Гары Потэр і патаемная зала
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #2
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Переводчик: Дзяніс Мускі
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і патаемная зала». Краткое содержание книги:
— А хіба вы яшчэ не скончылі трэніроўку?— з недаверам крыкнуў Рон.
— Дык мы яшчэ і не пачыналі, — адказаў Гары з зайздрасцю пазіраючы на тосты з мармеладам, якія Рон і Герміёна прынеслі з галоўнай залы. — Вуд разглядаў з намі новую тактыку гульні.
Ён ускочыў на мятлу, адштурхнуўся ад зямлі і ўзляцеў у паветра. Халоднае ранішняе надвор’е кінуўшыся яму ў твар, абудзіла хлопчыка нашмат лепей за доўгія цягучыя размовы Вуда. Вярнуўшыся на квідычнае поле, Гары зноў пачаў выдатна сябе адчуваць. Амаль адразу ж ён навыперадкі з блізнятам зрабіў кола-другое ўздоўж стадыёну.
— Не разумею, — зайшоўшы на паварот прамовіў Фрэд, — што там за дзіўнае пстрыканне?
Гары зірнуў на трыбуны. На самым верхнім радзе, падняўшы фотаапарат, стаяў Колін і рабіў здымак за здымкам, напаўняючы пусты стадыён гучным стрыканнем.
— Гары! Паглядзі ў мой бок!— пранізліва крыкнуў ён.
— Хто гэта?— спытаўся Фрэд.
— Ані ня ведаю, — схлусіў Гары і, набраўшы хуткасці, адляцеў як мага далей ад Коліна.
— Што там тварыцца?— падляцеўшы да іх, пахмурліва прамовіў Вуд, — Чаму гэты першагодка нас здымае? Мне гэта не падабаецца. Ён можа быць шпіёнам, якога даслаў Слізэрын, каб даведацца аб нашай новай праграме трэніровак.
— Ён з Грыфіндора, — хутка адказаў Гары.
— І слізэрынцам, Олівер, не патрэбна аніякіх шпіёнаў, — дадаў Джордж.
— Што ты хочаш гэтым сказаць?— у раздражненні спытаўся Вуд.
— То, што яны ўсё бачаць уласнымі вачыма?— кажучы на поле, адказаў Джордж.
Колькі чалавек у зялёных мантыях крочылі праз поле, трымаючы на плячах мётлы.
— Ня веру сваім вачам, — у раздражненні прасыкаў Вуд. — Я ж замовіў поле на ўвесь дзень! Трэба ўсё высветліць!
Кулею, Вуд панёсся да зямлі, у сваёй лютасці прызямліўшыся закрута, таму ледзь не паваліўся, калі злязаў з мятлы. Паблізу ад яго селі Гары, Фрэд і Джордж.
— Флінт!— кінуўшыся на слізэрынскага капітана, закрычаў Олівер. — Зараз наш час на трэніроўку! Мы асабіста замовілі стадыён! Так што прыбірайцеся адсюль!
Маркус Флінт быў агромісцей нават за Вуда. Ён зірнуў на грыфіндорскага капітана сваім тролепадобным тварам і адказаў:
— Тут хопіць месца на ўсіх, Вуд.
На поле прызямліліся Анджэліна, Алісія і Кэці. У слізэрынскай камандзе дзяўчатаў не было... плячо ў плячо на грыфіндорскую каманду злавесна ўсміхаючыся глядзелі адны толькі хлопцы.
— Але ж я замовіў гэта поле!— пырскаючы ад лютасці сліной закрычаў Вуд. — Замовіў!
— А, ты пра гэта, — адказаў Флінт, — але мы таксама маем спецыяльны дазвол падпісаны прафесарам Снэйпам
Флінт працягнуў яму цыдулку:
“Я, прафесар С. Снэйп даю слізэрынскай камандзе дазвол на трэніроўку на квідычным поле сённяшнім днём, у сувязі з неабходнасцю ўвеські у склад каманды новага паляўнічага.”
— У вас новы паляўнічы?— спытаўся збіты з ладу Вуд. — І дзе ж ён?
З-за спінаў шасці вялічэзных постацяў выйшаў сёмы — маленечкі хлопчык з бледным, завостранным тварам. Гэта быў Драко Малфой.
— Ці ты часам не сын Люцыюса Малфоя?— з непрыязнасцю паглядаючы на Драко, спытаўся Фрэд.
— Добра, што ўзгадаў аб драковым бацьку, — прамовіў Флін, ён і ўся слізэрынская каманда ўсміхнуліся яшчэ шырэй. — Калі жадаеце, паглядзіце, які шчодры падарунак ён зрабіў камандзе Сізэрыну.
Усё сямёра паказалі грыфіндорцам сваі мётлы. Сем навюценькіх лакіраваных тронкаў з біскучымі шыльдамі “Німбус 2001” заблішчэлі ў праменні ранішняга сонца перад насамі грыфіндорцаў.
— Найноўшая мадэль, мінулага месяца выпуску, — нядбайна абтрасаючы пылінкі з тронку, паведаміў Флінт. — У колькі разоў хутчэйшая за папярэднюю двухтысячную серыю. А што датычыцца Перамогаў, — ён брыдотна ўсміхнуўся блізнятам Фрэду і Джорджу, сціскаючым у руках тронкі сваіх Перамогаў 5, — новыя Німбусы на галаву іх разаб’юць.
Грыфіндорцы стаялі ані ня ведаючы што і адказаць. Драко Малфой усміхнуўся і яго халодныя вочкі ператварыліся на дзве шчыліны.
— О, глядзіце, — парушыў цішыню Флінт, — заўзятары на поле.
Праз поле, каб паглядзець што адбываецца, у іх бок несліся Рон і Герміёна.
— Што здарылася?— спыталіся Рон у Гары. — Чаму не трэніруецеся? І што тут робіць ЁН?
Рон зірнуў на апранутага у слізэрынскую квідычную мантыю, Малфоя.
— Я новы слізэрынскі паляўнічы, Візлі, — апурыста заявіў Драко, — А прысутныя папросту захапляліся новымі мётламі, якія набыў для каманды мой бацька.
Раззявіўшы рота, Рон паглядзеў на сем найвыдатнейшых мётлаў.
— Пышныя, ці не так?— заспакоена сказаў Малфой, — Але магчыма і ў Грыфіндору знойдзецца крыху золата для набыцця такіх. Прапаную разыграць права між музэямі на атрыманне ў сваю калекцыю вашых Перамог 5.