Świat finansjery [Making Money - pl]

„Puls” wypuścił wydanie popołudniowe i na pierwszej stronie dał wielki obrazek kolejki przed bankiem. Większa część tej kolejki chciała wziąć udział w akcji, czegokolwiek ta akcja dotyczyła, reszta ustawiła się w nadziei, że na drugim końcu można zobaczyć coś ciekawego. Azeciarz sprzedawał „Puls”, a ludzie kupowali go, by przeczytać artykuł zatytułowany „Gigantyczna kolejka przed bankiem”. Moistowi wydało się to dość dziwne — przecież sami stali w tej kolejce. Czyżby stawała się rzeczywista, dopiero kiedy o niej przeczytali?

— Są tu już pewne… osoby… interesujące się kredytami, sir — odezwał się Bent zza jego pleców. — Proponuję, żeby pozwolił mi pan z nimi porozmawiać.

— Nie. Razem porozmawiamy. — Moist odwrócił się od okna. — Proszę ich wprowadzić do gabinetu na dole.

— Naprawdę sądzę, że powinien pan zostawić ich mnie — nalegał Bent. — Idea bankowości wydaje się niektórym dość nowa. Prawdę mówiąc, nie sądzę, by niektórzy z nich w ogóle byli kiedyś w banku, w każdym razie poza godzinami nocnymi.

— Chcę, żeby był pan obecny, oczywiście. Ale to ja podejmę ostateczną decyzję — oświadczył Moist możliwie wyniośle. — Z pomocą prezesa, naturalnie.

— Pana Marudy?

— O tak.

— On jest doświadczonym sędzią charakterów?

— O tak!

Moist podniósł psa i ruszył do gabinetu. Czuł na plecach niechętne spojrzenie głównego kasjera.

Bent miał rację. Część ludzi, z nadzieją czekających na rozmowę, myślała w kategoriach paru dolarów do piątku. Te sprawy łatwo było załatwić. Ale byli też inni…

— Pan Dibbler, prawda? — zapytał Moist.

Wiedział, że tak, ale w ten sposób powinno się mówić, kiedy się siedzi za biurkiem.

— Zgadza się, pszepana, od małego — odparł Dibbler, który zawsze miał w wyrazie twarzy jakąś szczurzą zachłanność. — Ale jeśli pan chce, mogę też być kimś innym.

— I sprzedaje pan paszteciki, kiełbaski, szczury na patyku…

— Ehm… Ja je dostawiam — poprawił go Dibbler. — A to dlatego, że jestem dostawcą.

Moist przyjrzał mu się ponad papierami. Geronimo Sebastian Procjusz Dibbler, nazwisko bardziej okazałe od swego nosiciela. Wszyscy znali G.S.P. Dibblera. Sprzedawał paszteciki i kiełbaski z tacy na szyi, zwykle ludziom, którym zaszkodziły napoje, a którzy w efekcie stawali się ludźmi poszkodowanymi przez paszteciki.

Moist jadał u niego niekiedy jakiegoś pasztecika czy od czasu do czasu kiełbaskę w bułce i ten fakt bardzo go ciekawił. Było w nich coś, co kazało wracać po więcej. Musiały zawierać jakiś tajemniczy składnik, a może mózg zwyczajnie nie wierzył w to, co przekazywały kubeczki smakowe, i chciał jeszcze raz poczuć na języku strumień tych gorących, tłustych, nie całkiem organicznych i trochę chrupiących substancji. No i człowiek kupował następną porcję.

Należy też uczciwie przyznać, że zdarzały się chwile, gdy Dibblerowa kiełbaska w bułce była właśnie tym, czego człowiek pragnął… Smutne to, ale prawdziwe. Życie sprowadzało go czasem tak nisko, że przez kluczowe kilka sekund ta kakofonia dziwnych tłuszczów i niepokojących faktur była jego jedynym przyjacielem na całym świecie.