Imperator Legionu [An Emperor for the Legion - pl]

Niefrasobliwa postawa Celta zirytowała Marka. Ukłonił mu się ironicznie i zapytał:

— Co więc nam zostało, skoro rozprawiłeś się ze wszystkimi możliwościami?

— Wcale nie ze wszystkimi, Rzymianinie — odpalił Gal z błyskiem w zielonych oczach. — Pominąłeś zdradę. Nie przyszło ci to do głowy, bo jesteś zbyt uczciwy.

— Hmm — chrząknął Skaurus, nie przecząc, że Viridoviks trafił w sedno.

Nie dbał jednak o opinię Celta, który miał zapewne na myśli „zbyt łatwowierny”. Co więcej, nie uważał, by na nią zasłużył. Nie powtórzył nocy z dziwką ani tego nie pragnął. Nawet kiedy wpiła mu się paznokciami w plecy, wiedział, że nie jest lekarstwem na jego kłopoty z Helvis. Prawdę mówiąc, sytuacja jeszcze się pogorszyła. Bywało, że jego milczenie wisiało między nimi jak kotara.

Był zadowolony, kiedy z niewesołych rozmyślań wyrwał go wysoki Videssańczyk, który przybył od Gavrasa. Marek pociągnął ostatni łyk cienkiego, kwaśnego piwa; videssańskie wino było o tak wczesnej porze zbyt ciężkie dla jego żołądka.

— Co mogę dla was zrobić? — zapytał.

Żołnierz ukłonił się jak przed zwierzchnikiem, ale Skaurus dostrzegł jego lekko uniesione brwi i skrzywienie warg. Videssańscy arystokraci uważali piwo za napój wieśniaków.

— W kwaterze Jego Wysokości odbędzie się wpół do drugiej zebranie oficerów.

Videssańczycy dzielili dzień i noc na dwanaście godzin, liczonych od wschodu i zachodu słońca. Trybun spojrzał na niebo. Słońce dopiero co wzeszło.

— Jest jeszcze dużo czasu na przygotowanie się — stwierdził. — Przyjdę.

— Raczycie spróbować kropelkę, panie? — zapytał Viridoviks oficera, podając mu małą beczułkę.

Marek dostrzegł, że pod rudymi wąsami czai się uśmiech.

— Dziękuję, nie — odparł posłaniec. Jego twarz i głos były zupełnie bez wyrazu. — Muszę poinformować innych dowódców.

Ukłonił się ponownie i odszedł z niestosownym pośpiechem.

Gdy tylko zniknął z widoku, Gajusz Filipus klepnął Viridoviksa po plecach.

— Dziękuję, nie — powiedział, naśladując Videssańczyka.

Obaj wybuchnęli śmiechem, zapominając o warczeniu na siebie.

— Macie, panie, ochotę na kropelkę piwa? — spytał go Viridoviks.

— Ja? Na bogów, nie! Nienawidzę tego świństwa.

— Więc lepiej nie będę go marnował — skwitował Viridoviks i pociągnął haust z beczułki.

Łatwo było podzielić dowódców znajdujących się-w namiocie Thorisina na dwie grupy: tych, którzy wiedzieli o upadku Resainy, i resztę. W pierwszej wyczuwało się napięcie oczekiwania. Nikt nie miał pojęcia, czego się spodziewać. Ci, którzy o niczym nie słyszeli, w większości przychodzili późno, jak na każdą inną nudną naradę.

Przez jakiś czas wydawało się, że mieli rację. Jako pierwszą rozpatrywano sprawę videssańskiego porucznika z kłaczkowatą brodą, którego przyciągnęli dwaj krzepcy strażnicy. Młodzik wyglądał na wystraszonego i skacowanego.

— I co tutaj mamy? — odezwał się niecierpliwie Thorisin, bębniąc palcami po stole.

Miał ważniejsze rzeczy na głowie.

— Wasza Wysokość… — zaczął porucznik drżącym głosem, ale Gavras uciszył go wzrokiem i spojrzał pytająco na starszego strażnika.

— Panie, więzień, niejaki Pastillas Monotes, ostatniego wieczora lżył grubiańsko Waszą Wysokość w obecności swojego oddziału.

Żołnierz wyrecytował z pamięci oskarżenie przeciwko nieszczęsnemu Monotesowi, głosem monotonnym i pozbawionym emocji.

Videssańscy oficerowie siedzący przy stole zesztywnieli, a na twarzy Thorisina Garvasa pojawił się czujny wyraz. Dla Namdalajczyków, Khamorthów i Rzymian wolność słowa była czymś naturalnym, ale w starym Imperium do władców tradycyjnie odnoszono się z całym ceremoniałem i szacunkiem. Nawet tak nietypowy Imperator jak Thorisin nie mógł lekko potraktować obrazy majestatu, nie narażając się na utratę poważania u własnych poddanych. Marek współczuł wystraszonemu żołnierzowi, ale wiedział, że nie ośmieli się interweniować w tej sprawie.

— W jaki sposób lżył mnie Monotes? — zapytał Imperator oficjalnym tonem.

— Panie, więzień stwierdził, że skoro nie potraficie zrobić nic więcej, tylko oblegać Videssos, jesteście kundlem, durniem o sercu eunucha i człowiekiem, który ryczy jak lew, ale ucieka przed myszą — powtórzył strażnik z pamięci. — Takie były słowa więźnia, panie. Na jego usprawiedliwienie można dodać, że wypił za dużo trunków — zakończył i wreszcie w jego głosie pojawił się ludzki ton.

Thorisin przechylił głowę i spojrzał kpiąco na Monotesa, który najwyraźniej próbował zapaść pod ziemię.

— Lubisz zwierzęta, co? — zauważył.

Nadzieje Skaurusa wzrosły. Te słowa raczej nie wskazywały na to, że Imperator zamierza ogłosić rutynowy wyrok.

— Chłopcze, naprawdę powiedziałeś o mnie te wszystkie rzeczy? — zapytał Gavras z czystą ciekawością w głosie.