Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Komitet zbił się w ciasną grupkę. Zabrzmiały nerwowe szepty, w których kilka razy dało się słyszeć słowa „absolutny ćwok”. Wreszcie Rust znowu uniósł głowę.

— A następny pod względem starszeństwa?

— Chwileczkę… chyba kapral Wręcemocny — odparł Vimes.

— Może więc on potrafi słuchać rozkazów.

— On jest krasnoludem, ty idioto!

Na twarzy Rusta nie drgnął żaden mięsień. Brzęknęło, gdy Vimes położył na stole swoją odznakę.

— Nie muszę tego słuchać — oświadczył spokojnie.

— Ach, więc woli pan raczej być cywilem, tak?

— Strażnik jest cywilem, ty wsobnie hodowana strugo sików!

Mózg Rusta wykasował dźwięki, których jego uszy przecież nie mogły słyszeć.

— Poproszę jeszcze klucze do zbrojowni, sir Samuelu — powiedział.

Zadzwoniły, lądując na blacie.

— Czy ktoś z pozostałych ma jeszcze jakiś pusty gest do wykonania? — zapytał lord Rust.

Sierżant Colon wyjął z kieszeni swoją zaśniedziałą odznakę i był nieco rozczarowany, że nie zadźwięczała wyzywająco, kiedy rzucił ją na blat. Podskoczyła tylko i rozbiła dzbanek z wodą.

— Mam odznakę wyrytą na ramieniu — zahuczał Detrytus. — Jak kto chce, to może sobie ją zdjąć.

Marchewa położył swoją bardzo delikatnie.

Rust uniósł brwi.

— Pan także, kapitanie?

— Tak jest, sir.

— Myślałem, że pan przynajmniej…

Przerwał i obejrzał się z irytacją na dźwięk otwieranych drzwi. Wbiegło kilku pałacowych gwardzistów, a za nimi grupa Klatchian.

Rada pospiesznie zerwała się z miejsc.

Vimes rozpoznał Klatchianina w samym środku — widywał go już podczas oficjalnych spotkań. I gdyby nie fakt, że człowiek ten był Klatchianinem, uznałby go za przebiegłego typa.

— Kto to jest? — szepnął do Marchewy.

— Książę Kalif. Zastępca ambasadora.

— Jeszcze jeden książę?

Wiceambasador zatrzymał się przed stołem, spojrzał na Vimesa, niczym nie zdradzając, że go poznaje, po czym skłonił się Rustowi.

— Książę Kalifie — powiedział lord Rust. — Pańskie przybycie jest niezapowiedziane, niemniej jednak…

— Niosę złe wieści, panie.

Mimo oszołomienia część umysłu Vimesa zauważyła, że głos brzmi inaczej. Khufurah uczył się swego drugiego języka na ulicy, ten tutaj miał nauczycieli.

— W takiej chwili jakież wieści nie są…

— Nastąpiły pewne wydarzenia na nowym lądzie. Godne pożałowania incydenty. Jak również w Ankh-Morpork. — Znów zerknął na Vimesa. — Choć tutaj, muszę przyznać, raporty są niejasne. Lordzie Rust, muszę pana powiadomić, że formalnie jesteśmy w stanie wojny.

— Formalnie w stanie wojny? — powtórzył Vimes.

— Obawiam się, że wydarzenia porywają nas naprzód — powiedział Kalif. — Sytuacja jest delikatna.

Wiedzą, że będą walczyć, myślał Vimes. To tak jak na początku tańca, kiedy człowiek czeka i patrzy na partnerkę…

— Mam obowiązek zawiadomić pana, że dostaliście dwanaście godzin na usunięcie wszystkich swoich obywateli z Leshpu — rzekł Kalif. — Jeśli to nastąpi, problem zostanie szczęśliwie rozwiązany. Chwilowo.

— Nasza odpowiedź brzmi tak, że to wy macie dwanaście godzin, by opuścić Leshp — odparł Rust. — Jeśli tego nie uczynicie, podejmiemy… kroki…

Kalif lekko pochylił głowę.

— Rozumiemy się zatem. Oficjalny dokument trafi do pana wkrótce i nie wątpię, że i my otrzymamy taki od pana.

— W samej rzeczy.

— Zaraz, chwileczkę, nie możecie tak… — zaczął Vimes.

— Sir Samuelu, nie jest pan już komendantem straży, a zatem nie ma pan wpływu na te procedury — przerwał mu ostro Rust. Zwrócił się znowu do księcia. — To prawdziwe nieszczęście, że sprawy zaszły tak daleko — stwierdził oschle.

— Istotnie. Ale nadchodzi czasem chwila, gdy słowa już nie wystarczają.

— Muszę się z panem zgodzić. Jest to chwila, gdy trzeba spróbować siły.

Vimes z fascynacją i grozą spoglądał to na jednego, to na drugiego.

— Oczywiście zostawimy wam czas na opuszczenie ambasady. Tego, co z niej zostało.

— Jakże uprzejmie. I oczywiście zrewanżujemy się taką samą grzecznością.

Kalif skłonił się. Rust także.

— W końcu to, że nasze kraje przystąpiły do wojny, nie jest jeszcze powodem, byśmy nie mieli się wzajemnie szanować jak przyjaciele — powiedział.

— Co? Właśnie że jest powodem, do demona! — zawołał Vimes. — Nie wierzę własnym oczom! Nie możesz stać tak po prostu i… Wielkie nieba, co się stało z dyplomacją?

— Wojna, Vimes, to kontynuacja dyplomacji innymi środkami — oświadczył lord Rust. — O czym by pan wiedział, gdyby rzeczywiście był pan dżentelmenem.

— A wy, Klatchianie, wcale nie jesteście lepsi — ciągnął Vimes. — To pewnie przez tę zzieleniałą i spleśniałą baraninę, co ją sprzedaje Jenkins. Wszyscy zapadliście na chorobę spienionych owiec. Nie możecie tak zwyczajnie…