Desiderium Intimum

Poruszył prawą dłonią, czując mrowienie w końcach palców. Uniósł ją powoli i

dotknął swojego serca. Wyczuwał jego bicie. Całkiem jakby wcześniej... jakby

zapomniał, że je ma.

Ponownie uniósł dłoń i przyjrzał się jej. Nie wydawała się inna, ale jednak... mrowiła

tak dziwnie i miał niejasne wrażenie, że... jest nieco cieplejsza niż reszta ciała.

Rozgrzana.

Opuścił ją i podparł się na łokciach, spoglądając w wysokie okna. Na zewnątrz było

ciemno. Która mogła być godzina? Ile czasu tu spędził?

Oparł się o wezgłowie łóżka i sięgnął po leżące na stoliku nocnym okulary. Włożył je

na nos i spojrzał na wiszący na przeciwległej ścianie, tykający cicho zegar. Było wpół

do ósmej wieczorem. To znaczy, że właśnie omijała go kolacja.

Na samą myśl o jedzeniu, jego żołądek skurczył się i zaburczał przeciągle. Po raz

pierwszy od tygodnia poczuł się naprawdę głodny.

Może powinien wstać, ubrać się i pójść do Wielkiej Sali?

Jednak w momencie, w którym zaczął rozważać tę możliwość, drzwi szpitala

otworzyły się i do środka weszła pani Pomfrey, a zaraz za nią pojawili się Hermiona i

Ron.

- Harry! - Hermiona pierwsza znalazła się przy jego łóżku. Objęła go za szyję i tak

mocno przytuliła, że na chwilę stracił dech w piersiach. - Nareszcie się obudziłeś! Tak

bardzo się martwiłam!

- Jak się czujesz, kochaneczku? - zapytała pani Pomfrey, przyglądając mu się ze

zmarszczonymi brwiami i wyrazem zatroskania na twarzy.

- Całkiem dobrze - odparł Harry, kiedy Hermiona już go puściła i mógł normalnie

oddychać.

- Zaraz dostaniesz kilka wzmacniających eliksirów, a skrzaty przyniosą ci kolację. I

nie myśl nawet o wyjściu z tego łóżka, dopóki nie zjesz wszystkiego co do ostatniego

okruszka. Już dawno nie trafił mi się tak osłabiony uczeń. Doprawdy, postanowiłeś

się zagłodzić?

- Nie, ja tylko... - zaczął Harry.

- Możecie przy nim posiedzieć, ale proszę go nie przemęczać. Idę przygotować

eliksiry. - Pielęgniarka odwróciła się i weszła do swojego gabinetu.

Harry spojrzał na przyglądających mu się przyjaciół. Hermiona wyglądała tak, jakby

wypiła Eliksir Szczęścia, a Ron... no cóż, Ron przedobrzył chyba z Eliksirem

Zakłopotania, jeżeli takowy istniał.

- Trochę się przestraszyliśmy, kiedy tak wczoraj walnąłeś - odezwał się po chwili

Ron, odchrząkując nerwowo.

Harry rzucił mu zaskoczone spojrzenie.

- Wczoraj? - Ponownie zerknął na zegar. - Przecież minęło tylko kilka godzin.

Hermiona i Ron wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym Hermiona

przysiadła na krześle obok i pochyliła się nad nim.

- Harry, jest sobota. Spałeś ponad dwadzieścia osiem godzin. Pani Pomfrey dała ci

środek nasenny, żebyś odzyskał siły.

Co???

Harry nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Przespał cały dzień? Przecież miał się

uczyć, miał ćwiczyć zaklęcia, miał... do jasnej cholery!

To była jego wina. To jego wina, że się tak zaniedbał. Powinien normalnie jeść i

sypiać. Tak bardzo skupił się na Voldemorcie, że zapomniał o sobie, zapomniał o

tym, że musi mieć siły, aby się z nim zmierzyć.

- Trochę cię ominęło, stary - powiedział Ron, uśmiechając się. Zachowywał się tak,

jakby pomiędzy nimi nic się nie wydarzyło. Jakby kompletnie zapomniał o tym, że byli

pokłóceni i żartami próbował załagodzić swoje wcześniejsze zachowanie. - Możesz

żałować, że nie byłeś świadkiem tej historycznej chwili, kiedy Hermiona po raz

pierwszy w życiu nie uwarzyła eliksiru. A najlepsze jest to, że Snape w ogóle nie

zwrócił na to uwagi.

Serce Harry'ego momentalnie szarpnęło się i podskoczyło, a ucisk w klatce

piersiowej pogłębił się.

Szybko spuścił głowę i wbił spojrzenie w kołdrę.

Co to było?

Wyraźnie czuł szybkie, nerwowe bicie własnego serca.

Dlaczego tak reagował? Przecież... otaczała go cisza. I chłód. Powinna go otaczać...

Gdzie się podziała?

Próbując skierować swoje myśli w inną stronę, odwrócił głowę i zerknął na stolik, na

którym dopiero teraz dostrzegł niewielką kartkę z wystającym z niej zasuszonym

kwiatem, a obok jabłko z powtykanymi weń szpilkami o różnokolorowych główkach,

układających się - kiedy przechylił głowę pod odpowiednim kątem i zmrużył oczy - w

obrazek węża wijącego się wokół serca. Zamrugał, zaskoczony.

- Luna i Ginny tu były - wyjaśniła Hermiona, widząc jego minę. - Odwiedziły cię,

kiedy... spałeś. I zostawiły prezenty. - Harry pokiwał głową. O ile prezent od Ginny go

nie zdziwił, to tylko Luna mogła wpaść na pomysł, aby dać mu w prezencie najeżone

szpilkami jabłko... nie mówiąc już o tej bijącej po oczach sugestii... Westchnął i

ponownie przeniósł wzrok na swych przyjaciół. Hermiona uśmiechnęła się, ale w jej

uśmiechu nie było już takiej radości jak wcześniej. Teraz pojawiła się w nim troska.

Głośny trzask w pomieszczeniu oznajmił przybycie Zgredka z kolacją.