Гары Потэр і патаемная зала

— Гары, што тут здарылася? Што тут дзеецца? Ён захварэў? Але ты ведаеш як яго вылекаваць?— Колін пакінуў свае месца на трыбунах і цяпер скочыў вакол Гары і Герміёны, якія пакідалі поле. Рона кінула наперад і з яго рота вырвалася новая порцыя смоўжаў.

— Супэр, — зачаравана прамовіў Колін і прыняўся падымаць камеру. — Ці ты яго не патрымаеш на адным месцы, Гары?

— Ідзі вэк, Колін!— раззлавана гыркнуў Гары. Падтрымліваючы Рона, яны з Герміёнаю пакінулі межы стадыёну і накіраваліся на ускраіну Забароненага леса.

— Мы ўжо амаль што прыйшлі, — як толькі халупа палясоўшчыка аб’явілася ў полі іх зроку, прамовіла Герміёна, — Праз хвілінку ўсё скончыцца... амаль прыйшлі...

Да халупы засталося якіхсь дванаццаць футаў, калі дзверы яе нечакана адчыніліся. Аднак замест гаспадара праз іх выйшаў, апрануты сёння ў бледна ліловую мантыю, Гільдэрой Локхарт.

— Хутчэй, — прасыкаў Гары, — хаваемся.

Ён пацягнуў Рона ў бліжэйшыя кусты, куды праз імгненне з неахвотай рушыла Герміёна.

— Гэта ўсё вельмі проста. Асабліва, калі ведаеш што рабіць!— гучна заявіў Локхарт. — І калі табе спатрэбіцца мая дапамога, ты ведаеш дзе мяне знайсці! Я дашлю табе асобнік маёй кнігі — я ўвогуле здзіўлены тым, што ў цябе няма ні не адной. Я сёння ж ўвечары падпішу якую-небудзь і адразу ж дашлю табе. Ну, бывай!— і Локхарт рушыў у бок замка.

Гары дачакаўся пакуль Локхарт знікне з вачэй, выцягнуў Рона з кустоў, пацягнуў да дзвярэй халупы і пастукаўся.

Імгненна з-за дзвярэй паказаўся Хагрыд. Яго з пачатку запагрозлівы твар імгненна  падабрэў, калі ён ўбачыў, хто да яго завітаў.

— А я ось думаў, клі вы да мне завьтаеце... заходзць... заходзць... я спачат выршыў, што гэт прафес Лохарт вярнуўся.

Падтрымліваючы Рона пад рукі, Гары і Герміёна завіталі ў халупу, якая ўяўляла сабой адзіны пакой з велічэзным ложкам у кутку і комінам з патрэсківаючым у ім полымем насупраць. Хагрыда ані не засмуціла Ронава праблема, аб якой Гары яму распавёў, хутка апусціўшы Рона на крэсла.

— Лепей звонк чым ўсярэдзьне, — усміхаючыся, прамовіў той і з грукатам паставіў перад Ронам вялізную медную місу. — Давай, Рон, — Давай, выганяй іх сех, дашчэнт.

— Думаю, адзінае, што мы можам зрабіць, — занепакоена назіраючы, за схіліўшымся над місаю Ронам, заўважыла Герміёна, — гэта дачакацца, пакуль яны ўсе самі не выйдуць. Рон выбраў вельмі складаную замову, а тут яшчэ яго сапсаваная палачка...

Хагрыд мітусіўся па пакоі гатуючы гарбату. Тым часам яго сабака Фанг, слінявіў гарыну мантыю.

— Хагрыд, а што, — чухаючы Фанга за вушамі, спытаўся Гары, — ад цябе хацеў Локхарт?

— Вчыў мне, як выгнаць кельпі з клодзежу, — скідваючы са стала напалову абскубаванага пеўня і ставячы туды імбрычка, прабурчэў Хагрыд. — Быцц я сам ня вед’ю як гэт рабіць. Шчэ гамоніў аб тым як ласнаруч выгняў беншы. Калі хоць адно з го слоў праўда, я з’ем сваго імбрка.