Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Sierżant Colon z wielkim wysiłkiem zdołał unieść głowę powyżej krawężnika.

— Dob… dobrze się czujecie, kapralu lordzie de Nobbes? — wymamrotał.

— Nie wiem, Fred. Czyja to gęba?

— Moja, Nobby.

— Dzięki niech będą bogom… Bałem się, że moja.

Colon odsunął się.

— Leżymy w rynsztoku, Nobby — jęknął. — Ooo!

— Wszyscy leżymy w rynsztoku, Fred. Ale niektórzy z nas patrzą w gwiazdy…

— No ale ja patrzę w twoją gębę, Nobby. Gwiazdy byłyby o wiele lepsze, możesz mi wierzyć. Chodź…

Po kilku nieudanych próbach zdołali jakoś wstać, głównie wspinając się na siebie nawzajem.

— Gdzie… gdzie… gdzie jesteśmy, Nobby?

— Na pewno wyszliśmy spod Bębna… Czy ktoś mi zarzucił szmatę na głowę?

— To mgła, Nobby.

— A te nogi tam na dole?

— Myślę sobie, że to chyba twoje nogi, Nobby. Swoje mam na miejscu.

— Fakt. Fakt. Ooo… Coś mi się zdaje, że dużo wypiłem, sierżancie.

— Piłeś jak lord, co?

Nobby ostrożnie dotknął dłonią hełmu — ktoś włożył mu na niego papierową koronę. Czujne palce trafiły na wetknięty za ucho niedopałek.

Nadeszła ta niemiła pora dnia pijaństwa, kiedy po paru godzinach w wygodnym rynsztoku człowiek zaczynał odczuwać kary wymierzane przez trzeźwość, a był jeszcze na tyle pijany, że czuł się jeszcze gorzej.

— Jak się tu dostaliśmy, sierżancie?

Colon zaczął drapać się po głowie, ale zaraz przerwał z powodu hałasu.

— Tak mi się zdaje… — powiedział, przeglądając wytarte strzępy pamięci krótkoterminowej — zdaje się… mam wrażenie, że była mowa o wzięciu szturmem pałacu i domaganiu się twojego dziedzictwa.

Nobby zakrztusił się i wypluł papierosa.

— Nie zrobiliśmy tego, prawda?

— Nie. Ty tylko krzyczałeś, że powinniśmy…

— O bogowie… — jęknął kapral.

— Ale pamiętam chyba, że gdzieś w tym samym czasie zacząłeś rzygać.

— Co za ulga…

— No… głównie na Łapacza Hoskinsa. Ale potknął się o kogoś, zanim nas dorwał.

Colon nagle poklepał się po kieszeni.

— Ciągle mam jeszcze pieniądze herbaciane — powiedział. Kolejny obłoczek pamięci przemknął przez słoneczną tarczę ku zapomnieniu. — No… trzy pensy z herbacianych pieniędzy.

Ten straszny fakt przebił się do umysłu Nobby’ego.

— Trzypensówkę?

— Wiesz… kiedy zacząłeś zamawiać te wszystkie kosztowne drinki dla całego baru… nie miałeś pieniędzy i albo ja bym za to zapłacił, albo… — Colon przejechał palcem po szyi. — Kssshhh! — dodał dla wyjaśnienia.

— Chcesz powiedzieć, że zapłaciłeś za Szczęśliwą Godzinę pod Bębnem?

— Nie całkiem Szczęśliwą Godzinę — odparł sierżant. — Raczej tak jakby Ekstatyczne Sto Pięćdziesiąt Minut. Nie wiedziałem nawet, że można pić dżin kuflami.

Nobby usiłował skupić wzrok na mgle.

— Nikt nie może pić dżinu kuflami.

— Też ci to powtarzałem, ale nie chciałeś słuchać.

Nobby pociągnął nosem.

— Jesteśmy blisko rzeki — zauważył. — Może spróbujemy…

Coś zaryczało niedaleko. Krzyk był długi i donośny, niczym buczek mgłowy przed poważną katastrofą. Był to głos, jaki można usłyszeć z zagrody bydła w niespokojną noc. Trwał i trwał, a potem urwał się tak nagle, że całkiem zaskoczył ciszę.

— …odejść stąd możliwie daleko — dokończył Nobby.

Krzyk spełnił funkcję lodowatego prysznica i wiadra czarnej kawy.

Colon odwrócił się w miejscu. Rozpaczliwie potrzebował czegoś, co spełniłoby funkcję pralni.

— Skąd to nadleciało? — zapytał.

— Chyba stamtąd, nie?

— Myślałem, że raczej stamtąd!

We mgle kierunki niczym się nie różniły.

— Myślę — powiedział wolno Colon — że trzeba iść i zameldować o tym jak najszybciej.

— Racja — zgodził się Nobby. — A którędy?

— Może po prostu biegnijmy, co?