![Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]
- Автор: Юхнавец Янка
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Жанр: Другая драматургия
Электронная книга - «Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]». Краткое содержание книги:
жанчыны мной.
Пустэльнік
Не тлумачся шмат…
Бачу зжаддаля, што яна нічога.
Казулькі зьвіль-пырхля нікому непатрэбныя.
Скульптар (у гардлівым супакоі)
Але нічога, ойча. Але розуму даступная
чалавечаму.
Скульптар
Утору я за вамі — яна нічога.
Казулька кажная — часін усякіх неразборлівасьць:
сядзе, паляціць, і ўсе ляценьні
вядуць пылінкай стацца ёй.
А мы вядзем. Памяць сваю творым,
шчадзім,
у вякох для нашых пакаленьняў,
каб жылі яны спатканай красатосьцяй
з прызвычаем першапачатных мрояў
дабра і пешчаў аднальковых
між сабой…
Пустэльнік (асьцерагае гутурку)
Ты жадаеш бляскам быць жыцьця,
ці спароднікам мітусьні крывавай?
Скульптар
Цяпер я толькі — часінай гэтай,
спакмень жыцьцёвы сярод людзей жывых,
якія ў зьдзіўленьні з маіх здабыткаў творнасьці…
а ў ёй падобнасьць іхная
што ў снох прыгожых, у надзённых дзеях,
не абмінаецца жыцьця — ільсьніцамі
ў мітусьні пад час патрэбнай.
Пустэльнік
О, як — патрэбнай мітусьнёй!
Навошта-ж вось тады
ты высек з каменя Евіну дачку
застыглую ў грэшным пацалунку?
Скульптар
Яна ўся ў ім квітнее
любовяй аджытой
усіх памерлых тых,
што спадзяваліся яе сярод пакут
у мітусьні (але празмерных)
цяпліць каханьне.
Яно чароўнае, ня ведае дзён сканчатку
ў ківаньні ўскалісьсяў розных
векавітнасьці ўсялякіх будняў.
Пустэльнік
Крохкі чалавек, ня шукай дарэмнае ў сябе і ў іх.
Ты голас свой у сэрцы ім
не ўкладзеш да скону.
(паказвае на дваравыхь некаторыя зь іх
у нячутных спрэчках пачалі разыходзіцца)
Ведаюць яны цяпло і сьцюжу,
і цягу песьцяць карцівых жарсьцяў,
і глядзець… глядзець у строп нябёсаў,
як лужына з вадой бруднай.
Цеміш, што кажу?
Скульптар (бязуразьліва)
Му самі неба і разам хмары, — так здарылася.
Але ў небе прэрахі для сонца ёсьць:
дзень пачаць і скончыць ноч
расыпным слоем зор йскрыстых.
А прыгаство, бязь іншага прыгаства ўпобач —
не прыгаство,
а скратнае заміраньне, — не ўлітаваць яго,
што некалісьці было,
даступна ў днёх мінулах…
(Пустэльнік азірае скульптуру)
1-шы Голас (ад людзей, што асталіся)
Хай прыгаство сваё паставіць каля замку!
2-гі Голас
Голую?.. Срамятня!
Тут чалавек сьвяты жыве цяпер.
3-ці Голас
Я чуў, ён хоча прадаць яе… Прадаць каму?
Пустэльнік (супакойвае ўзмахам рукіь
ветліва да Скульптара)
Прадаць жадаеш, гамоняць людзі?..
Прыгоства нарасьцяў люблю на дрэвах яь
дрэвы між сабой таксама хваляцца.
Скажы: свой нарасьцень душы прывёз сюды,
каб паказаць умельства, ці то што — прадаць?..
Але, удоваль, скуль сам далёкі будзеш?
Скульптар
Я зь вёскі князевай.
Пустэльнік
А ён памёр. Князь ужо памёр,
там на магіліцах,
жыве ў пекле, а можа у раі.
(пабожна)
пара было пачуць навіну гэтую.
Хай памяць знойдзецца пра яго
між намі…
Скульптар
Навіну гэтую кадзе пачуў —
сказалі дваравыя,
але ня верыў ім,
бо князі жывуць у замку доўга…
(зваротліва)
А можа, ойча, купіш ты
працы плён мае?
Пустэльнік
А я пытаўся, ці можна не?
Што прагнеш ты
за злыдзень зьвальнявечаны?
Скульптар
Толькі ўсяго збожжа мяшок.
Хлеба нестае ў маёй хаце…
Купеце,
удзячны буду вам да самай сьмерці.
Пустэльнік
Праца працай ёсьць, не рабаваньне.
Плаціць за працу я ахвотны.
Убожанай ня жыву!
Скульптар (бадай благотліва)
Не ойча, людзям убожлівам нясполахна ссказаць:
рабаваньне працай ёсьць,
але лядайка жыць каб потым.
Пустэльнік (бліжэй да Скульптара, ціхотна)
… асьцюкі ня кідай у мае вочы.
Я насьледнік князя.
Думкамі зьбярыся не зняважаць мяне,
пустэльніка із пушчы.
Клёпкі ў галаве ты маеш…
(амаль што агадліва)
бо-ж цярпеньня траціў із каменя цвярдога
падабенства людзкое высякчы.
(а тады ідзе да дваравых людзей)
Ужо стане спатканае суседзіць —
вам праца ёсьць, да працы, прэч! Ідзеце!
(адыходзяць. У той час ён сам