Pamięć wszystkich słów. Opowieści z meekhańskiego pogranicza

Interludium

Miotła. Popiół. Praca.

Od poprzedniego zebrania w tej komnacie minął dzień, a może trzy dni, a może dziesięć. Mężczyzna tego nie wiedział. Nigdy nie był dobry w liczeniu upływającego czasu. Tym razem pierwsza pojawiła się Kitchi, pstrokata, niepokorna, wiecznie radosna i irytująca Kitchi. Pani Losu musiała mieć kiepski dzień, gdy to właśnie ją wybrała na swoją sługę.

Wpadła w okrąg wyznaczony przez jedenaście kamiennych tronów i zawirowała, furkocząc spódnicami i szalami oraz rozsiewając wokół dźwięk śmiejących się dzwoneczków. Popiół, który sługa zdążył już zamieść na kilka kupek, pofrunął w górę i zatańczył razem z nią.

Irytująca.

Usiadła na jednym z kamiennych siedzisk, podkurczając nogi i prezentując kostki obwieszone srebrnymi łańcuszkami.

Uśmiechnęła się.

Do niego.

Opuścił wzrok, zakłopotany. Czasem zapominał, że choć komnata chroni go przed spojrzeniami śmiertelników, to ktoś taki jak Kitchi potrafi przejrzeć iluzję. Służba u Pani Losu niosła ze sobą pewne korzyści.

Miotła. Popiół. Praca.

Mężczyzna i kobieta pojawili się niemal jednocześnie. Tym razem wojownik w szkarłacie nosił maskę wyglądającą jak posklejane kawałki porcelany z nieregularnymi otworami na oczy, a towarzyszył mu mniej więcej dwunastoletni chłopiec, ubrany w luźną tunikę do kolan i sandały. Strój w piaskowych barwach tylko podkreślał jego jasną skórę.

Kobieta miała na sobie szatę w kolorze ciemnego granatu, a twarz zasłoniła kilkoma warstwami tiulu, założonymi na modłę pustynnych plemion.

Bez słowa zajęli miejsca po przeciwnych stronach kręgu, tak by dzieliła ich jak największa odległość.

Mężczyzna ujął nadgarstek chłopca.

– Naradziliśmy się i nie dostrzegamy próby oszustwa w tym, co robi twoja pani, Kitchi od Uśmiechu – słowa brzmiały dziwnie, wypowiadane ustami chłopca, który jeszcze nie przeszedł mutacji. – Los może nam nie sprzyjać, lecz śmierć drugiego księcia i tak da nam zwycięstwo.

– Oczywiście. – Służka Pani Losu pokiwała głową. – Coś jeszcze?

– Jednakże działania Agara nam się nie podobają. Powinien być tutaj i patrzeć.

– To, że kiedyś złożył obietnice, których zamierza dotrzymać, nie musi oznaczać, że pozwoli wam na wszystko, skarbeńku. W końcu chodzi o jego ukochane księstwo. Może uznać twojego kandydata do tronu za spełniającego warunki, lecz nie musi go popierać.

– Ale nie może się wtrącać.

– A wtrącił się? Choć raz użył swojej Mocy? Kiedy?

Chłopiec poruszył się lekko.

– Nie mamy takiej wiedzy.

– Więc nie płacz mi tu. Zasady są jasne. W tej grze mogą wziąć udział tylko ludzie lub krew z krwi, a ostatni z linii nie ma ani tu, ani tam nikogo z rodziny. Jest sam.

– Ale…

Kobieta w granatowej szacie poruszyła się zniecierpliwiona.

– Głupiec z ciebie, E’mnekosie. On jest Władcą Płomieni. Bramą do jego królestwa jest każde ognisko, jakie rozpalono, i każdy płomyk kaganka, którym rozprasza się ciemność. Agar nie musi tu być osobiście, jego zachowanie to tylko demonstracja, żebyśmy wiedzieli, że to, co się dzieje, mu się nie podoba. I że czuwa.

Chłopiec spojrzał na mówiącą, a palce jego pana zakreśliły na bladym przedramieniu skomplikowany akord.

– I co ci da ta wiedza? On umrze, jak nie jutro, to za dwa dni. A wtedy…

– A wtedy Pan Ognia dotrzyma przysięgi. – Kitchi uśmiechnęła się dziwnie. – I ja też. A wy dostaniecie to, czego chcecie.

– To, co nam się należy. Co nam skradziono i odebrano.

– Są różne ścieżki. – Służka Pani Losu wskazała na kobietę z zasłoną na twarzy. – Wy też możecie je wybrać.

– Nie – choć słowa dobiegały z ust chłopca, to mężczyzna pokręcił głową. – My nie możemy. Nie teraz. I ty o tym wiesz.

– Nie. Nic nie wiem. Ty zresztą też nie. Ale obraliście już własną drogę i trzymacie się jej kurczowo, niczym szaleniec uczepiony zerwanego zaprzęgu.

– Damy sobie radę, jeśli Los nie będzie oszukiwał.

– Och. – Kitchi dramatycznym gestem złapała się za serce. – Zraniłeś mnie do żywego. Los bywa przewrotny, złośliwy albo okrutny, lecz nigdy, przenigdy nie oszukuje.

– A przynajmniej tak myślą głupcy, próbujący zagrać z nim w kości – dobiegło z cienia pod ścianą.