miał na głowie koronę.

Vimes odsunął papier na bok i zbadał biurko. Ostrożnie przesunął dłonią po jego powierzchni, szukając podejrzanych drzazg. Przykucnął i obejrzał je od dołu.

Na zewnątrz robiło się widno. Vimes sprawdził oba sąsiednie pokoje, dopilnował, żeby rozsunąć kotary, wrócił do sypialni Vetinariego, zamknął drzwi, zasunął kotary i przeszedł wolno pod ścianami, wypatrując plamki światła, która mogłaby oznaczać otwór w murze.

Czego jeszcze można szukać? Drzazgi w podłodze? Kolca wdmuchniętego przez dziurkę od klucza?

Znowu rozsunął kotary.

Wczoraj Vetinari wracał do zdrowia. A teraz wyglądał gorzej. Ktoś dostał się do niego w nocy. Jak? Powolnie działająca trucizna to ciężka metoda zabójstwa. Trzeba znaleźć sposób podawania jej ofierze każdego dnia.