Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Angua zaproponowała, że odprowadzi Cudo na kwaterę. Krasnoludka zdziwiła się, że mężczyźni jej na to pozwalają. To przecież oznaczało, że Angua będzie potem wracać do domu całkiem sama.

— Nie boisz się? — spytała, kiedy maszerowały wśród wilgotnych kłębów mgły.

— Nie.

— Bo podejrzewam, że różni bandyci i rabusie w takiej mgle wychodzą na rozbój. A mówiłaś, że mieszkasz na Mrokach.

— Ostatnio jakoś mnie nie zaczepiali.

— Aha… Może mundur ich odstrasza?

— Możliwe — zgodziła się Angua.

— W końcu nauczyli się szacunku?

— Może masz rację.

— Ehm… przepraszam… ale czy ty i kapitan Marchewa jesteście…?

Angua czekała uprzejmie.

— Ehm…

— A tak. — Angua zlitowała się w końcu. — Jesteśmy ehm. Ale wynajmuję pokój u pani Cake, bo w takim mieście człowiek musi mieć jakieś swoje własne miejsce. — I pełną zrozumienia gospodynię, która dba o te specjalne potrzeby, jak na przykład klamki, które da się otworzyć łapą, albo okna otwarte w księżycowe noce. — Musisz mieć miejsce, gdzie jesteś sobą. A poza tym na komendzie śmierdzi skarpetkami.

— Ja się zatrzymałam u mojego wuja, Ramięduśnego. Nie jest tam zbyt przyjemnie. Prawie cały czas wszyscy rozmawiają o kopaniu.

— A ty nie?

— O kopaniu niewiele można mówić. „Kopię w swojej kopalni, a jak się nakopię, to coś wykopię”. — Cudo powiedziała to śpiewnym głosem. — I jeszcze dyskutują o złocie, a to, szczerze wyznam, jest o wiele nudniejsze, niż się ludziom wydaje.

— Myślałam, że krasnoludy kochają złoto — zdziwiła się Angua.

— Tylko tak mówią, żeby zaciągnąć je do łóżka.

— Jesteś całkiem pewna, że jesteś krasnoludem? Przepraszam. To był żart.

— Przecież muszą istnieć jakieś ciekawsze tematy. Fryzury. Ubrania. Ludzie.

— Na bogów! Chodzi ci o takie dziewczęce rozmowy?

— Nie wiem. Nigdy dotąd nie prowadziłam dziewczęcych rozmów. Krasnoludy po prostu rozmawiają.

— W straży jest dość podobnie — ostrzegła Angua. — Możesz być dowolnej płci, pod warunkiem że zachowujesz się po męsku. W straży nie ma mężczyzn i kobiet, jest tylko gromada kumpli. Szybko opanujesz tutejszą mowę. Zasadniczo chodzi o to, ile piwa kto wypił wczoraj wieczorem, jak ostre było curry, które potem zjadł, i gdzie rzygał. Wystarczy myśleć egojądrystycznie. Łatwo to opanujesz. Ale na komendzie musisz być przygotowana na żarty z wyraźnym podtekstem seksualnym.

Cudo zarumieniła się.

— Chociaż ostatnio jakby się skończyły — dodała Angua.

— Dlaczego? Skarżyłaś się?

— Nie. Kiedy się przyłączyłam, oni przestali. I wiesz, wcale się nie śmiali. Nawet kiedy robiłam te wszystkie gesty. Uważam, że to niesprawiedliwe. Choć trzeba przyznać, że niekiedy były to całkiem drobne gesty.

— Nie ma na to rady. Będę musiała się wyprowadzić — westchnęła Cudo. — Czuję się… nie na miejscu.

Angua zerknęła na idącą obok małą postać. Rozpoznała objawy. Każdy potrzebował swojego miejsca tylko dla siebie, tak jak sama Angua. A czasami to miejsce znajdowało się w jego głowie.